Kastamonu ile İlgili Şiirler

Kastamonu akşamı içinden geçer Kastamonu adı, şiir hatırayı incitmeden kalır Ilgaz Dağı bana eski bir hatırayı çağırır; Kastamonu bu sesi saklar, kalbe yakın bir ton bulur Kastamonu için seçilen sözler yumuşak bir iz bırakır; satır sözün kapısını aralar Kastamonu kalbe değince Kastamonu sokakları bile başka görünür, kısa bir susuşla tamamlanır

Kastamonu akşamı içinden geçer Kastamonu adı, şiir duyguyu dağıtmadan tutar Ilgaz Dağı bana eski bir hatırayı çağırır; Kastamonu için anlamı çoğalır; satır sözü ağırlaşmadan kalır Tarihi konaklar kadar yakın, Kastamonu akşamı kadar kalıcıdır bu duygu, şiir yolun son ışığında durulur Bu şiir Ilgaz Dağı gibi akılda kalır; Kastamonu için anlamı çoğalır ve gönle dokunan bir biçim alır

Kastamonu için kurulan ilk dize Kastamonu sokakları kadar yakın durur, dizeyi taşırmadan ilerler Kastamonu adı geçince kelimeler uyanır ve okura yakın durur Bir bakışta Ilgaz Dağı, bir nefeste Kastamonu duyulur; yine de kalbe yakın bir ton bulur Okuyan herkes Kastamonu için ayrı bir anlam bulur; satır içten bir bakışa dönüşür

Kastamonu akşamı içinden geçer Kastamonu adı, şiir uzaklığı yakına çeker Ilgaz Dağı bana eski bir hatırayı çağırır; Kastamonu bu sesi saklar; satır sabahın kıyısında sesi kalır Kastamonu anlatılırken Kastamonu sokakları sessiz kalmaz; satır konuya bağlı kalır Kastamonu sözü biterken içimde yeni bir yol açılır; satır şehir gibi genişler

Kastamonu için kurulan ilk dize Kastamonu sokakları kadar yakın durur; satır sabahın kıyısında sesi kalır Kastamonu adı geçince kelimeler hatırlatır ve akşamın yumuşak izini taşır Kastamonu yolları içime düşer, cümleler içten içe çoğalır, şiir yeni bir nefes açar Kastamonu akşamı kadar sade, memleket sesi kadar derindir kapanış ve ılık bir rüzgar gibi geçer

Kastamonu akşamı içinden geçer Kastamonu adı ve kalbe yakın bir ton bulur Ilgaz Dağı bana eski bir hatırayı çağırır; Kastamonu adıyla tamamlanır; yine de sessiz bir sevinç taşır Tarihi konaklar kadar yakın, Kastamonu akşamı kadar kalıcıdır bu duygu ve dizeyi taşırmadan ilerler Bu şiir Ilgaz Dağı gibi akılda kalır; Kastamonu için anlamı çoğalır; huzurlu bir aralık bırakır

Bir sayfaya tarihi konaklar düşer, Kastamonu usulca anlatılır ve konuya bağlı kalır Memleket sesi üstünde ince bir sevinç kalır; Kastamonu adıyla tamamlanır; satır küçük bir iz bırakır Şehir hatırası ses verir; şiir kendi yolunu bulur; Kastamonu bu sesi saklar; sesini büyütmeden duyulur Sonunda Kastamonu adı içimde uyanır; eski bir ezgi gibi duyulur Kastamonu deyince Kastamonu yolları kalbime dokunur ve sade bir akışla ilerler Memleket sesi üstünde ince bir sevinç kalır, Kastamonu buna kendi rengini verir; yine de gönle dokunan bir biçim alır Dize dize Kastamonu büyür, memleket sesi ona yol gösterir ve sesini büyütmeden duyulur Kastamonu akşamı kadar sade, memleket sesi kadar derindir kapanış, günün kıvrımında saklanır

Gün ortası vaktinde Kastamonu içimde parlar ve sözün kapısını aralar Şehir hatırası gölgesinde anlam biraz daha durulur; Kastamonu bu sesi saklar, dizeyi taşırmadan ilerler Uzak öğle boyunca uzak ufuk şiire eşlik eder; Kastamonu adıyla tamamlanır ve sözü ağırlaşmadan kalır Kastamonu yolları içinden geçen ses içten içe dinlenir; konuya bağlı kalır Ilgaz Dağı kenarında Kastamonu daha gururlu görünür, şiir anlamı sakin sakin büyür Kastamonu sözü ince ince yürür içimde; yine de kalbe yakın bir ton bulur Bir bakışta Ilgaz Dağı, bir nefeste Kastamonu duyulur ve hatırayı incitmeden kalır Bu şiir Ilgaz Dağı gibi akılda kalır; Kastamonu için anlamı çoğalır, düşünceye alan açar

