Eskişehir ile İlgili Şiirler

Bozkırın alnında serin bir şehir, Porsuk’ta akşamı çoğaltır. Odunpazarı’ndan düşen her renk, İçimde Eskişehir diye parlar.

Tramvay geçer, gün ışığı eğilir, Sokaklar genç bir türkü söyler. Eskişehir adını anınca Uzak yollar eve döner.

Porsuk kıyısında akşam iner, Suyun yüzünde bakır bir gök. Bir bankta susar şehir, Kalbimde büyür küçük bir dilek. Odunpazarı’nın eski kapıları Sabahı renk renk karşılar. İç Anadolu’nun açık rüzgârı Şehrin adını uzaklara taşır.

Geniş göğün altında Eskişehir, Kışın da baharın da yüzünü bilir. Bir fincan çayın buğusunda Nice eski dostluk belirir. Porsuk boyunca yürüyen ışık, Köprülerden geçip geceye varır. Şehrin taşına dokunan herkes Kendi hatırasını yanında taşır.

Sabah, istasyonun çevresinde Yeni bir sayfa gibi açılır. Bisikletlerin ince çanı Sokaklara umut saçılır. Odunpazarı’nda ahşap evler Dünden bugüne ses verir. Renkli duvarların gölgesinde Çocuk kahkahası yükselir. Porsuk, akşamın aynasıdır, Bulutları ağır ağır taşır. Eskişehir’i seven bir yürek Bu görüntüyü içinde yaşatır.

İç Anadolu’nun duru sabahı Çatıların üstüne serilir. Eskişehir’de her yeni gün Sessiz bir sevinçle dirilir. Köprü altında su konuşur, Sazlıkta ürperir ince ses. Şehir, akıp giden zamana Kendi rengini verir nefes nefes. Akşam olunca lambalar yanar, Sokaklar ılık bir masal olur. Bu şehirden geçen her insanın Yüreğinde bir pencere kalır.

Eskişehir, sabahın serinliğinde Pencerelere konan aydınlık, Bozkırdan yükselen sade bir türkü, Gün boyunca sürer tanıdık. Odunpazarı’nın yokuşlarında Tahta kokusu karışır havaya. Eski evler, yeni düşler saklar, Renk bırakır geçen her adımla. Porsuk’un kıyısında akşam, Gökyüzünü suya usulca dizer. Köprülerden geçen genç sesler Şehrin kalbine neşe eker. Gece, tramvay sustuğunda bile Bir ışık kalır caddelerde. Eskişehir, adı anıldıkça Yol olur seven gönüllerde.

Bir kış sabahı beyaz örtü Şehrin damlarına iner. Eskişehir’in soğuk havası İnsana temiz bir başlangıç verir. Çarşıda telaş, dükkânda sıcaklık, Fırından yükselen ekmek kokusu. Her köşe başında saklıdır Günün küçük mutluluğu. Porsuk üstünde titreyen ışık Geceye gümüş bir çizgi çizer. Yan yana yürüyen insanların Sessizliği bile şehri över. Odunpazarı’ndan uzaklaşırken Dönüp bakar insan bir kez daha. Eskişehir, anılarını bırakır Gidenin cebinde değil, ruhunda.

Uçsuz bucaksız bozkırdan Bir şehir yükselir aydınlık. Eskişehir, genç bir gülüş gibi Sabaha açar kapısını artık. Porsuk’un iki yanında Adımlar birbirine karışır. Suya düşen sözcükler bile Bir dost selamına dönüşür. Odunpazarı’nın evlerinde Geçmiş, renkli duvarlarda yaşar. Her pencere başka bir öyküyü Günün kalbine sessizce taşır. Tramvayların ritmiyle birlikte Şehir hızlanır, sonra dinlenir. Bir üniversite şarkısı gibi Sokaklarda gençlik görünür. Akşamın son kızıllığında Ufuk yavaşça mora bürünür. Eskişehir’i seven herkes Bu manzarayla kendini bulur.

Kentin kapısından girince Başka türlü eser İç Anadolu. Gökyüzü geniş, yollar sakindir, Duyulur toprağın temiz kokusu. Bir çeşme başında geçmiş zaman, Taşlara sinmiş ince bir iz. Odunpazarı, eski bir mektup gibi Açılır önümüzde sessiz sessiz. Porsuk kıyısında söğüt dalları Suya eğilip sırlarını söyler. Gün batımı kızıl bir mendil gibi Köprülerin üstünde usulca bekler. Şehir meydanında sesler çoğalır, Kahve fincanları masaya değer. Eskişehir’in sıcak yüzü Yabancı kalpleri bile kendine çeker. Gece yıldızları çoğaltırken Son ışıklar kaldırımlarda kalır. Bu güzel şehirden ayrılanın İçinde dönülecek bir yol kalır.