Kayseri ile İlgili Şiirler

Erciyes’ten süzülür sabahın rengi, Ovada uyanır serin bir sevinç. Kale taşına konar günün ışığı, Kayseri, içimde büyüyen bilinç.

Bozkırda ağırbaşlı bir şehir, Rüzgârında tandır, toprak ve emek. Adını anınca uzaklık kısalır, Kayseri, kalbimde tüten bir ocak.

Sabah, çatıların üstüne iner, Esnaf kepengini kaldırır yavaşça. Bir simit kokusu geçer caddeden, Gün serpilir eski taşların arasına. Kale gölgesinde dinlenir öğle, Güvercinler döner geniş meydana. Şehrin adı düşer çocuk seslerine, Bir anı yerleşir akşamdan bana.

Ayaz, cam kenarında ince iz bırakır, Fırın önünde bekler sabırlı insanlar. Erciyes’in ardında kızarır ufuk, Güne yeni bir hikâyeyle başlar. Akşam, surlara bakır bir renk serper, Avlularda demlenir sessiz sohbet. Nerede olsam içimde bir kapı açılır, Kayseri adıyla çoğalır hasret.

Doruklarda biriken bulutlar ağır, Erciyes, göğe dikilmiş sessiz bir çınar. Yoldan geçenin yüzüne serinlik vurur, Uzakta şehir, ışıklarını yakar. Kalenin çevresinde zaman yavaşlar, Duvarlar susarak çağları dinler. Bir taş basamağa oturan çocuk, Dünün masalını bugüne getirir. Akşamla birlikte pencereler parlar, Mutfaklardan yükselir tanıdık kokular. Kayseri, içimde derinleşen bir iz, Her dönüşte yeniden beni karşılar.

Ovanın kıyısında sarı başaklar, Yaz güneşi toprağa usulca değer. Alın teriyle örülen her gün, Şehrin damarlarında canlılık gezer. Bir kapı aralanır dar bir geçitte, İçeriden yayılır dostça bir ses. Kale, gökyüzüne karşı beklerken, Mahallede büyür küçük bir nefes. Bahar, Erciyes’in eteğine varır, Kar suları taşlara ezgi bırakır. Kayseri’den ayrı düşen gönüller, Yanında görünmez bir parça taşır.

Gün ışığı değmeden önce meydana, Dağın başında pembe bir çizgi belirir. Ova, geceyi üzerinden silerken, Şehir ağır adımlarla nefeslenir. Kayseri Kalesi, sabrın renginde, Burçları geçmişe açılan bir pencere. Taş duvarların arasında dolaşan rüzgâr, Eski çağlardan haber taşır herkese. Çarşıda bakırın sesi yankılanır, Tezgâhlarda el emeği parlar. Bir dükkândan yükselen selam, Günün yorgunluğunu alıp götürür. Güneş çekilince Erciyes kararır, Evlerde lambalar birer birer yanar. Memleket bazen bir şehirden öte, İnsanın içine yerleşen sıcaklıktır.

Kış, kaldırımlara gümüş serper, Adımlar soğukta izini bırakır. Dağın beyaz sessizliği uzaktan, Taş evlerin üstüne ışık saçar. Surların önünde bekleyen akşam, Göğe mor bir örtü yayar ağırdan. Kayseri Kalesi, suskun bir bilge, Geçen yüzyılları saklar duvarında. Bir mahalle oyunla dolar öğleden sonra, Pencerelerden çağrılar süzülür. Küçük sevinçlerin kurduğu şehirde, Gündelik hayat kalbe dokunur. Yollar başka yönlere ayrılsa bile, İnsan bazı yerlerden kopamaz. Kayseri, içimde açık duran bir pencere, Bakınca çocukluğum uzaklaşmaz.

İç Anadolu’nun geniş sessizliğinde, Güneş, toprağın yüzünü aydınlatır. Erciyes, maviliğin kıyısında durur, Şehir kendi ritmiyle güne hazırlanır. Pazar yerinde renkler yan yana, Sandıklar açılır, sesler yükselir. Bir alışverişten çok daha fazlası, Komşulukla bereket bölüşülür. Kale taşlarında öğle vakti parlar, Meydanın gölgesi yavaşça uzar. Dünle bugün aynı yerde buluşur, Zaman, şehrin kalbinde usulca akar. Akşam soğuğu kapılara inse de, Sobalı odalarda sohbet eksilmez. Çayın buğusunda yüzler yumuşar, Uzun geceler yalnız geçip gitmez. Uzak bir kentte adını duyduğumda, Gözümde belirir dağın çizgisi. Kayseri, içimde saklı bir yön gibi, Beni toprağıma çevirir özlemi.

Gece, ovaya lacivert bir örtü serer, Erciyes yıldızlara yakın görünür. Uykuya çekilen evlerin arasında, Şehrin nabzı derinden duyulur. Ay ışığı surların yüzünde gezinir, Kale, karanlıkta anımsanan bir söz. Taşlara sinmiş eski zaman duygusu, Sessizce uzanır bugüne doğru. Sabahı ilk karşılayan fırın olur, Kepenk aralığından sıcaklık taşar. Emeğin kokusu sokaklara yayılır, Yeni gün ellerde şekil alır. Bahar, yamaçlara taze yeşil sürer, Çocuk kahkahası avluları doldurur. Şehir, kıştan kalan suskunluğunu, Renkli adımlarla geride bırakır. Ben seni yalnız haritada aramam, Taşında, ekmeğinde, sesinde bulurum. Kayseri, hangi yola düşersem düşeyim, İçimde sana açılan bir yol kurarım.