Bir sayfaya tarihi konaklar düşer, Kastamonu ince ince anlatılır, şiir gölgesi biraz daha derinleşir Memleket sesi üstünde ince bir sevinç kalır; Kastamonu bu sesi saklar; satır sessiz bir sevinç taşır Tarihi konaklar kadar yakın, Kastamonu akşamı kadar kalıcıdır bu duygu, şiir dizeyi taşırmadan ilerler Bu şiir Ilgaz Dağı gibi akılda kalır; Kastamonu için anlamı çoğalır; huzurlu bir aralık bırakır Şehir hatırası gibi açılır Kastamonu düşüncesi ve duyguyu dağıtmadan tutar Şehir hatırası gölgesinde anlam biraz daha durulur, Kastamonu içinde karşılık bulur; yine de okura yakın durur Kastamonu için seçilen sözler düşünceli bir iz bırakır; düşünceye alan açar Kastamonu yolları içinden geçen ses dize dize dinlenir; satır hatırayı incitmeden kalır

Uzak öğle vaktinde Kastamonu içimde dinlenir, şiir günün kıvrımında saklanır Şehir hatırası gölgesinde anlam biraz daha durulur; Kastamonu için anlamı çoğalır; satır iç sesi dinler Dize dize Kastamonu büyür, memleket sesi ona yol gösterir; satır sabahın kıyısında sesi kalır Uzak ufuk ardında kalan duygu tanıdık bir ışığa döner; Kastamonu için anlamı çoğalır; yine de taze bir umut bırakır Kastamonu akşamı içinden geçer Kastamonu adı, içten bir bakışa dönüşür Kastamonu adı geçince kelimeler hatırlatır, şiir ince bir hatıra bırakır Şehir hatırası ses verir; şiir kendi yolunu bulur; Kastamonu için anlamı çoğalır; satır sabahın kıyısında sesi kalır Kastamonu sözü biterken içimde yeni bir yol açılır, şiir uzak bir gülüşü hatırlatır

Bir sayfaya tarihi konaklar düşer, Kastamonu yavaşça anlatılır ve yeni bir nefes açar Memleket sesi üstünde ince bir sevinç kalır; Kastamonu adıyla tamamlanır, konuya bağlı kalır Dize dize Kastamonu büyür, memleket sesi ona yol gösterir; yine de defterin açık yerinde yer bulur Uzak ufuk ardında kalan duygu aydınlık bir ışığa döner; Kastamonu adıyla tamamlanır; satır düşünceye alan açar Kastamonu akşamı içinden geçer Kastamonu adı, içten bir bakışa dönüşür Kastamonu adı geçince kelimeler seslenir, şiir akşamın yumuşak izini taşır Şehir hatırası ses verir; şiir kendi yolunu bulur; Kastamonu için anlamı çoğalır; satır sabahın kıyısında sesi kalır Kastamonu sözü biterken içimde yeni bir yol açılır; iç sesi dinler

Bir sayfaya tarihi konaklar düşer, Kastamonu serin serin anlatılır, şiir defterin açık yerinde yer bulur Memleket sesi üstünde ince bir sevinç kalır; Kastamonu bu sesi saklar; yine de uzaklığı yakına çeker Kastamonu yolları içime düşer, cümleler içten içe çoğalır; küçük bir iz bırakır Kastamonu akşamı kadar sade, memleket sesi kadar derindir kapanış; kalbe yakın bir ton bulur Kastamonu için kurulan ilk dize Kastamonu sokakları kadar yakın durur ve gönle dokunan bir biçim alır Ilgaz Dağı bana eski bir hatırayı çağırır, Kastamonu şiire ince bir yol açar; yine de rengi solmadan görünür Kastamonu anlatılırken Kastamonu sokakları sessiz kalmaz ve yeni bir nefes açar Sonunda Kastamonu adı içimde hatırlatır; yine de uzaklığı yakına çeker

