Erzincan ile İlgili Şiirler

Ovada ince bir ışık, tepelerde serinlik, Fırat’ın kıyısında susar günün telaşı. Bir şehir geçer içimden, adı kadar aydınlık: Erzincan, uzaklığın en sıcak durağı.

Kemaliye yolunda akşam kızılı taşır, Dönemeçler ardında çoğalır eski sesler. Bir selam kalır geride, bir de toprak kokusu; Erzincan’ı anınca yumuşar bütün hevesler.

Sabah, ovaya serptiği çiğle başlar, Fırın önlerinde yükselir taze ekmek. Dağlardan süzülen serin rüzgârla birlikte, Şehir, ağır ağır öğrenir yeniden gülümsemek. Fırat’ın kıyısında durur akşamın rengi, Suda titrer gökyüzünün son mavisi. Erzincan’dan geçen her yolcu yanında taşır, Bir avuç huzurla dolu dönüş sesi.

Doğu Anadolu’nun açık, duru sabahında, Pencerelere konar ince bir aydınlık. Uzakta kar tutmuş yamaçlar beklerken, Şehrin içinde büyür sade bir yakınlık. Çay buharı yükselir kapı önlerinde, Pazarın sesine karışır dostça bir çağrı. Kemaliye yoluna düşen akşam arabası, Ardında bırakır taş evleri ve sıcaklığı.

Güneş, yayla kokusuyla iner bağlara, Ova boyunca ağırlaşır yeşil bir sessizlik. Fırat, kıyısındaki çakılları okşarken, Günün içine serpilir dinginlik. Çarşıdan geçen adımlar tanıdık bir ezgi, Bir dükkânda metal, bir evde kaşık sesi. Erzincan, emeğiyle kurar her sabahını, Sofralara taşır paylaşmanın neşesi. Gece, yükseklerde çoğalan yıldızlarla, Şehrin damlarına serin bir örtü serer. Nerede anılsa bu güzel yurdun adı, İnsanın içinde küçük bir ışık belirir.

Kış, beyaz bir sessizlik bırakır ovaya, Bacaların dumanı göğe ince çizgi çizer. Soğuğa rağmen her evin eşiğinde, Bir sıcak söz bekleyeni içeriye çeker. Baharın ardından canlanır bahçeler, Dal uçlarında renk renk bir telaş başlar. Fırat’ın serinliğine yaslanan şehirde, Uzun günler pencerelerden içeri taşar. Kemaliye yönünde kıvrılır uzak yol, Kayalar güneşle başka bir yüz gösterir. Dönenin dilinde aynı cümle dolaşır: Erzincan, insanı kendine yeniden çağırır.

Dağların gölgesinde genişler sabah, Ovanın sessizliği ses olur rüzgâra. Doğu Anadolu’nun keskin maviliği, Bir ferahlık gibi yayılır duvarlara. Fırat, kıyısında kıvrılan söğütlerle, Zamanın ağır akışını anlatır usulca. Bir çocuk nehirden parlak bir taş seçer, Günün sırrını saklar küçücük avucunda. Kemaliye yolunda yükselir kayalıklar, Her dönemeç başka bir ufuk açar. Yol uzadıkça insanın içindeki şehir, Daha belirgin, daha yakın bir ad alır. Akşamın bakır rengi iner pencerelere, Bir evde türkü, bir sokakta ayak sesi. Erzincan’dan uzakta yaşayan gönüllerde, Hiç sönmez memleketin ince nefesi.

Ayaz, kaldırımlara camdan izler çizer, Sobanın çevresinde toplanır akşam. Bir komşu tabağı geçer kapıdan kapıya, Kışın ortasında bile eksilmez merhamet. Bahar, toprakta uyanan kokusuyla gelir, Bahçelerde arıların vızıltısı çoğalır. Güneş, uzun süre kalır evlerin üstünde, Şehir yavaşça yeşil bir umuda sarılır. Kemaliye yolunda gölgeler uzarken, Sarp yamaçlar anlatır eski yolları. Uzak köylerden süzülen sessiz selamlar, Birleştirir dağın iki yanını. Akşam çayı çevresinde dinlenir gün, Sohbet, ince bir duman gibi yükselir. Erzincan’ın asıl güzelliği belki de, İnsanı insana yaklaştıran gönüldedir.

Gün, yüksek tepelerin ardından doğar, Ovanın üzerine açık bir renk bırakır. Doğu Anadolu’nun serin soluğunda, Erzincan, uykusundan sessizce sıyrılır. Fırat’ın kıvrımında parlar sabah, Suyun yanında taşlar ılık ve sakindir. Kıyıya eğilmiş söğütlerin yaprakları, Geçen mevsimlerden bir haber gibidir. Kemaliye yolunda ağırlaşır teker, Kaya duvarlarında gezinir öğle. Her viraj, bakışa yeni bir pencere açar, Yolcu susar; manzara konuşur kendi diliyle. Şehirde kepenkler birer birer kalkar, Esnafın selamı karışır sokaklara. Bir tas sıcak yemek, bir sandalye, bir sohbet, Günün yükünü bırakır insanların omuzlarına. Gece indiğinde dağlar koyulaşır, Evlerin ışıkları uzaktan yanıp söner. Erzincan’dan ayrılan hangi yürek olursa olsun, Dönüş düşüncesiyle içten içe güçlenir.

Sabahın soğuk camında ince bir buğu, Ufukta pembe bir çizgi belirir. Ovanın sessizliğini yaran ilk kuşlarla, Erzincan’ın yeni günü içeriye girer. Nehir kıyısında ağır yürür zaman, Çakıllar su altında gümüşe dönüşür. Fırat’ın duru sesini dinleyen gönül, Kendi içinde saklı bir kapıya ulaşır. Kemaliye yolunda gökyüzü daralır, Sonra bir dönemeçte yeniden genişler. Yamaçtan süzülen köy ışıkları, Yorgun yolcunun içine cesaret serper. Akşam, tandır kokusuyla dolar mahalle, Perdelerde turuncu bir huzur bekler. Kısa bir merhaba, uzatılan bir bardak çay, Günün kırgınlığını sessizce söker. Erzincan adı kalır dilin kıyısında, Uzak şehirlerde bile yankısı sürer. Bu memleketi bir kez yüreğinde taşıyan, Nereye gitse Fırat’a doğru yürür.