Huzur ile İlgili Şiirler

Pencereye konan sabah, içimde bir kapı açar Uzak sesler küçülür, kalbim yavaşça susar Bir fincan sıcaklıkla dünya yerini bulur Huzur, adını söylemeden yanıma oturur

Rüzgâr perdeyi hafifçe kıpırdatır Günün telaşı eşiğin dışında kalır İçimde duru bir göl parlar Huzur, en sade hâliyle beni sarar

Akşam iner, duvarlarda bal rengi bir ışık Çocukluk kokar odada eski bir tahta sandık Dışarıda yorulan dünya kapısını kapatır İnsan kendi kalbine dönünce dinlenir Bir ağaç gölgesinde ağırlaşır adımlar Toprağın sesini duyar, hafifler düşünceler Ne büyük söz gerekir ne de uzak yollar Bazen huzur, yanında susan dost kadar yakın

Deniz kıyısında taşlar birbirine yaslanır Her dalga kıyıya eski bir yük bırakır Ben de içimde birikenleri suya emanet ederim Geriye ferah bir gökyüzü kalır Gece, yıldızlarını sessizce serper dama Ay ışığı düşer uyuyan sokaklara Kalbim uzun zamandır aradığı cevabı bulur Huzur, insanın kendini affetmesiyle doğar

Sabahın serinliği değince yüzüme Dün kalan kırgınlık çözülür içimde Kuşlar dallarda küçük bir şarkı kurar Gün, ağır olmayan bir umutla başlar Bir evin ışığı yanar karşı tepede Sıcak bir çorba kokusu yayılır geceye İnsan bazen mutluluğu aramaz uzaklarda Sevildiğini bilmek yeter bir ömre Şimdi kalbimde acele etmeyen saatler Her nefeste biraz daha genişler gökyüzü Dünya kusurlarıyla güzel görünür Huzur, razı olmanın sessiz cümlesidir

Yağmur, çatılarda ince bir ezgi çalar Sokak lambası ıslak taşlara vurur Ben penceremde bekleyen akşamı izlerim İçimde hiçbir şey artık taşkın durmaz Bir kitap açık kalır dizlerimin üstünde Cümleler ağır ağır yerleşir zihnime Dışarıdaki gürültü uzak bir anıya döner Sessizlik, kendine ait bir dil öğretir Sabaha kadar değişir belki her şey Fakat kalbim bu gece güvende Kendime sarılmayı öğrendiğim anda Huzur, içimde kök salan bir ağaç olur

Dağların ardında soluk bir akşam Göğe karışır duman, diner telaşım Ayaklarım toprağın serinliğini duyar Gün, yorgun yüzünü usulca kapatır Bir çeşme akar, taşlara değerek Su, geçmişin sesini alır götürerek İçimde taşıdığım ağır düşünceler Kıyıda unutulmuş yapraklara döner Uzakta bir köyün ışıkları parlar Her evde başka bir hayat uyanır Ben kendi payıma düşen sessizliği İki avucumda saklarım Gece derinleşir, yıldızlar çoğalır Kalp, kırıldığı yerden yeniden toparlanır Huzur bir ödül değil, fark edilen andır İnsan kendine döner ve dünya yavaşlar

Kıyıya vuran suyu dinlerken Adını koyamadığım bir ferahlık büyür Martılar göğü bölmeden süzülür İçimdeki düğüm sessizce çözülür Eski bir bankta oturur zaman Güneş, omuzlarıma ılıkça konar Ne dünün hesabı kalır ne yarının korkusu An, bütün kapıları açık tutar Bir dostun gülüşü gelir aklıma Karanlıkta yakılan küçük bir lamba gibi Sevginin gösterişsiz hâliyle İnsan yeniden inanır yaşama Eve dönerken sokaklar sakin Adımlarım kendime yabancı değil artık Huzur, dünyayı değiştirmeden önce İçimizdeki bakışı değiştiren ışıktır

Sabah, perdelerin arasından süzülür Mutfakta ekmek ve kahve kokusu Ev, küçük sesleriyle beni karşılar Gün başlar; kalbim acele etmez Bahçede ıslak yapraklar parlar Bir serçe su birikintisinde yıkanır Hayatın en güzel tarafı bazen Kimsenin fark etmediği ayrıntılardır Yıllardır taşıdığım bazı sözler Şimdi omuzlarımdan yere iner Affetmek, kapıyı ardına kadar açmak değil İçeride artık beklememektir Öğle geçer, gölgeler uzar Bir telefon sesi dostluğu hatırlatır Yakınlık, aynı odada bulunmaktan çok Kalbe yer açmayı bilmektir Gece olduğunda gökyüzüne bakarım Eksilenler de tamamlananlar da benimle Huzur, kusursuz bir hayat değil İçindeki fırtınaya rağmen sakin kalabilmektir

Bir yol uzanır çamların arasından Güneş, dallarda parçalanmış altın Her adımda biraz daha hafiflerim Sanki dünya sırtımdan iner Dere, taşlara sabırla dokunur Su hiçbir yere yetişmeye çalışmaz Onu izlerken öğrenirim yeniden Yavaşlığın da bir gücü var Kırgın bir mektup cebimde durur Yıllardır açılmamış bir kapı gibi Bazı vedalar cevap istemez Sessizlik de tamamlanmış bir cümledir Akşam, vadinin üstüne serilir Uzakta çan sesleri duyulur İnsan sevildiğini hatırlayınca Karanlık bile yumuşar Dönüşte gökyüzü mora çalar İçimde geniş, aydınlık bir yer kalır Huzur, bütün soruların bitmesi değil Cevapsızlıkla da yaşayabilmektir