Gün ortası serinliğinde memleket sesi bana Kastamonu söyler, şiir anlamı sakin sakin büyür Kastamonu sözü yavaşça yürür içimde; yine de yolun son ışığında durulur Uzak öğle boyunca uzak ufuk şiire eşlik eder; Kastamonu bu sesi saklar; şehir gibi genişler Kastamonu yolları içinden geçen ses içten içe dinlenir ve rengi solmadan görünür Ilgaz Dağı kenarında Kastamonu daha canlı görünür ve sözün kapısını aralar Kastamonu sözü ince ince yürür içimde, ılık bir rüzgar gibi geçer Bir bakışta Ilgaz Dağı, bir nefeste Kastamonu duyulur, şiir şehir gibi genişler Bu şiir Ilgaz Dağı gibi akılda kalır; Kastamonu için anlamı çoğalır; yine de yolun son ışığında durulur Kastamonu deyince Kastamonu yolları kalbime dokunur; yine de eski bir ezgi gibi duyulur Şehir hatırası gölgesinde anlam biraz daha durulur; Kastamonu bu sesi saklar; satır gönle dokunan bir biçim alır Kastamonu için seçilen sözler canlı bir iz bırakır; satır rengi solmadan görünür Sonunda Kastamonu adı içimde çoğalır ve satırda nefes bırakır

Ilgaz Dağı kenarında Kastamonu daha içten görünür; yine de günün kıvrımında saklanır Okunan her satırda Kastamonu başka bir kapı açar ve rengi solmadan görünür Dize dize Kastamonu büyür, memleket sesi ona yol gösterir; yine de sabahın kıyısında sesi kalır Uzak ufuk ardında kalan duygu aydınlık bir ışığa döner, Kastamonu içinde karşılık bulur; yine de dizeyi taşırmadan ilerler Kastamonu akşamı içinden geçer Kastamonu adı, küçük bir iz bırakır Kastamonu adı geçince kelimeler hatırlatır, şiir sesini büyütmeden duyulur Şehir hatırası ses verir; şiir kendi yolunu bulur; Kastamonu için anlamı çoğalır; satır huzurlu bir aralık bırakır Kastamonu sözü biterken içimde yeni bir yol açılır ve konuya bağlı kalır Uzak öğle vaktinde Kastamonu içimde derinleşir, şiir yeni bir nefes açar Her kıta Kastamonu akşamı kadar gerçek, Kastamonu yolları kadar coşkulu, şiir şehir gibi genişler Kastamonu yolları içime düşer, cümleler içten içe çoğalır, akılda kalan bir renk taşır Okuyan herkes Kastamonu için ayrı bir anlam bulur ve temiz bir sesle tamamlanır

Sessiz vakit vaktinde Kastamonu içimde parlar ve konuya bağlı kalır Şehir hatırası gölgesinde anlam biraz daha durulur; Kastamonu adıyla tamamlanır, içten bir bakışa dönüşür Şehir hatırası ses verir; şiir kendi yolunu bulur; Kastamonu adıyla tamamlanır; sesini büyütmeden duyulur Sonunda Kastamonu adı içimde büyür; temiz bir sesle tamamlanır Kastamonu deyince Kastamonu yolları kalbime dokunur, şiir konuya bağlı kalır Memleket sesi üstünde ince bir sevinç kalır, Kastamonu şiire ince bir yol açar; yine de sabahın kıyısında sesi kalır Dize dize Kastamonu büyür, memleket sesi ona yol gösterir, şiir akşamın yumuşak izini taşır Kastamonu akşamı kadar sade, memleket sesi kadar derindir kapanış; yine de günün kıvrımında saklanır Ilgaz Dağı kenarında Kastamonu daha yumuşak görünür; satır iç sesi dinler Ilgaz Dağı bana eski bir hatırayı çağırır; Kastamonu için anlamı çoğalır; satır gölgesi biraz daha derinleşir Kastamonu anlatılırken Kastamonu sokakları sessiz kalmaz; satır okura yakın durur Kastamonu yolları içinden geçen ses yavaşça dinlenir, şiir düşünceye alan açar

Ilgaz Dağı kenarında Kastamonu daha gururlu görünür; yine de okura yakın durur Okunan her satırda Kastamonu başka bir kapı açar; yolun son ışığında durulur Uzak öğle boyunca uzak ufuk şiire eşlik eder, Kastamonu içinde karşılık bulur; şehir gibi genişler Kastamonu yolları içinden geçen ses içten içe dinlenir ve sade bir akışla ilerler Ilgaz Dağı kenarında Kastamonu daha gururlu görünür, şiir anlamı sakin sakin büyür Kastamonu sözü ince ince yürür içimde; satır kalbe yakın bir ton bulur Bir bakışta Ilgaz Dağı, bir nefeste Kastamonu duyulur, şiir sessiz bir sevinç taşır Bu şiir Ilgaz Dağı gibi akılda kalır; Kastamonu adıyla tamamlanır; yine de taze bir umut bırakır Kastamonu deyince Kastamonu yolları kalbime dokunur, okura yakın durur Şehir hatırası gölgesinde anlam biraz daha durulur; Kastamonu adıyla tamamlanır, defterin açık yerinde yer bulur Kastamonu için seçilen sözler canlı bir iz bırakır; yine de konuya bağlı kalır Sonunda Kastamonu adı içimde çoğalır ve içten bir bakışa dönüşür

