Iğdır ile İlgili Şiirler

Güneş erken vurur taş duvarlara, Iğdır’da sabahın rengi bal olur. Bir kuş konar sessiz avlulara, Memleket kalbimde yeniden doğar.

Iğdır adı düşer serin akşama, Sokaklarda eski bir selam kalır. Uzaklar yaklaşır tek bir bakışla, İçimde sessizce bir sevinç uyanır.

Aras kıyısında su ağır akar, Kıyıya yaslanır günün yorgunu. Iğdır’ın göğünde akşam ışıkları, Bir türküye çevirir suskunluğu. Ağrı’nın eteği mor bir perde, Ufukta bekleyen sabır gibidir. Bu şehir, ayrılık düşse de derde, İnsanın içinde hep ev gibidir.

Bahçelerde meyve kokusu yayılır, Gölge düşer alçak kerpiç duvara. Iğdır’la insanın gönlü kaynaşır, Her yol çıkar tanıdık bir diyara. Dağın ardında kızıl bir akşam, Aras’ın yüzünde ince bir parıltı. Şehir susar, kalır içimde tamam, Bir ömür taşınan memleket adı.

Doğu Anadolu’nun açık alnında, Bir şehir uyanır serin rüzgârla. Iğdır’ın adı var her insanında, Sofrası paylaşır ekmeği aşkla. Aras, kıyısında taşları okşar, Suyunda gökyüzü, bulutlar yüzer. Geçmişten bugüne bir ses dolaşır, Her damla gönülde bir iz bırakır. Ağrı Dağı eteğinde yollar, Uzak bir masalı taşır sabaha. Iğdır’ı anınca dinlenir yıllar, Özlem karışır içilen çaya.

Kışın ince ayaz değse de cama, Iğdır’da ocaklar sıcak yanar. Bir çocuk gülüşü karışır akşama, Dostlukla genişler daralan diyar. Tarlalarda emek, bahçede bereket, Gün ışığı altında renk renk açar. Şehrin her köşesinde başka bir niyet, Yolcuya gönülden kapılar açar. Ağrı’nın gölgesi uzanır yere, Ufukta ağırbaşlı bir nöbet gibi. Iğdır, içimizde büyüyen çare, Yurdun en samimi hikâyesi gibi.

Sabahın ilk sesi değirmenlerden, Yayılır ovaya taze bir nefes. Iğdır, gün doğarken pencerelerden, İçeri süzülen aydınlık bir ses. Aras’ın kıyısında söğütler eğik, Suyun dili vardır, dinleyen bilir. Biriken hatıra ne kadar eski, Şehrin kalbinde de o kadar diri. Ağrı Dağı uzakta, heybetli, sakin, Bulutlar başında beyaz bir taçtır. Eteğinde geçen her küçük zaman, İnsana yurdunu yeniden anlatır. Akşamın kızılı iner çatılara, Yollar yavaş yavaş sessizliğe varır. Iğdır diye yazılan her mısraya, Bir ev sıcaklığı usulca sığar.

Iğdır sokaklarında akşam yürür, Duvarlarda günün altın gölgesi. Bir selam uzanır kapıdan kapıya, Şehirde çoğalır insan nefesi. Aras, uzaklardan serinlik getirir, Kıyısında dinlenir yorgun düşünce. Suyun ince sesi geceye siner, Kalp kendi evini bulur dinleyince. Ağrı’nın eteğinde yeşil düzlükler, Sessizce uzanır geniş gökyüzüne. Her mevsim başka bir renk ekler, Iğdır’ın sabırlı hikâyesine. Bir tren geçerken ovadan ağır ağır, Uzaklara taşınır eski bir türkü. Şehirden ayrılsam, yıllar geçse de, İçimde kalırsın, güzel Iğdır’ım.

Güneşin altında sarı başaklar, Rüzgârla eğilir ova boyunca. Iğdır’da emekle parlar topraklar, Bereket yürür her bir avuçta. Sabahın buğusu iner bahçeye, Erikler, kayısılar renklenir. Bir çocuk ses verir uzak köşeye, Günün sessizliği neşeyle bölünür. Aras’ın üstünde ince bir sis var, Kıyılar uykudan yeni kalkıyor. Suyun taşıdığı binlerce bahar, Şehrin geçmişine ışık yakıyor. Ağrı Dağı eteğinde ağırbaşlı, Ufuk, göğe doğru genişler gider. Iğdır’ın adıyla çarpan her kalp, Yolunu bulur da eve döner. Gece inerken de sönmez bu şehir, Pencerelerde birer yıldız yanar. Iğdır, uzaklarda kalsa bile bir gün, İnsanın özlemi sana konar.

Ayazlı gecede lambalar parlar, Sokaklar sessizce dinlenir derin. Iğdır’ın üstünde yıldızlar çoğalır, Göğe emanet edilir bütün serinlik. Kervan izleri var eski yollarda, Zamanın bıraktığı solgun işaret. Her taşın içinde başka bir hikâye, Her evde saklıdır içten bir davet. Aras, sabahları gümüşe bürünür, Kıyısında umut filizlenir yine. Su nasıl yol bulup uzaklara sürülür, Özlem de öylece varır sevdiğine. Ağrı’nın eteğinde ışık büyürken, Ova, yeni güne açar kollarını. Iğdır’ın sesiyle uyanır erken, Kuşlar ve emekçi insanların yolları. Ne zaman memleket düşse aklıma, Bir kapı aralanır içimde hemen. Iğdır, adın kalır gönül tahtımda, Uzaklık silemez seni hiçbir zaman.