Yurt Sevgisi ile İlgili Şiirler

Toprağımda iz bırakır çocukluğumun sesi Bir ekmek kokusunda uyanır evin neşesi Nereye gitsem içimde tüter tanıdık ışık Yurdum, kalbimde açan en eski güneş ışığı

Bir avuç toprağında bin hatıra saklı Her taşı emek kokar, her yolu sevda haklı Adını anınca içim ısınır sessizce Yurdum, yarınlarıma uzanan güvence

Dağın ardında doğar köyümün ilk sabahı Tarlalarda çoğalır alın terinin akı Bir çınarın gölgesinde dinlenir eski sözler Yurt dediğin, geçmişten geleceğe giden izler Sokağında büyüdüğüm taş bile bana tanıdık Yağmurunda, rüzgârında nice anım barındık Onu sevmek yalnızca güzel söz söylemek değil Koruyup geliştirmektir; en gerçek bağlılık değil mi?

Sabahın ilk vapuru kıyıya selam verir Uzakta bir okul sesi mahalleyi diriltir Aynı göğün altında birleşir farklı eller Yurt sevgisi, gönülden gönüle kurulan köprüler Bir fidan dikilirken büyür yarının düşü Paylaşınca aydınlanır sofraların gülüşü Toprağına sahip çıkan, umudunu da büyütür Yurdunu seven insan iyiliği çoğaltır

Çocukluğumun yolu taş duvarlardan geçer Penceremde akşamlar, avluda yıldızlar seçer Her köşe bir hatırayı usulca kucaklar Yurt, insanın içinde yıllarca ışık yakar Kimi zaman bir türkü yükselir uzaklardan Kimi zaman saban sesi gelir bereketli bağlardan Emek veren ellerde ülkemin gücü parlar Birlik olan yürekler nice engeli aşar Bugünden yarına kalan yalnız söz değildir Sevgi, korunan orman ve temiz bir göl demektir Çocuklara bırakılan aydınlık bir sabahsa Yurt sevgisi, yaşarken verilen en güzel mirastır

Karlı tepeler susar, ovalar yeşerirken Bir tren geçer ufuktan, uzaklara giderken Pencerelerde yüzler, yollarda umut vardır Bu geniş memleketin her yanında hayat vardır Dillerimizde aynı dilek, soframızda ortak aş Farklı renkler içinde değişmez kardeşlik telaşı Birlikte kurarız biz yarının sağlam evini Sevgiyle büyütürüz yurdun güzel gününü Geçmişin emanetini taşırız incitmeden Yeni düşler kurarız birbirimizden güç alırken Kalpte yurt düşüncesi, elde üretme sevinci Böyle aydınlanır ülkenin uzun gecesi

Bir nehir kıvrılarak ovaya hayat taşır Köylerin bacasında akşam dumanı yaşar Kuşların kanadında uzak yollar görünür Yurdumun her köşesi gönlüme yakın durur Sınırında bekleyenler gecenin sessizliğinde Bir annenin duası büyür evin içinde Görevini sürdüren her cesur insanla Güven filizlenir ülkemizin yarınlarında Tarihin sayfalarında nice emek, nice iz Bugüne ulaşırken eksilmedi içimiz Atalarından kalan bu güzel emaneti Sevgiyle taşımalı gençlerin gayreti Yurt sevmek; ağacı, nehri, insanı korumaktır Bilgiyle, adaletle yarını yoğurmaktır Birlikte gülümseyen çocuklar çoğaldıkça Memleketin göğünde umutlar parıldar

Kıyıda sabah olur, martılar döner eve Güneş vurur tarlaya, ışık iner her tepeye Bir fırından yükselen sıcak ekmek kokusu Yurdumu anlatmaya yeter bazen doğrusu Mahallede kapılar birbirine açık durur Dert paylaşan komşularla ağır yükler savrulur Küçük bir selam bile gönülleri yakın eder Yurt sevgisi, insanı insana emanet eder Bir kitap açılırsa aydınlanır her çocuk Bilgiyle güçlenince geleceğe bakar umut Okuyan, üreten eller ülkesine can verir Emekle kurulan düş gerçeğe dönüşebilir Göklerde dalgalanan renk, anılarla parlar Onu taşıyan rüzgâr uzakları da sarar İçimizde büyüyen bu temiz bağlılıkla Yurdumuz güzelleşir ortak çabayla

Bir evin eşiğinde başlar yurt duygusu Annenin sesi, babanın nasihat dolu uykusu Duvarlarda asılı kalan çocukluk resimleri İnsana yol gösterir geçmişin güzel izleri Sonra genişler dünya, yollar çağırır bizi Fakat hiçbir uzaklık silemez memleketimizi Bir koku, bir şarkı, eski bir sokak adı İçimizde yeniden uyandırır o bağı Toprağa düşen tohum sabırla filizlenir Çalışan her el ile bereket yeniden gelir Çiftçinin alnındaki ışık, ustanın hüneri Yurdun sessiz gücüdür, yarının değeri Kimi denizde nöbette, kimi sınıfta emekte Kimi hastaya umut, kimi kaleme destekle Herkes kendi yerinde iyiliği büyütür Bir ülke, gönül veren insanlarla yürür Çocukların düşleri gökyüzüne erişsin Her evde barış, her yolda güven gelişsin Yurdumu seviyorum; sözüm budur, dileğim Güzelliğini korumak en büyük görevim

Uzak bir yaylanın mor çiçeği açarken Şehrin ışıkları yanar akşam çökerken Aynı göğün altında farklı hayatlar sürer Yurt dediğin, bütün bu sesleri birleştirir Bir meydanda buluşur bayramın sevinci Gözlerde parıldar ortak yarının bilinci El ele veren insanlar çoğaltır umudu Dayanışma ısıtır en soğuk bulutu Eski taş köprülerden geçmiş zaman geçer Her adımda ataların hatırası güçlenir Onlardan kalan miras yalnızca bir isim değil Dürüstçe yaşamakla anlam bulan bir emektir Göller berrak kalsın, ormanlar yeşersin Çocukların kahkahası sokaklarda yükselsin Bir ülkeyi sevmek, güzelliğine bakmak değil Onu her gün daha iyi kılmaya çalışmak değil mi? Ben bu toprağın sabrını içimde taşıyorum Her yeni gün için temiz bir düş kuruyorum Yurdumun adı geçince çoğalıyor sesim Geleceğe bırakacağım en güzel miras sevgim