Mevsimler ile İlgili Şiirler

Bahar bir tohum bırakır avucuma Yaz, ışık serper pencereme Güz, sarı bir mektup yollar Kış, sessizlikle örter geceyi

Dört kapısı vardır yılın Her kapıda başka bir koku Biri çiçek, biri deniz Biri yaprak, biri kar kokusu

İlkbahar, ince bir yeşil çizgi Toprağın yüzünde belirir Kuşlar eski yuvalarına döner Uzak tepelerde gün gülümser Yaz, göğü genişletir üstümüzde Kirazlar kızarır dal ucunda Sonbahar düşen yapraklarla konuşur Kış, beyaz bir düş kurar ovada

Baharın eli değince bahçeye Tomurcuklar ürkekçe açılır Güneş, duvarlarda altın bir iz Rüzgâr, taze dallara karışır Sonra günler sıcak bir şarkı olur Akşamlar mor bir renge bürünür Yapraklar toprağa inerken Kar, sessiz bir başlangıç örer

Mart, yağmurunu ince ince dizer Çimenler uyanır taş diplerinde Bir serçe konar ıslak çatıya Sabah, yeşil bir haber getirir Temmuz, sıcağını bırakır kıyıya Gölgeliklerde serinlik büyür Gün batımı bakır bir tepsi gibi Akşamı evlerin önüne koyar Ekim, dallardan mektuplar indirir Sokaklar sarı bir yola dönüşür Aralık, pencereleri buğularken İçimizde soba gibi anılar yanar

Bahar gelir, avluda renk çoğalır Arılar çiçekten çiçeğe geçer Toprağın derin uykusu çözülür Dünya yeni bir cümle söyler Yaz akşamı, serin suya benzer Kavun kokar uzaktaki tarla Gökyüzünde geç saatlere kadar Uçurtmaların ipi görünür Güz vakti, gölgeler uzar Bir yaprak döner kaldırımda Kışın ilk beyazlığı düşünce Çocuk sesleri avluya dolar

İlkbahar, toprağın nabzıdır Çiçekler sessizce çoğalır Yağmur, çatılara ritim verir Güneş, ıslak yollarda parlar Yaz, geniş bir gökyüzüdür Deniz tuzunu rüzgâra katar Geceleri yıldızlar yaklaşır Gündüzleri gölgeler kısalır Sonbahar, ağırbaşlı bir ressam Dalları bakır rengine boyar Her yaprak düşerken ardında Kısa bir vedanın sesi kalır Kış, yeryüzünü dinlendirir Kar, izleri yumuşatır Pencerede büyüyen buğuya Sıcak düşlerimizi çizer

Baharın yağmuru dinerken Bahçede taze otlar parlar Bir kelebek eski duvarı aşar Sabahın kalbi hızla çarpar Yaz, kasabayı ışığa sarar Karpuz kokar serin mutfaklar Çocuklar çeşme başında güler Akşam, morlaşır ağaçlarda Güz gelince yol kenarında Yapraklardan yumuşak halılar serilir Rüzgâr, dalların arasından geçer Göç eden kuşlar göğe dizilir Kış gecesi uzundur biraz Ay, kar üstünde ince parlar Bir fincanın yükselen buğusu Evi küçük bir güneşe çevirir

Bahar, kapıyı çalan yağmur Eşiğe yeşil izler bırakır Uykusundan kalkar menekşe Güneş, bulutları aralar Yaz, tarlaların sıcak türküsü Buğday başakları altın gibi Dere kıyısında serin gölgeler Uzun günlerin neşesi gibi Güz, akşamı erkenden çağırır Üzüm kokusu yayılır bağdan Dalların yükü azalırken Renkler iner yavaşça dağdan Kış, beyaz bir örtü serer Çatıların omzuna usulca Sessizlik büyür sokaklarda Duman yükselir bacalardan Sonra döner dünya yeniden Her bitiş yeni bir kapı açar Dört mevsim el ele verince Yıl, kalbimizde tamamlanır

Bir filiz yarar toprağı Baharın ilk sabahında Kırlangıçlar göğe yazı yazar Ilık bir ışık kalır dalında Yaz günü taşlar ısınır Sular parlar dere yatağında Güneş, sarı bir davul çalar Şenlik kurulur kırın ortasında Güz, bakışını yavaşlatır Bahçeler meyveyle dolar Rüzgâr, eski bir sandıktan Unutulmuş kokular çıkarır Kış, geceyi beyaza çevirir Ayak sesleri karda çoğalır Bir sobanın çevresinde Anılar yeniden canlanır Mevsimler geçer, iz bırakır Takvim susar, zaman yürür Her dönüşte başka bir güzellik İnsan ruhunda filizlenir