Özgürlük ile İlgili Şiirler

İçimde mavi bir kapı, avucumda anahtar Sözcüklerim ürkmeden dudaklarımda parlar Ne yana döneceğimi kalbim fısıldar Bir insan kendini duyunca dünya genişler

Avluda yükselirken renkli bir uçurtma Bulutlara karıştı çocukça bir ısrar İp elimde, yön önümde, gök başımda Özgürlük bazen cesurca bırakmamaktır

Bir harf düşer masaya, sessizlik çözülür Karanlıkta saklanan düşünce görünür Kendi adını söyleyen insan doğrulur Hak dediğin, paylaşıldıkça çoğalır Kapılar ardına kadar açık kalsa bile Adalet yoksa daralır en geniş çevre Yan yana durmanın ölçüsü bellidir: Benim ışığım, senin yolunu kesmez

Kavşakta duran ayak, içinden yön sorar Her yol başka bir hikâyeyi çağırır Korkuya rağmen atılan ilk adımda İnsanın kendi yazısı belirir Bir başkasının göğünü küçültmeden yaşa Sözünle incitme, hakkı eksiltme asla Özgürlük, yalnızca istediğini yapmak değil Birlikte nefes alacağın alanı korumaktır

Perdeler aralanınca oda nefes aldı Duvarlarda yıllardır duran gölge dağıldı Küçük bir düşünce, sabah kadar canlı Kendine yer bulunca büyümeye başladı Eski defterlerde saklı nice soru vardı Her biri yeni bir kapının eşiğinde durdu Cevap arayan çocukların gözlerinde Yarının daha aydınlık resmi kuruldu Şimdi sokaklarda birbirini dinleyenler Aynı hayatı farklı renklerle örer Özgürlük, tek bir sesin yankısı değil Çoğalan seslerin incitmeden yükselmesidir

Kıyıda duran taşlara uzun uzun baktım Dalgalar her gelişinde başka iz bıraktı Değişmekten korkmayan suyun öğüdüyle İçimdeki düğümü yavaşça çözdüm Bir kararın ağırlığı omuzda taşınır Fakat seçilmiş yol insana güç katar Kimse başkasının yerine yaşayamaz Kendi adımını atan yönünü anlar Çocukların çizdiği resimlerde gök açıktı Her renge, her düşe, her sese yer vardı Bugünden bize kalan en güzel görev O geniş maviyi yarına saklamaktır

Kentin eski saatinde sabah yeniden vurdu Taş duvarlar içinden ince bir türkü doğdu Unutulmuş mektupların solgun satırlarında Bir halkın vazgeçmeyen kalbi konuştu Tarlaya inen yağmur bereketi anlattı Her filiz, bekleyen bir yarına uzandı Kimse başkasının düşüncesini susturmadı Huzur, farklı seslerin arasında filizlendi Bir gencin bakışında yarının sorusu vardı Bir yaşlının avcunda dünün hatırası İkisi aynı köprüde buluştuğunda Geçmiş, geleceğe dikkatle emanet kaldı Gece şehrin üstüne ağır ağır inerken Pencerelerde küçük ışıklar belirdi Kendi kararını verebilen her insan Yaşadığı yere yeni bir sabah getirdi

Sis çekildi, tepelerin çizgisi göründü Uzakta bir çan, güne davet gönderdi Yola çıkanların yüzünde aynı değildi hayat Ama her biri kendi adımıyla ilerledi Dar kafeslerin yerinde bahçeler büyüdü Kırgın sözcükler yerini konuşmaya bıraktı Bir insan, olduğu kişiyle var olabildiğinde Dünya biraz daha sahici göründü Meydana dikilen taşın çevresinde Çocuklar tebeşirle renkli yollar çizdi Hiçbir yol yalnız bir kişiye ayrılmadı Paylaşılan alan, sevinci çoğalttı Akşamın serinliği saçlara dokunurken Günün yorgunluğu yerini huzura verdi Özgürlüğü koruyan şeyin yalnız cesaret değil Birbirine karşı özen olduğunu öğrendik

Ufukta ince bir kızıllık belirdi Gece, ağır gövdesini tepelerden çekti Uzun bekleyişlerin ardından bir dilek Güne değen yüzüyle yeniden canlandı Toprakta kalan izleri çocuklar okudu Her çizgide sabrın hikâyesini buldu Geçmişi anmak, acıda durmak değildi Daha dikkatli bir yarına yürümekti Çeşitli eller aynı sofraya uzandı Başka dillerden türküler havaya karıştı Kimse kendi sesini büyütmek uğruna Yanındaki insanın sözünü eksiltmedi Bir kuşun kanadı kadar hafif değildi hayat Seçimlerin yanında sorumluluk da vardı Güçsüzün payını gözeten yüreklerde Özgürlük, gerçek anlamını kazandı Şimdi her evde bir lamba yanıyor Emekle örülen günler çoğalıyor İnsan korkusuna teslim olmayınca Dünya, umut taşıyan bir yere dönüşüyor

Bir nehir geçti evlerin arasından Suyunda eski günlerin gölgeleri vardı Kıyısına eğilen çocuklar, avuçlarında Henüz adı konmamış düşler taşıdı Bir kitabın sayfaları çevrilirken Sessiz bir cesaret odaya yayıldı Bazen tek bir soruyu sormak bile İçimizde uzun bir yol başlattı Gökyüzü, farklı kanatlara açıktı Kimi alçaktan, kimi yüksekte süzüldü Birlikte uçmayı öğrenen kuşlar Rüzgârın yönünü değiştirdi Seçtiğimiz yollar birbirinden ayrılsa da İyi yaşama isteği hep aynı kaldı Adaletin uğramadığı bir yerde Özgürlük yarım bir cümleye dönüştü Sonra sabah, perdelerin arasından sızdı Korkunun adı yavaşça silindi Geleceğe bakabilen gözlerde Yeni bir ülkenin değil, yeni bir dünyanın ışığı vardı