Van ile İlgili Şiirler

Gölün kıyısında serinler gün Uzakta parıldar taş bir iz Dağlardan iner mavi bir huzur Van, gönlümde açan sessiz deniz

Akdamar ufkuma incece değer Suların üstünde bir hatıra gezer Van adı düşerken akşam dilime İçimde çocukluk yeniden güler

Sabahın ilk rengi ovaya yayılır Kıyıda tekneler uykudan ayrılır Göl, göğü tutmuş geniş bir ayna Van’ın yüzü parlar yeni bir güne Çarşıdan yükselir tandırın kokusu Bir selam ısıtır soğuk duygusu Yolum uzaklara düşse de bir gün Bu şehir içimde eksilmez bütün

Karlı doruklardan süzülür serinlik Kıyıda ağırlaşır sabahın dinginlik Bir martı çizgi çeker suyun üstüne Van’ın mavisi işler gözümün içine Taş duvar ardında eski bir zaman Sokakta yankılanır neşeli bir insan Akdamar uzakta, fakat kalbe yakın Şehir olur özlem, adıyla akın akın

Gölün üzerinde bakır renkli akşam Kıyıya usulca bırakır sıcaklığını Rüzgâr, sazlıkların arasından geçip Uzak yollara taşır şehrin kokusunu Akdamar’ın taşında ince işçilik Geçmişten bugüne uzanan bir çizgi Bir ada susarken anlatır kendini Dinleyen kalplerde büyür eski bilgi Van’ın meydanında çoğalır sesler Fırın önlerinde bekleşir hevesler Dağların gölgesinde sade bir hayat İnsana yeniden güvenmeyi söyler

Sabah, yükseklerden bakar şehre Güneş sarı bir yol çizer göle Kıyıda yürüyen her sessiz adım Bir başka hikâye bırakır geriye Suyun ortasında Akdamar görünür Taş kabartmalarda yüzyıllar sürünür Dalgalar kıyıya her vurduğunda Zamanın kapısı yeniden açılır Akşam çayında dost yüzler belirir Pencerelerde yumuşak ışıklar dirilir Van’dan geçen yolcu ardına bakar Bu toprak kalbinde uzun süre kalır

Van’da gün, dağların ardından doğar Gölün yüzünde sessiz halkalar Serin bir esinti geçer caddeden Uyanır evler, dükkânlar, yollar Taş sokak boyunca eski izler var Kimi kapıda sohbet, kimi bahar Bir çocuğun sesi yükselir neşeyle Şehrin kalbine karışır azar azar Akdamar, maviliğin ortasında Saklar zamanını duvarlarında Güneş eğildiğinde kabartmalar parlar Bir geçmiş uyanır su kenarında Gece çöker, yıldız dolar ufka Ay bırakır gümüş rengini suya Van’ın adı kalır içimde uzun Bir türkü gibi döner uzaklara

Doğu’nun serin rüzgârı dolaşır Yüksek tepelerde gökyüzü genişler Van Gölü kıyısında her yeni sabah Maviyle aydınlanır sessiz evler Yol kenarında otlar başını sallar Eski taşlar nice yolcuyu anar Akdamar’a bakan uzak yamaçlar Tarihin sesini içinde saklar Çarşıda gün boyu hareket eksilmez Bir dost sözü soğukta bile üşütmez Kızıl akşam iner dükkân üstüne Şehir yorgun olsa da gülümser Kış beyaz bir örtü serer ovaya Bahar serçelerle döner sokağa Van’ın her mevsimi başka bir renk taşır Gönül bağlanınca unutulmaz asla

Geniş bir göğün altında başlar gün Göl kıyısında çoğalır ince ışık Dalgalar, kıyıya küçük haberler taşır Uzak dağlar susar; manzara artık hazır Akdamar’a varan suların içinde Taşın dili konuşur güneş çekilince Yüzyılların izi duvarlarda belirir Ada, sessizliğiyle geçmişi bildirir Şehrin sokaklarında taze ekmek kokar Kapı önlerinde tanıdık yüzler bakar Bir selam, uzun yolları kısaltır Van’da insan insana içtenlikle yaklaşır Öğleden sonra rüzgâr değişir Gölün rengi gökle birlikte gelişir Kıyıda oturan biri dalar uzaklara Her manzara başka bir anı yetiştirir Ayrılık vakti gelince yol uzar Geride kalan şehir içte biraz sızlar Van, yalnızca gidilen bir yer değildir İnsanın içinde kendi evini kurar

Dağların arasında soluklanır ova Gün ışığı düşer suya, taşa, yola Van’ın sabahında belirgin bir serinlik Uzaklardan gelir tanıdık bir çağrı Gölün öte yanında ada görünür Dalgayla kıyı arasında zaman yürür Akdamar’ın taşına düşen her ışık Eski bir masalı bugüne sürdürür Kimi gün yağmurla koyulaşır gökyüzü Kimi gün güneş sarar evlerin yüzünü Mevsimler değişse de şehrin kalbinde Aynı içtenlik korur sıcaklığını Akşam, çarşı üstüne ağır ağır iner Pencerelerde sarı kandiller yanar Bir fincan çayın buğusunda dostluk Günün bütün yorgunluğunu alır Nerede olsam göl düşer düşlerime Bir serin rüzgâr dokunur sesime Van diye anınca geçmiş ve bugün Aynı sevgiyle yaklaşır gönlüme