Akşamın Kenarında

Günün son ışığı, boş bir sandalyeye yaslandı Sokaktan geçen herkes kendi sessizliğini taşıyordu Ben, adını bilmediğim bir bekleyişe baktım Bir pencere kapandı, sonra başka biri açıldı Şehir, unutmayı öğrenen yaşlı bir yüz gibi Karanlığın içinde yavaşça yer değiştirdi