Afyonkarahisar ile İlgili Şiirler

Gün çekilir, kızıl kalır yamaçta, Kale bekler sessizliğin kıyısında. Uzaklardan serin bir yel dokunur, Adın büyür içimde, taşın yankısında.

Çiy damlaları parlar ekinlerde, Ufuk pembelenir ağır ağır. Bir kepenk açılır, bakır bir sesle, Afyon sabahına insanlar karışır.

Kalenin altında taşlı bir yol, Duvarlarda yüzyılların gölgesi var. Ayak sesim eski kapılara değer, Sessiz sokak içimde kapılar açar. Suyun üzerinden yükselen buğu, Akşamın yorgun omuzlarını sarar. Ege’den gelen serinlikle birlikte, Afyonkarahisar kalbimde ısınır.

Başakların üzerine akşam iner, Kayanın gölgesi ovayı bölerek. Evlerde birer birer ışık yanar, Gün susar, sokak kalır dinleyerek. Ilık kaynak çevresinde ağırlaşır zaman, Düşünceler durulur suyun sesinde. Nereye gitsem bir yol uzanır belki, Bu kent kalır yine gönlümün içinde.

Güneş, ovanın eşiğinde doğar, Kale doruğunda ince bir parıltı. Fırın önlerinde ekmek kokusu, Sokaklara yayar ilk sıcaklığı. Çarşı öğle vakti renklenir birden, Ustaların elleri iş başındadır. Gümüş, deri, bakır ve eski sözler, Dükkânların içinde canlı bir hatıradır. Gece serinliği tepeden süzülür, Termal buhar göğe beyaz iz çizer. Rüzgâr uzaklardan son kez uğrarken, Şehrin adı gönlümde sessizce gezer.

Yukarı çıktıkça küçülür evler, Ova açılır ayaklarımın altında. Her taş, başka bir çağdan kalmış gibi, Bir hikâye bırakır avucumda. Çarşıya indiğimde hayat çoğalır, Kapı önlerinde sohbetler uzar. Bir çay bardağından yükselen buğu, Yabancıyı bile tanıdık kılar. Akşam, su başında sesler yavaşlar, Camlar geceyi puslu gösterir. Dönüşte cebimde küçücük bir taş, Bana bu şehrin yolunu söyler.

Bahar, kale eteklerine serpilir, Kırlarda yeni bir yeşil uyanır. Eski saçaklardan damlayan yağmur, Ovanın yüzünü ışıkla boyar. Yaz, taş avlularda gölge aratır, Güneş uzun süre çatılarda kalır. Bir çeşme başındaki serinlik, Yolcunun alnındaki ateşi alır. Güz gelince tepeler bakıra döner, Rüzgâr kuru yaprakları sürükler. Uzaklara dalan her yolcunun içinde, Memleket özlemi sessizce büyür. Kış, kalenin taşlarına ak düşürür, Ayaz kapılarda ince bir iz bırakır. Kaplıca dumanı gecenin koynunda, İnsana sıcak bir yuva hatırlatır.

Sabah erkenden valizimi aldım, Kale uzaktan ağır bir selamdı. Eski evlerin kapalı penceresi, Arkamda kalan günleri sakladı. Ova boyunca uzadı demir yol, Tarlalar sessizce geride kaldı. Bir karganın kanadı göğe yükselip, Kalkışımı ıssızlıktan ayırdı. Buharın kokusu kaldı ellerimde, Ilık bir anı gibi tenimde. Gidiş dediğim şey bitmedi meğer, Şehir yeni bir yer açtı içimde. Ege’ye doğru çoğaldı uzaklık, Dağlar aynada küçüldü yavaşça. Afyonkarahisar, yola düşen değil, Benimle taşınan bir duyguydu aslında.

Ovada ilk ışığı karşıladım, Otların ucunda gümüş titreşim vardı. Kale, bulutların arasından bakıp, Gelişime sessiz bir anlam kattı. Ahşap konakların gölgeli yüzünde, Eski günler çizgi çizgi duruyordu. Yarı açık bir pencereden sızan koku, Beni uzak bir çocukluğa çağırıyordu. Çarşıda çekiçlerin düzenli sesi, Ustanın avucunda biçim bulurdu. Yan yana dizilmiş küçük dükkânlar, Günün hikâyesini birlikte kurardı. Öğleden sonra rüzgâr değişti, Ekinler altın bir dalga gibi aktı. Tepelerin arasından inen serinlik, Kentin alnına ince bir gölge bıraktı. Akşam, kaynağın kıyısında oturdum, Buhar yükseldi, dünya yavaşladı. Bir şehri tanımak bazen yetmezmiş, İnsan onu içinde taşıyarak anladı.

Geceden payını almamış gökte, Kale koyu bir çizgiyle durdu. Soğuk taşlardan yükselen sessizlik, Uzak çağları bugüne vurdu. Sis kalkınca ova göründü, Çatıların üstü solukça ağardı. Bir bacadan yükselen ince duman, Uykudaki kenti uyandırdı. Kepenk sesleri sokağı doldurdu, İlk adımlar kaldırıma yayıldı. Kısa bir merhaba, sıcak bir gülüş, Günün kapısını araladı. Güneş yükselince duvar dibinde, Bir parça serinlik buldum kendime. Ege’den kopan sertçe bir esinti, Düşüncelerimi savurdu tepeme. Termal suyun başında gece oldu, Avuçlarım buharla ısındı. Kale görünmese de karanlıkta, Şehrin sesi yönümü aydınlattı.