Bitlis ile İlgili Şiirler

Yamaçta uyur taş bir ev, Göğe karışır serin nefes, Nemrut’tan esen uzak yel, Kalbimde Bitlis, ince ses.

Akşamda beş minare, Kızıl ışık taşta gezer, Bitlis deyince içimde Uzaklık bile diz çöker.

Kemerli bir kapı açar eski günü, Duvarlarda saklıdır şehrin öyküsü, Çeşme başında dinlenen vakit Yavaşça çoğaltır gönül yükünü. Krater gölüne eğilir gökyüzü, Tepelerde dolaşır akşam türküsü, Bitlis’ten kalan küçücük hatıra Bir ömür aydınlatır iç yüzümü.

Sabah, sisli vadilere incece iner, Taş basamaklarda çocuk sesleri gezer, Bir pencerenin ardında demlenen çay Eski bir evin sıcaklığını söyler. Doğu’nun yükseklerinde akşam serin, Ay ışığı avlularda sessiz ve derin, Bitlis’in adı geçince uzaklarda Yüreğimde tüter tanıdık bir evim.

Yokuşlara tutunmuş evler yan yana, Zaman sinmiş kapıya, duvara, hana, Her taşın altında başka bir çağın Kırık izi uzanır bugüne yana yana. Beş minare akşam göğünü bölüşür, Mor gölgeler eski çatılara düşer, Şehir, günün son ışığını toplarken Sessiz bir dua gibi geceye karışır. Nemrut’un çevresinde renklenir ufuk, Göl kıyısında bekler ağırbaşlı bulut, Bitlis’ten geçenin ardında kalır Adını koyamadığı sıcak bir umut.

Dar geçitler kıvrılır yamaç boyunca, Bir kapı gıcırdar akşam olunca, Taşların serinliğinde duyulur Yıllar önce kalmış bir ayak sesi. Uzak tepelerde kızarır gökyüzü, Minareler taşır gecenin sözünü, Bir şehir bazen tek bir bakışla Uyandırır insanın unuttuğu özü. Kraterin aynasında çoğalır yıldız, Rüzgârın eliyle susar her ağız, Bitlis’i gönlünde taşıyan kişi Nereye gitse bulur kendine biraz.

Dağ eteğinde kurulmuş ağırbaşlı yurt, Sessizliğin içinde canlı bir hayat, Avlular, kemerler, taş döşeli yollar Geçmişi bugünün yanına koyar. Güneş, yüksek sırtlardan süzülürken Pencerelerde altın bir iz bırakır, Bir tas suyun serinliğiyle bile Şehrin yorgun yüzü yeniden parlar. Beş minare, göğün koyu mavisinde Birbirinden ayrı beş hatıra gibi, Akşam rengi duvarlara inerken Bitlis, masalını fısıldar derin. Nemrut’un genişliğinde döner rüzgâr, Gölün kıyısında susar taş ve kuşlar, Bu şehirden ayrılan her yolcunun İçinde biraz dağ, biraz ev kalır.

Karla örtülür damların eski çizgisi, Ocak başında uzar sohbetin sesi, Dışarıda beyaz bir sessizlik varken İçeride ısınır hatıralar. Bahar, yamaçlara yeşil bir haber Bırakır; kuru dal tomurcukla güler, Kuşların telaşı ve toprak kokusu Şehrin yüzüne yeni bir sabah serer. Kıvrılan sokaklarda duvarlar anlatır, Bir eşik, bir çeşme, bir taş hatırlatır, Çocukların neşesi duyulunca birden En eski mahalle bile gençleşir. Gece, minarelerin çevresinde durur, Ay, kemerli pencerelerde uyur, Uzakta yaşayan biri Bitlis’i düşünür, İçinden sessizce memleketine döner.

Bir dağ geçidinden görünür ilk ışık, Yamaçta birbirine sokulur evler, Taş duvarlarda yılların soluğu, Şehrin alnında sakin bir sabah büyür. Avlulara serinlik bırakır tan, Bir kapı önünde başlar günlük zaman, Çay buharına karışan sohbetlerle Uyanır Bitlis’in unutulmaz yanı. Beş minare yükselir mavi boşlukta, Her biri başka bir çağrışım taşır, Gün, kızıl örtüsünü taşlara serince Şehir uzaktan bir düşe dönüşür. Nemrut’un çevresinde genişler sessizlik, Göller göğün renklerini saklar derin, Yükseklerde insan şunu anlar: Güzellik sabırla bekleyen bir mevsimdir. Adını söylediğim anda değişir oda, Dağ kokusu siner en uzak anıya, Bitlis, nereye savrulsam ardımdan Bir yol çizer yeniden yuvama.

Eski yolların gölgesinde durur şehir, Kemer taşlarında unutulmamış bir devir, Her duvar, kendine emanet edilmiş Sessiz bir hikâyeyi taşır bugün. Dar sokak boyunca akşam ağırlaşır, Kapı tokmaklarında selamlar saklanır, Bir çeşmenin başında duran serin su Geçmişi bugünün kalbine bağlar. Dağ sırtları bulutlara omuz verir, Vadilerde rüzgâr uzun uzun gezinir, Doğu’nun yükseklerinde her mevsim Başka bir renk açar, başka bir duygu. Beş minare karanlıkta seçilirken, Ay, taş cephelere ince bir parlaklık verir, İnsan içindeki gürültüyü susturup Şehrin dinginliğine kulak kesilir. Nemrut sularında gökyüzü çoğalır, Uzak tepeler geceyle ağır ağır soluklanır, Bitlis’i bir kez sevenin gönlünde Dönüşe ayrılmış bir kapı kalır.