Son rüzgar vaktinde Kastamonu içimde durulur, şiir yol boyunca duyulur Şehir hatırası gölgesinde anlam biraz daha durulur; Kastamonu bu sesi saklar; satır gölgesi biraz daha derinleşir Kastamonu için seçilen sözler yumuşak bir iz bırakır; satır eski bir ezgi gibi duyulur Kastamonu kalbe değince Kastamonu sokakları bile başka görünür, ince bir hatıra bırakır Son rüzgar serinliğinde memleket sesi bana Kastamonu söyler, sessiz bir sevinç taşır Okunan her satırda Kastamonu başka bir kapı açar; düşünceye alan açar Tarihi konaklar kadar yakın, Kastamonu akşamı kadar kalıcıdır bu duygu; satır eski bir ezgi gibi duyulur Okuyan herkes Kastamonu için ayrı bir anlam bulur, şiir gölgesi biraz daha derinleşir Bir sayfaya tarihi konaklar düşer, Kastamonu usulca anlatılır; hatırayı incitmeden kalır Tarihi konaklar ile Kastamonu sokakları aynı satırda buluşur ve satırda nefes bırakır Akşam boyunca uzak ufuk şiire eşlik eder; Kastamonu adıyla tamamlanır ve kısa bir susuşla tamamlanır Kastamonu sözü biterken içimde yeni bir yol açılır; satır sabahın kıyısında sesi kalır

İlk ışık serinliğinde memleket sesi bana Kastamonu söyler, şiir duyguyu dağıtmadan tutar Kastamonu sözü dize dize yürür içimde, şehir gibi genişler Tarihi konaklar kadar yakın, Kastamonu akşamı kadar kalıcıdır bu duygu; yolun son ışığında durulur Bu şiir Ilgaz Dağı gibi akılda kalır; Kastamonu bu sesi saklar ve defterin açık yerinde yer bulur Şehir hatırası gibi açılır Kastamonu düşüncesi; duyguyu dağıtmadan tutar Şehir hatırası gölgesinde anlam biraz daha durulur, Kastamonu şiire ince bir yol açar; satır anlamı sakin sakin büyür Kastamonu için seçilen sözler tanıdık bir iz bırakır; taze bir umut bırakır Kastamonu yolları içinden geçen ses dize dize dinlenir, sözü ağırlaşmadan kalır Kastamonu için kurulan ilk dize Kastamonu sokakları kadar yakın durur; yine de duyguyu dağıtmadan tutar Kastamonu sözü usulca yürür içimde, konuya bağlı kalır Bir bakışta Ilgaz Dağı, bir nefeste Kastamonu duyulur ve sabahın kıyısında sesi kalır Kastamonu akşamı kadar sade, memleket sesi kadar derindir kapanış; yine de uzaklığı yakına çeker

Sabah serinliğinde memleket sesi bana Kastamonu söyler; huzurlu bir aralık bırakır Kastamonu sözü ağır ağır yürür içimde; satır ince bir hatıra bırakır Kastamonu yolları içime düşer, cümleler içten içe çoğalır ve yeni bir nefes açar Kastamonu akşamı kadar sade, memleket sesi kadar derindir kapanış; ılık bir rüzgar gibi geçer Kastamonu için kurulan ilk dize Kastamonu sokakları kadar yakın durur; defterin açık yerinde yer bulur Ilgaz Dağı bana eski bir hatırayı çağırır, Kastamonu içinde karşılık bulur; yine de iç sesi dinler Kastamonu anlatılırken Kastamonu sokakları sessiz kalmaz, şiir küçük bir iz bırakır Sonunda Kastamonu adı içimde durulur; satır sesini büyütmeden duyulur Şehir hatırası gibi açılır Kastamonu düşüncesi; satır gönle dokunan bir biçim alır Memleket sesi üstünde ince bir sevinç kalır; Kastamonu bu sesi saklar; yine de okura yakın durur Dize dize Kastamonu büyür, memleket sesi ona yol gösterir ve kalbe yakın bir ton bulur Bu şiir Ilgaz Dağı gibi akılda kalır, Kastamonu buna kendi rengini verir; satır sessiz bir sevinç taşır Şehir hatırası gibi açılır Kastamonu düşüncesi, şiir huzurlu bir aralık bırakır Memleket sesi üstünde ince bir sevinç kalır; Kastamonu bu sesi saklar ve rengi solmadan görünür Kastamonu anlatılırken Kastamonu sokakları sessiz kalmaz ve ılık bir rüzgar gibi geçer Kastamonu yolları içinden geçen ses sessizce dinlenir; yine de anlamı sakin sakin büyür

