Adana ile İlgili Şiirler

Portakal kokar sabahın eşiği Sıcak bir gülüş geçer dar sokaktan Seyhan, ışığı bölüp çoğaltırken Adana uyanır nar rengiyle

Köprünün taşlarında eski ayak izleri Suya eğilir günün bakır yüzü Akdeniz’den gelen yel usulca söyler Adana, akşamı avuçlarında büyütür

Yeşil tarlalar uzanır tren camına Nar dalları gökyüzüne küçük bayraklar diker Uzakta çalışanların sesi duyulur Adana, yolcunun içine genişlik verir Kıyıda oturur günün yorgunluğu Seyhan, ağır gölgeleri sürükler Bir evden yükselen kahve kokusuyla Şehir, kalbe tanıdık bir kapı açar

Akdeniz rüzgârı tüllere dokunur Avluda kesilmiş limon parlar Çocukların neşesi duvarları aşarken Uzak yollar kısalır birden Suyun üzerinde akşamın moru Taşköprü’den süzülür eski zaman Kıyıda çoğalan sessiz adımlarla Adana, içimde yeni bir yuva kurar

Şafak, bahçe kapısına konar Toprakta sabahın serinliği vardır Emekle açılan her dükkân önünde Şehir, güne kendi sesini verir Öğlen gölgeleri damlara çekilir Buzlu bardaklarda ferah bir parıltı Karpuz dilimleri sofraya yayılır Yaz, sıcağın içinden gülümser Akşam Seyhan boyunca ağır ağır iner Taşköprü’nün altında ışıklar titrer Uzak bir saz gecenin perdesini aralar Adana, sessizliğe bile renk katar

Fırın önlerinde ekmek buharı Kaldırımlarda çoğalır ilk telaş Pazarcıların çağrısı göğe yükselir Adana, sabahı omuzlayıp yürür Güneş, duvarları aydınlıkla sınar Gölgeliklerde dinlenir acele Bir bardak ayran serinletir günü Sıcaklık, dostluğa dönüşür Akşamüstü tezgâhlar renklenir Biber, üzüm ve kavun yan yana Seyhan’a vurunca son ışıklar Şehir, kendi yorgunluğunu dinler

İlkbahar bahçelere yeşil bir sır bırakır Çiçeklenen dallar duvarları aşar Yağmur sonrası kabaran toprakta Yeni günün kokusu dolaşır Yaz, damların üstünde uzun süre kalır Sofralarda serin meyveler açılır Avlularda sandalyeler birbirine yaklaşır Akşam, konuşmalarla serinler Sonbahar ovaya bal rengi serper Nar taneleri avuçlarda çoğalır Rüzgâr, kuru yaprakları peşine takar Günler eski fotoğraflara benzer Kış yağmurla cilalar taş yolları Seyhan’ın sesi derinleşir gecede Pencerelerde titreyen sarı ışıklarla Adana, serinliğini de sevdirmeyi bilir

Bahar, nar dallarında ince bir sevinç Kuşlar saçaklarda yeni yönler arar Ova, yağmurdan aldığı güçle Ufka kadar yeşil bir türkü söyler Yazın öğlesi ağır perdeler indirir Serin karpuz bıçak altında çatlar Komşu sesleri avluları doldurur Gölge, evlerin en güzel armağanı olur Güz vakti pazarlar altınla parlar Biberlerin acısı havaya siner Çiftçi, günün hesabını toplarken Akşamın rengi yollara yayılır Kışın bulutları damlara yaklaşır Islak kaldırımlar ışığı saklar Nehir, yağmurla tazelenmiş bir ezgi gibi Şehrin kalbine usulca dokunur

Gün doğmadan ova gümüşlenir Bahçe kuyularında serinlik bekler İlk kepenk, sessizliğin bağını çözer Adana, çalışarak karşılar sabahı Çarşıda bakırın canlı yankısı Usta parmaklarında biçime dönüşür Her dükkân kendi hikâyesini kurar Sokaklar bu sesle diri kalır Seyhan kıyısında gölgeli ağaçlar Taşköprü, suya eğilmiş bir hatıra Kıyıdan geçen her insanın telaşı Nehirde birbirine karışır Akdeniz’in ılık soluğu ulaşır eve Perdeler hafifçe dalgalanır Çayın yanında uzayan sohbetler Geceyi tanıdık bir ışığa çevirir Uzakta tren, ovayı çizerek geçer Yıldızlar damların üstünde çoğalır Bir şehirden ayrılmak zorlaşır çünkü Adana, insanda dönüş yolu bırakır

Toprak, sabah yağmurunu saklar Bahçe yollarında ayak izleri belirir Bir kepçe, bir kapı, bir selam sesiyle Gün işleyen ellerden doğar Seyhan’ın kıyısında ince bir serinlik Taşköprü gölgesini suya uzatır Güneş yükselirken eski kemerlerden Şehrin geçmişi bugüne bakar Meydanlarda öğle beyaz bir ateş Duvar diplerinde kısa dinlenmeler Şerbetin tatlı serinliğiyle Sıcağa karşı küçük sevinçler büyür İkindi pazarın renklerini koyultur Kavun, üzüm, biber tezgâhlarda parlar Esnaf kepenk önünde günün sesini Yavaşça biriktirir cebine Akşam kıyı boyunca ışıklar çoğalır Akdeniz yeli dalları birbirine değdirir Açık bir pencereden taşan ezgiyle Adana, uzaklarda bile duyulur