Okuma ile İlgili Şiirler

Bir kitap açılır, oda değişir Sessiz harfler içimde ışır Her sayfa yeni bir pencere Merak, kalbimde yola çıkar

Kütüphanede usulca duran Bir kitap çağırır beni Okudukça çoğalır dünya Düşler bulur kendini

Sabah çantamda ince bir kitap Yol boyunca düşler kurarım Bir cümle konar aklıma Günün rengini onunla duyarım Akşam lambası altında Sayfalar ağır ağır döner Öğrendiğim her yeni söz İçimde başka bir kapı açar

Kitabın kıyısında küçük bir dünya Harfsiz kalmaz artık sessizlik Her satır bir iz bırakır Bilgiyle büyür çocukluk Bir masal biter, gece susar Fakat düşünce uyanık kalır Okuyan gözlerin ardında Uzak yollar yakınlaşır

Kitaplığın ahşap kokusunda Eski öyküler bekleşir Elim bir kapağa uzanır İçimde yeni gün başlar Bir kahraman dağları aşar Ben odamda onunla yürürüm Kelimeler yol arkadaşı olur Korkularımı geride bırakırım Son sayfaya gelince anlarım Yolculuk bitmemiş aslında Okumak, insanın içinde Durmadan açılan bir ufuktur

Ders arası çalan zil Kitabımı kapatamaz hemen Çünkü bir cümlenin ucunda Bambaşka bir merak var Kalemim kenarda bekler Gözlerim satırları izler Dün bilmediğim kelimeler Bugün bana arkadaş olur Akşam eve dönerken Çantamda yalnız defter yok Okuduğum bütün dünyalar Adımlarıma eşlik eder

Bir kitabın kapağında Uyuyan şehirler gördüm Parmaklarım sayfa çevirdikçe Sokaklarında yürüdüm Bazen bir şiir durdurdu beni Bazen bir öykü hızlandırdı Her yazar başka bir gökyüzü Gözlerime bıraktı Okumak yalnız bilmek değil Kendini yeniden duymaktır Başkasının sözlerinde bile Kendi sesini bulmaktır Kitabımı kapattığım zaman Oda yine aynı oda kalır Ama içimde büyüyen dünya Duvarlara sığmaz olur

Kütüphanenin sessizliğinde Saatler fark edilmeden geçer Bir kitabın ince gölgesi Gönlüme serinlik verir Bilmediğim bir ülkeye Tek biletim birkaç sayfa Haritalar çizilir zihnimde Düşünceler olur pusula Bir sözcüğü anlayınca Karanlık biraz çekilir Öğrenmenin küçük sevinci İçimde uzun süre kalır Okuyan insan değişir Bakışı derinleşir yavaşça Her kitap, hayatımıza Yeni bir soru bırakır

Sabah masamın üstünde Dün bıraktığım kitap durur Açınca ilk sayfasını Güneş içeri buyurur Bir öykü başlar uzakta Kahramanı yalnız değildir Ben de onun yanında Uzun yollara giderim Kimi sözler düşündürür Kimi cümleler gülümsetir Kitapların sessiz sesi Günün içini değiştirir Öğrendikçe fark ederim Dünya sandığımdan büyük Her sayfa biraz cesaret Her bilgi yeni bir köprü Gece kitabı kapatırken Düşlerim uykuma karışır Okuyan kalbin içinde Sabaha dek ışık kalır

Bir harf düşer kâğıda Ardından kelimeler gelir Sessiz duran beyaz sayfa Yavaşça dile gelir Çocuk gözleriyle bakınca Her kitap bir bahçedir Satır aralarında saklı Binlerce renkli çiçektir Kimi zaman eski bir evde Kimi zaman deniz kıyısında Okur, kendi yerinden kalkmadan Dünyayı dolaşır aslında Bir bilgiyle değişebilir İnsanın bütün düşüncesi Okuma, karanlık yollarda Aklın yanan feneridir Son sayfa çevrilse bile Öykü kalır hatırada Kitapla büyüyen insan Daha geniş bakar hayata