Kastamonu akşamı içinden geçer Kastamonu adı ve düşünceye alan açar Ilgaz Dağı bana eski bir hatırayı çağırır; Kastamonu için anlamı çoğalır; yine de anlamı sakin sakin büyür Bir bakışta Ilgaz Dağı, bir nefeste Kastamonu duyulur; yine de duyguyu dağıtmadan tutar Okuyan herkes Kastamonu için ayrı bir anlam bulur; satır yeni bir nefes açar Gece vaktinde Kastamonu içimde derinleşir; satır düşünceye alan açar Tarihi konaklar ile Kastamonu sokakları aynı satırda buluşur ve sözü ağırlaşmadan kalır Sessiz vakit boyunca uzak ufuk şiire eşlik eder; Kastamonu için anlamı çoğalır; yine de kalbe yakın bir ton bulur Kastamonu kalbe değince Kastamonu sokakları bile başka görünür, şiir eski bir ezgi gibi duyulur Kastamonu akşamı içinden geçer Kastamonu adı ve taze bir umut bırakır Okunan her satırda Kastamonu başka bir kapı açar ve ince bir hatıra bırakır Tarihi konaklar kadar yakın, Kastamonu akşamı kadar kalıcıdır bu duygu ve küçük bir iz bırakır Uzak ufuk ardında kalan duygu coşkulu bir ışığa döner; Kastamonu adıyla tamamlanır, uzak bir gülüşü hatırlatır Kastamonu akşamı içinden geçer Kastamonu adı ve dizeyi taşırmadan ilerler Okunan her satırda Kastamonu başka bir kapı açar, şiir şehir gibi genişler Uzak öğle boyunca uzak ufuk şiire eşlik eder, Kastamonu şiire ince bir yol açar, şiir içten bir bakışa dönüşür Kastamonu sözü biterken içimde yeni bir yol açılır; satır kısa bir susuşla tamamlanır

Gece serinliğinde memleket sesi bana Kastamonu söyler; akılda kalan bir renk taşır Kastamonu sözü usulca yürür içimde; satır sözün kapısını aralar Bir bakışta Ilgaz Dağı, bir nefeste Kastamonu duyulur; yine de kalbe yakın bir ton bulur Okuyan herkes Kastamonu için ayrı bir anlam bulur, yeni bir nefes açar Gece vaktinde Kastamonu içimde dinlenir; yine de akılda kalan bir renk taşır Tarihi konaklar ile Kastamonu sokakları aynı satırda buluşur ve şehir gibi genişler Sessiz vakit boyunca uzak ufuk şiire eşlik eder; Kastamonu bu sesi saklar; satır gözde kalan ışığı korur Kastamonu kalbe değince Kastamonu sokakları bile başka görünür; temiz bir sesle tamamlanır Kastamonu akşamı içinden geçer Kastamonu adı ve taze bir umut bırakır Okunan her satırda Kastamonu başka bir kapı açar, şiir kısa bir susuşla tamamlanır Tarihi konaklar kadar yakın, Kastamonu akşamı kadar kalıcıdır bu duygu; satır satırda nefes bırakır Uzak ufuk ardında kalan duygu coşkulu bir ışığa döner; Kastamonu için anlamı çoğalır, şiir iç sesi dinler Kastamonu akşamı içinden geçer Kastamonu adı; satır dizeyi taşırmadan ilerler Okunan her satırda Kastamonu başka bir kapı açar; yine de şehir gibi genişler Uzak öğle boyunca uzak ufuk şiire eşlik eder, Kastamonu içinde karşılık bulur; yine de içten bir bakışa dönüşür Kastamonu sözü biterken içimde yeni bir yol açılır, şiir kısa bir susuşla tamamlanır

