Siirt ile İlgili Şiirler

Kayalıkta akşamın bakırı parlar, Botan aşağıda ağır ağır akar, Bir serçe konar eski bir duvara, Siirt, içimde uzak bir türkü yakar.

Tillo’dan yükselen ince bir ışık, Sokaklarda dolaşır tandır kokusu, Güneydoğu’nun yorgun, vakur yüzünde, Siirt kalır gönlümün en sıcak yeri.

Sabah, taş evlerin eşiğine iner, Kuşlar dar avlularda kanat çırpar, Botan Vadisi sisini omuzlanır, Şehir, eski bir masala uyanır. Tillo’da zaman daha yavaş geçer, Bir dua gibi serinler rüzgârı, Siirt adı dilimde çoğalırken, Uzaklık kaybeder bütün ağırlığını.

Yokuşlu yollar göğe yaklaşır, Pencerelerde akşam lambaları, Bir çocuk sesi taş duvarı aşar, Şehrin kalbine bağlar insanı. Botan’ın kıyısında durur gece, Ay, suya gümüş bir iz bırakır, Siirt’i düşünen her uzak yürek, Kendi evine dönmüş gibi bakar.

Gün doğarken kızıl bir örtü serilir, Dağların omzuna sessizce, Pazar yerinde sesler birbirine karışır, Siirt başlar taze bir heceyle. Tillo’nun taşlarında eski bir sükût, Kapı aralıklarında sabır bulunur, Bir ezgi yükselir avlular içinden, Geçmiş bugünün elinden tutulur. Botan Vadisi akşamı çağırır, Uçurumlarda mor gölgeler büyür, Şehirden uzak kalan her hatıra, Dönüp Siirt’in adında yürür.

Güneydoğu’nun güneşi serttir ama, İnsan yüzünde yumuşar öğle, Kervan izleri taşıyan yollarda, Bir memleket duygusu siner söze. Tillo’da kandiller yanar usulca, Taş duvarlar göğe sır verir, Rüzgâr, dar sokaklardan geçerken, Eski zamanları bugüne getirir. Botan’ın maviliği aşağıda parlar, Kartal kanadında genişler ufuk, Siirt’i anmak, uzak bir şehirde, Kalbe açılan gizli bir kapıdır.

Siirt’in sabahı taşlara değer, Güneş, damlarda altın iz bırakır, Bir kahve dumanı yükselir evden, Gün, tanıdık bir sesle başlar. Sokak başında yaşlı bir çınar, Gölgesinde dinlenir öğle vakti, Duvarlara sinmiş çocuk kahkahası, Şehrin canlı tutar hatırasını. Botan Vadisi akşamla serinler, Kayalar renk değiştirir yavaşça, Uzakta bir tren sesi duyulur, Yol uzar memleketin içinden. Tillo’da yıldızlar daha yakın sanki, Gece, kubbelerin üstünde durur, Siirt’i seven gönül nerede olsa, Bu sessizliğe yeniden kavuşur.

Bir taş evin gölgesinde büyür, Siirt’e dair ilk çocuk düşüm, Avuçlarımda toprak, gözümde güneş, Yol olur önümde her yokuş. Tillo’nun sabırlı duvarlarından, Yüzyıllar süzülür ince bir su gibi, Bir isim anılır, gönül durulur, İnsan kendini bulur derinliğinde. Botan kıyısında söğütler eğilir, Su, kayalara eski sözler söyler, Vadinin göğsünde yankılanan ses, Şehrin özünü uzaklara götürür. Akşam inerken kapılar kapanmaz, Komşuluk ışığı avlularda kalır, Siirt, insanın içini ısıtan, Kökleri derinde bir yurt olur.

Dağların ardında bir şehir uyanır, Sabahın ilk soluğu taşlara siner, Güvercinler saçaklarda kanatlanır, Güneş, eski damları tek tek öper. Çarşıda renk renk hayat açılır, Baharat kokusu dolanır havaya, Bir selamla yakın olur yabancı, Gönül yerleşir sıcak bir sofraya. Tillo, dingin bir kandil gibi parlar, Geceyi aydınlatır sessiz duvarlar, Orada insan, kendi iç sesini, Uzun bir yolculuk sonunda duyar. Botan Vadisi’nde ufuk genişler, Kaya yüzlerinde günün kızılı, Rüzgâr, uzak köylerden haber taşır, Su saklar toprağın bütün sırrını. Siirt’i anlatmak kolay değildir, Her kelime bir hatıraya dokunur, Şehrin adı geçince uzak gönlüm, Bir anda evinin önünde bulunur.

Güneydoğu sabahı keskin ve berrak, Dağlarda yankılanır horoz sesi, Sokaklara serilir yeni bir gün, Taş evlerde uyanır şehrin neşesi. Bir annenin duası karışır çaya, Çocuklar kapı önünde oyun kurar, Siirt’in her köşesinde başka türlü, Yaşanmış yılların izi parlar. Tillo’da akşamın rengi değişir, Kubbeler mor bir göğe yaslanır, Sessizliğin içinden geçen ışık, Yorgun kalplere huzur bırakır. Botan aşağıda derin bir nefes, Vadinin duvarlarında yankı olur, Kıyıda duran yalnız bir ağaç bile, Bu toprağın nöbetçisi sayılır. Nerede olsam Siirt’i düşünürüm, Bir yol, bir koku, bir ses yeter, Memleket bazen tek bir isimdir, Söylenince bütün uzaklık biter.