Gümüşhane ile İlgili Şiirler

Gümüşhane, sisin örttüğü bir sabah gibi Yamaçlarında çocukluğumun sesi kalır Karadeniz’den gelen serinlikle Adın içimde usulca aydınlanır

Süleymaniye Mahallesi’nde taşlar konuşur Pencerelerde eski günlerin sıcaklığı Bir şehir sığar insanın yüreğine Gümüşhane olur özlemin adı

Dağ yolunda ağır ağır iner akşam Kavşaklarda gölgeler uzar sessizce Gümüşhane, uzak kalan bir türkü gibi Her dönüşte yeniden çağırır beni Karadeniz’in bulutu düşer tepelerine Rüzgâr, ardıç dallarında gezinir Süleymaniye Mahallesi’nden geçerken Geçmiş, avuçlarımda yeniden belirir

Bir taş köprü altında suyun sesi Yol kenarında bekleyen sarı ışık Gümüşhane akşamı, içimde derinleşir Sessizlik bile burada tanıdık Dağ geçitlerinden yükselir serinlik Uzakta bir evin bacası tüter Nereye gitsem ardımda kalır bu şehir Yüreğim dönüş yolunu gözetir

Sabah, vadinin üzerine ince bir örtü serer Çatılarda geceye ait damlalar parlar Gümüşhane’nin sesi yükseklerden gelir Bir kuş kanadında güne başlar Süleymaniye Mahallesi’nde eski kapılar Nice ayrılığı saklar sessiz menteşelerinde Duvarlara sinmiş çocukluk kokusu Bugün bile elimi tutar derinden Karadeniz’in nemli rüzgârı akşama karışır Dağ geçitleri mor bir renge bürünür Şehrin adı dudaklarımda kaldıkça Memleket, içimde yeniden büyür

Gümüşhane’ye varan yol kıvrılarak uzanır Her virajda başka bir manzara açılır Kayaların gölgesinde dinlenen zaman İnsana sabrın anlamını anlatır Mahalle aralarında akşam ekmeği kokar Bir çocuk sesi taş duvarlara çarpar Süleymaniye’nin eski yüzünde Yıllar, yumuşak bir ışıkla yaşar Gece çöker dağların omuzlarına Karadeniz uzaklarda koyulaşır Bu şehirden ayrılan herkesin içinde Bir pencere uzun süre açık kalır

Kış, yüksek tepelerde beyaz bir sessizlik Sokak lambaları altında ağırlaşır Gümüşhane, soğuğun içinden bile İnsana sıcak bir hatıra taşır Bahar gelince yamaçlar yeşile döner Dereler taşlara canlı türküler söyler Dağ geçitlerinden geçen her yolcu Şehrin kalbinden bir parça götürür Süleymaniye Mahallesi’nde akşam Pencereler birer birer ışıklanır Eski günlerin gölgesi çekilirken Yeni umutlar kapılarda karşılanır Karadeniz’in bulutlu nefesiyle Gümüşhane geceye sakin iner Adını anınca uzaklık çözülür İnsan kendi evine döner

Bir sabah çıktım taşlı yokuşlardan Uzakta parlıyordu kentin çatısı Rüzgâr, çam kokusunu taşıyıp Dağların arasına serpti Yol boyunca suskun kayalar vardı Onlarda nice mevsimin izi Gümüşhane, her virajın ardında Başka bir yüzünü gösterdi Süleymaniye Mahallesi’ne inince Tarihin sesi avlulara yayıldı Bir kapı aralandı, bir selam yükseldi Geçmiş bugüne usulca bağlandı Akşam, Karadeniz’den gelen bulutla Kentin üstünde gümüş bir perde kurdu Ben ayrılırken ardımda kalan şehir Kalbimde uzun bir yol oldu

Gümüşhane, sabahın ilk serinliğinde Dağlara yaslanmış sakin bir evdir Penceresinden bakan her insan Biraz geçmiş, biraz yarın görür Dereler taşların arasından geçerken Günün yorgunluğunu alıp götürür Yamaçlarda açan kır çiçekleri Sessiz bir sevince dönüşür Süleymaniye Mahallesi’nin taşlarında Eski ayak sesleri hâlâ duyulur Bir avluya düşen ikindi ışığı Unutulmuş günleri uyandırır Dağ geçitleri boyunca uzanan yol Bazen gurbet, bazen kavuşmadır Karadeniz’in koyu bulutları altında Her menzil başka bir duadır Gece yıldızlarını kente indirince Sokaklar derin bir sükûna bürünür Gümüşhane adını söyleyen gönül Nerede olursa olsun evini bulur

Bir bavulun kenarında kaldı çocukluğum Gümüşhane’den ayrıldığım o akşam Yokuşlarda ağırlaşan son adımlar İçimde susmayan bir çağrıya dönüştü Yıllar geçti, başka şehirler gördüm Başka yağmurlarda ıslandı yüzüm Ama dağların arasındaki o serinlik Hiçbir yerde aynı yere dokunmadı Süleymaniye Mahallesi düşlerimde Taş duvarlarıyla yeniden belirir Bir çeşmenin başında duran zaman Avuçlarıma eski bir gün bırakır Karadeniz’in rengi uzaktan görünür Bulutlar tepelerin üstünde gezinir Dağ geçitleri, dönenlere olduğu kadar Özleyenlere de yol gösterir Şimdi adını anınca Gümüşhane’nin İçimde kapılar açılır birer birer Memleket dediğin bazen bir şehir değil Ömrün boyunca taşıdığın sestir