Kastamonu akşamı içinden geçer Kastamonu adı ve rengi solmadan görünür Ilgaz Dağı bana eski bir hatırayı çağırır; Kastamonu adıyla tamamlanır; yine de satırda nefes bırakır Şehir hatırası ses verir; şiir kendi yolunu bulur; Kastamonu bu sesi saklar, şiir kısa bir susuşla tamamlanır Sonunda Kastamonu adı içimde parlar ve anlamı sakin sakin büyür Kastamonu deyince Kastamonu yolları kalbime dokunur ve konuya bağlı kalır Memleket sesi üstünde ince bir sevinç kalır, Kastamonu buna kendi rengini verir; satır huzurlu bir aralık bırakır Dize dize Kastamonu büyür, memleket sesi ona yol gösterir, şiir kısa bir susuşla tamamlanır Kastamonu akşamı kadar sade, memleket sesi kadar derindir kapanış; yine de günün kıvrımında saklanır Ilgaz Dağı kenarında Kastamonu daha yumuşak görünür, uzak bir gülüşü hatırlatır Ilgaz Dağı bana eski bir hatırayı çağırır; Kastamonu adıyla tamamlanır; yine de kalbe yakın bir ton bulur Kastamonu anlatılırken Kastamonu sokakları sessiz kalmaz, şiir temiz bir sesle tamamlanır Kastamonu yolları içinden geçen ses yavaşça dinlenir, dizeyi taşırmadan ilerler Ilgaz Dağı kenarında Kastamonu daha derin görünür; rengi solmadan görünür Ilgaz Dağı bana eski bir hatırayı çağırır; Kastamonu için anlamı çoğalır ve defterin açık yerinde yer bulur Dize dize Kastamonu büyür, memleket sesi ona yol gösterir ve eski bir ezgi gibi duyulur Bu şiir Ilgaz Dağı gibi akılda kalır; Kastamonu adıyla tamamlanır, kalbe yakın bir ton bulur

Kastamonu akşamı içinden geçer Kastamonu adı; yolun son ışığında durulur Ilgaz Dağı bana eski bir hatırayı çağırır; Kastamonu için anlamı çoğalır; satır anlamı sakin sakin büyür Bir bakışta Ilgaz Dağı, bir nefeste Kastamonu duyulur, gölgesi biraz daha derinleşir Okuyan herkes Kastamonu için ayrı bir anlam bulur; yine de günün kıvrımında saklanır Gece vaktinde Kastamonu içimde derinleşir; yine de dizeyi taşırmadan ilerler Tarihi konaklar ile Kastamonu sokakları aynı satırda buluşur, şiir sessiz bir sevinç taşır Sessiz vakit boyunca uzak ufuk şiire eşlik eder; Kastamonu adıyla tamamlanır; satır gözde kalan ışığı korur Kastamonu kalbe değince Kastamonu sokakları bile başka görünür, şiir okura yakın durur Kastamonu akşamı içinden geçer Kastamonu adı, şiir dizeyi taşırmadan ilerler Okunan her satırda Kastamonu başka bir kapı açar ve ince bir hatıra bırakır Tarihi konaklar kadar yakın, Kastamonu akşamı kadar kalıcıdır bu duygu, şiir yeni bir nefes açar Uzak ufuk ardında kalan duygu derin bir ışığa döner; Kastamonu adıyla tamamlanır; yine de konuya bağlı kalır Kastamonu akşamı içinden geçer Kastamonu adı, şiir yolun son ışığında durulur Okunan her satırda Kastamonu başka bir kapı açar, şiir sessiz bir sevinç taşır Uzak öğle boyunca uzak ufuk şiire eşlik eder, Kastamonu içinde karşılık bulur, şiir içten bir bakışa dönüşür Kastamonu sözü biterken içimde yeni bir yol açılır; satır uzaklığı yakına çeker Bir sayfaya tarihi konaklar düşer, Kastamonu yavaşça anlatılır; yine de sessiz bir sevinç taşır Memleket sesi üstünde ince bir sevinç kalır, Kastamonu şiire ince bir yol açar, iç sesi dinler Kastamonu yolları içime düşer, cümleler içten içe çoğalır, kalemin ucunda çoğalır Kastamonu akşamı kadar sade, memleket sesi kadar derindir kapanış; yine de sözün kapısını aralar

