Anneciğim ile İlgili Şiirler

Bir gülüşünle aydınlanır içimdeki kış, Adını anınca yumuşar en sert günüm. Anneciğim, sen varken eksilmez umudum, Kalbimdeki en sıcak yer senin evin.

Ellerinde dinlenirdi çocukluğum, Sesinle yolunu bulurdu korkularım. Anneciğim, bugün ne kadar büyüsem de Sana döner ilk sevincim, dualarım.

Sabahları perdeleri aralayan ışık, Senin şefkatinden bir parça taşırdı. Bir tas çorban, sessizce uzanan elin, Yorgun kalbime yeniden güç katardı. Yıllar geçti, yollar aldım dünyada, Her adımda öğrettiğin iz var hâlâ. Anneciğim, sevgini taşıyan gönlüm Nereye gitsem seni bulur uzakta.

Çocukken avucuna sığardı elim, Sen tutunca dinerdi bütün telaşım. Bir masalın içinde uyur gibi Güvenle büyüdü küçük dünyam. Şimdi saçlarıma ak düşse bile Senin yanında çocuk kalır yanım. Anneciğim, ömrümün en güzel sözü, İyi ki varsın, benim canım annem.

Evimizin duvarlarında sesin var, Perdelerde sabah, mutfakta neşen. Bir ekmeği bölüşürken anlardım, Sevginin en büyük zenginlik olduğunu ben. Düştüğümde kaldıran sabırlı eller, Susunca derdimi sezen gözlerin. Bazen tek kelime etmeden bile İçime cesaret ekerdi sözlerin. Bugün sana bir demet şiir sunuyorum, Dizelerim yetmez seni anlatmaya. Anneciğim, bütün güzel dileklerim Ömrünce huzurla sarılsın sana.

Kokun sinmiş eski bir hırkaya, Dolabın köşesinde saklı zaman. O kumaşa dokununca yeniden Çocukluğum belirir, ışıklı bir an. Bana sabrı yağmur gibi öğrettin, Kırılınca sevgiyi seçmeyi de. Hayatın daraldığı her dönemeçte Adını koydum içimdeki güvene. Anneciğim, sana uzanan bu ses Kalbimin en derin yerinden gelir. Senin iyiliğinle büyüyen yanım Dünyaya her gün biraz umut verir.

Bir pencere önünde bekleyen akşam, Çocukluğumun resmini saklar sanki. Senin ördüğün o mavi kazakta Kışlar bile ılık geçerdi anneciğim. Bazen yorgun düşer, belli etmezdin, Gülüşünü eksiltmezdin soframızdan. Bizim küçük mutluluklarımız için Bahar taşırdın uzun kışlardan. Sesin uzaklarda çınladığı zaman İçimde bir kapı sessizce açılır. Dünyanın bütün gürültüsü susar, Adınla gönlüm yeniden ısınır. Sana borçlu nice güzel duyguyu, Her iyilikte izin görünür benim. Anneciğim, kalbimin duasısın, Ömrüm boyunca en kıymetli sevincim.

İlk adımımı senin avucun tuttu, Düşlerime kanat veren sendin. Karanlık bir odaya girsem bile Yakınımda bir yıldız gibi sen vardın. Dikiş diken parmaklarında yıllar, Alnında sessizce biriken emek. Bütün yorgunluğunu sevgiyle örüp Bize bıraktın aydınlık bir gelecek. Ne zaman kendimden şüphe etsem Bir cümlen yetişir imdadıma. Senin inancınla doğrulur içim, Güven geri döner adımlarına. Anneciğim, bugün sana söylediğim Her teşekkür biraz eksik kalır. Çünkü senin sevgin, ömrüm boyunca İçimde büyüyen eşsiz bir bahar.

Çocukluğumun ince yollarında İzlerin vardı ayak ucumda. Bir ninni gibi süzülürdü sesin, Uykumun en sakin kıyısında. Yağmur yağsa kapıyı kollardın, Üşür müyüm diye düşünürdün. Kendi payından sevgi bölerek Beni sıcacık büyütürdün. Okul yolunda ardımdan bakarken Gözlerinde hem gurur hem dua. Ben uzaklara yürümeyi öğrendim, Sen kaldın içimde sağlam bir yuva. Yıllar bana nice yüz gösterdi, Kimi geldi, kimi çekildi gitti. Senin öğrettiğin temiz kalpli söz Bütün değişimlere direnip kaldı. Anneciğim, adını yazdığımda Bir ömür sığar küçücük söze. Sen benim en güvenli limanımsın, Sevgin ışık olur her gündüzüme.

Eski albümün sararmış sayfasında Gülümseyen bir çocuk görüyorum. Yanında duran o güzel yüzünle Geçmişe yeniden dönüyorum. Bir düğmeyi ilikleyen ellerin Küçük derdimi büyütmezdi hiç. Senin sakinliğinle öğrenirdim, Her fırtınanın ardından gelir geçiş. Bana yalnız yaşamayı değil, İyiliği paylaşmayı da anlattın. Kırılan bir kalbi onarmanın Nice büyük zaferden üstün olduğunu kattın. Şimdi kendi yolumda yürürken Sözlerin eşlik ediyor bana. Gönlümde açtığın geniş gökyüzü Dar günlerde nefes oluyor cana. Anneciğim, dileğim yalnızca şu: Yüzün hep huzurla gülsün. Benim bütün güzel yarınlarım Senin sevginle çoğalsın, sürsün.