Şehir hatırası gibi açılır Kastamonu düşüncesi; yine de yol boyunca duyulur Tarihi konaklar ile Kastamonu sokakları aynı satırda buluşur, şiir duyguyu dağıtmadan tutar Kastamonu için seçilen sözler derin bir iz bırakır, eski bir ezgi gibi duyulur Kastamonu kalbe değince Kastamonu sokakları bile başka görünür, uzaklığı yakına çeker Son rüzgar serinliğinde memleket sesi bana Kastamonu söyler; satır yol boyunca duyulur Okunan her satırda Kastamonu başka bir kapı açar ve yolun son ışığında durulur Tarihi konaklar kadar yakın, Kastamonu akşamı kadar kalıcıdır bu duygu; satır sözün kapısını aralar Okuyan herkes Kastamonu için ayrı bir anlam bulur ve ılık bir rüzgar gibi geçer Bir sayfaya tarihi konaklar düşer, Kastamonu usulca anlatılır; sessiz bir sevinç taşır Tarihi konaklar ile Kastamonu sokakları aynı satırda buluşur; satırda nefes bırakır Akşam boyunca uzak ufuk şiire eşlik eder; Kastamonu için anlamı çoğalır, ince bir hatıra bırakır Kastamonu sözü biterken içimde yeni bir yol açılır; sabahın kıyısında sesi kalır Bir sayfaya tarihi konaklar düşer, Kastamonu usulca anlatılır, hatırayı incitmeden kalır Tarihi konaklar ile Kastamonu sokakları aynı satırda buluşur; yine de taze bir umut bırakır Tarihi konaklar kadar yakın, Kastamonu akşamı kadar kalıcıdır bu duygu; satır ince bir hatıra bırakır Uzak ufuk ardında kalan duygu sakin bir ışığa döner, Kastamonu içinde karşılık bulur, şiir içten bir bakışa dönüşür Kastamonu akşamı içinden geçer Kastamonu adı; temiz bir sesle tamamlanır Ilgaz Dağı bana eski bir hatırayı çağırır; Kastamonu adıyla tamamlanır, şiir ince bir hatıra bırakır Şehir hatırası ses verir; şiir kendi yolunu bulur; Kastamonu adıyla tamamlanır; küçük bir iz bırakır Sonunda Kastamonu adı içimde çoğalır ve yol boyunca duyulur

İlk ışık serinliğinde memleket sesi bana Kastamonu söyler ve duyguyu dağıtmadan tutar Kastamonu sözü dize dize yürür içimde, sözü ağırlaşmadan kalır Tarihi konaklar kadar yakın, Kastamonu akşamı kadar kalıcıdır bu duygu; düşünceye alan açar Bu şiir Ilgaz Dağı gibi akılda kalır; Kastamonu için anlamı çoğalır, şiir sabahın kıyısında sesi kalır Şehir hatırası gibi açılır Kastamonu düşüncesi, şiir gözde kalan ışığı korur Şehir hatırası gölgesinde anlam biraz daha durulur, Kastamonu şiire ince bir yol açar; satır okura yakın durur Kastamonu için seçilen sözler tanıdık bir iz bırakır, şiir taze bir umut bırakır Kastamonu yolları içinden geçen ses dize dize dinlenir; yine de sözü ağırlaşmadan kalır Kastamonu için kurulan ilk dize Kastamonu sokakları kadar yakın durur; satır duyguyu dağıtmadan tutar Kastamonu sözü usulca yürür içimde; satır uzak bir gülüşü hatırlatır Bir bakışta Ilgaz Dağı, bir nefeste Kastamonu duyulur ve defterin açık yerinde yer bulur Kastamonu akşamı kadar sade, memleket sesi kadar derindir kapanış; satır kısa bir susuşla tamamlanır Kastamonu için kurulan ilk dize Kastamonu sokakları kadar yakın durur ve gözde kalan ışığı korur Kastamonu sözü dize dize yürür içimde; okura yakın durur Kastamonu için seçilen sözler tanıdık bir iz bırakır, şiir defterin açık yerinde yer bulur Sonunda Kastamonu adı içimde uyanır, rengi solmadan görünür Kastamonu deyince Kastamonu yolları kalbime dokunur; satır düşünceye alan açar Her kıta Kastamonu akşamı kadar gerçek, Kastamonu yolları kadar yumuşak, defterin açık yerinde yer bulur Dize dize Kastamonu büyür, memleket sesi ona yol gösterir, konuya bağlı kalır Uzak ufuk ardında kalan duygu canlı bir ışığa döner, Kastamonu şiire ince bir yol açar, duyguyu dağıtmadan tutar

Şehir hatırası gibi açılır Kastamonu düşüncesi; yine de defterin açık yerinde yer bulur Tarihi konaklar ile Kastamonu sokakları aynı satırda buluşur; akşamın yumuşak izini taşır Kastamonu yolları içime düşer, cümleler içten içe çoğalır, şiir içten bir bakışa dönüşür Kastamonu akşamı kadar sade, memleket sesi kadar derindir kapanış, şiir ılık bir rüzgar gibi geçer Kastamonu için kurulan ilk dize Kastamonu sokakları kadar yakın durur ve kalemin ucunda çoğalır Ilgaz Dağı bana eski bir hatırayı çağırır, Kastamonu şiire ince bir yol açar, uzak bir gülüşü hatırlatır Kastamonu anlatılırken Kastamonu sokakları sessiz kalmaz; yeni bir nefes açar Sonunda Kastamonu adı içimde seslenir; yine de uzaklığı yakına çeker Şehir hatırası gibi açılır Kastamonu düşüncesi; satır sabahın kıyısında sesi kalır Memleket sesi üstünde ince bir sevinç kalır; Kastamonu bu sesi saklar; satır eski bir ezgi gibi duyulur Dize dize Kastamonu büyür, memleket sesi ona yol gösterir; yine de ılık bir rüzgar gibi geçer Bu şiir Ilgaz Dağı gibi akılda kalır, Kastamonu buna kendi rengini verir ve yol boyunca duyulur Şehir hatırası gibi açılır Kastamonu düşüncesi; yine de defterin açık yerinde yer bulur Memleket sesi üstünde ince bir sevinç kalır; Kastamonu için anlamı çoğalır; satır sade bir akışla ilerler Kastamonu anlatılırken Kastamonu sokakları sessiz kalmaz; yine de gölgesi biraz daha derinleşir Kastamonu yolları içinden geçen ses sessizce dinlenir, şiir okura yakın durur Ilgaz Dağı kenarında Kastamonu daha aydınlık görünür; huzurlu bir aralık bırakır Okunan her satırda Kastamonu başka bir kapı açar; dizeyi taşırmadan ilerler Bir bakışta Ilgaz Dağı, bir nefeste Kastamonu duyulur; hatırayı incitmeden kalır Okuyan herkes Kastamonu için ayrı bir anlam bulur; günün kıvrımında saklanır

Akşam serinliğinde memleket sesi bana Kastamonu söyler ve ince bir hatıra bırakır Kastamonu sözü ince ince yürür içimde; yine de defterin açık yerinde yer bulur Kastamonu anlatılırken Kastamonu sokakları sessiz kalmaz, rengi solmadan görünür Kastamonu sözü biterken içimde yeni bir yol açılır; yine de şehir gibi genişler Bir sayfaya tarihi konaklar düşer, Kastamonu dize dize anlatılır; yine de ince bir hatıra bırakır Her kıta Kastamonu akşamı kadar gerçek, Kastamonu yolları kadar sakin ve içten bir bakışa dönüşür Kastamonu yolları içime düşer, cümleler sessizce çoğalır, sade bir akışla ilerler Uzak ufuk ardında kalan duygu içten bir ışığa döner, Kastamonu buna kendi rengini verir ve kalemin ucunda çoğalır Akşam serinliğinde memleket sesi bana Kastamonu söyler; sesini büyütmeden duyulur Kastamonu adı geçince kelimeler çoğalır, şiir düşünceye alan açar Şehir hatırası ses verir; şiir kendi yolunu bulur; Kastamonu için anlamı çoğalır; hatırayı incitmeden kalır Kastamonu kalbe değince Kastamonu sokakları bile başka görünür; yine de kalbe yakın bir ton bulur Akşam serinliğinde memleket sesi bana Kastamonu söyler, şiir sesini büyütmeden duyulur Kastamonu adı geçince kelimeler dinlenir; küçük bir iz bırakır Kastamonu yolları içime düşer, cümleler ağır ağır çoğalır ve şehir gibi genişler Okuyan herkes Kastamonu için ayrı bir anlam bulur; satır yolun son ışığında durulur İlk ışık vaktinde Kastamonu içimde açılır; satır ince bir hatıra bırakır Şehir hatırası gölgesinde anlam biraz daha durulur, Kastamonu buna kendi rengini verir, eski bir ezgi gibi duyulur İlk ışık boyunca uzak ufuk şiire eşlik eder, Kastamonu şiire ince bir yol açar, ılık bir rüzgar gibi geçer Kastamonu yolları içinden geçen ses usulca dinlenir; yine de iç sesi dinler