Yozgat ile İlgili Şiirler

Yozgat’ta gün, taş duvarlara düşen ışıkla uyanır Bozok’tan esen serinlik, gönlümde bir kapı aralar Çamlık’ın yeşil gölgesi akşama kadar uzanır Memleket dediğim yerde kalbim usulca dinlenir

Bir fincan çayın buğusunda Yozgat belirir Uzak tepeler, çocukluğumdan kalan sesi getirir Çamlık Milli Parkı’nda kuşlar günü tamamlar Bu şehir, susarken bile içimde konuşur

Bozok yaylasında sabah, gümüş bir örtü serer Toprağın kokusu yükselir, eski yolları över Yozgat’ın yamaçlarında rüzgâr ağır ağır gezer Her adım, geçmişten bugüne bir selam gönderir Akşam inerken pencerelerde sarı ışıklar yanar Uzakta bir tren düdüğü sessizliği böler, sonra susar Çamlık’ın dallarında günün son kızıllığı kalır İnsan kendi yurduna dönünce içindeki gurbet biter

Yozgat yollarında kışın izi uzun süre kalır Karın altında bile toprağın sıcaklığı duyulur Bir evin kapısından tandır kokusu yayılır Şehir, küçük sevinçleri büyük bir hatıraya çevirir Bozok’un açık göğünde bulutlar ağır ağır akarken Çamlık’tan gelen nefes serinler yüzümü okşarken Adını anmak bile uzakları yanıma getirir Yozgat, içimde kök salmış bir yurt gibi büyür

Yozgat sabahında güneş, tepelerin ardından doğar Sokak başlarında ekmek kokusu, yeni güne karışır Çamlık Milli Parkı’nda ince bir kuş sesi var Şehrin dinginliği, insanın içini onarır Bozok yaylası uzakta, göğe yaslanmış bir deniz Rüzgârında harman kokusu, toprağında eski bir iz Her taşın altında başka bir hatıra saklıdır Bu toprak, suskunluğuyla bile kendini anlatır Akşamın mor rengi evlerin üstüne serilir Yollar yavaşlar, pencerelerde hayat belirir Yozgat diye başlayan her cümle memlekete varır Kalbimde bu şehir için sıcak bir yer kalır

Bir yaz günü Çamlık’a çıkan patikada Çam reçinesi kokar, gökyüzü durur dallarda Yozgat’ın serinliği alnımdaki sıcağı alır Çocukluğum, yeşil gölgeler arasında yeniden parlar Bozok yaylasında akşam başka renge bürünür Ufukta kızıl bir çizgi, tarlaların üstüne süzülür Koyun çanları uzaklardan ince ince duyulur Sade bir hayat, insana kendini hatırlatır Şehirden ayrılırken yollar uzar gözümde Bir avuç toprak kalır avucumun özünde Nereye gitsem Yozgat’ın rüzgârı benimle gelir Memleket, insanın içinde taşınan bir evdir

Kış, Yozgat’ın çatılarında beyaz bir hikâye örer Sabahın sessizliğinde ayak sesleri belirir Duman tüten bacalar göğe ince yollar çizer Şehir, soğuğun içinde sıcacık görünür Çamlık Milli Parkı baharda yeniden uyanır Dalların arasından ışık, toprağa boncuklar saçar Bir bankta oturan insan, zamanı unutabilir Yeşilin her tonu gönülde ayrı bir iz bırakır Bozok yaylasında yaz, geniş bir nefes gibidir Buğday başaklarında emeğin altın rengi gizlidir Rüzgâr, uzak köylerden haber taşır ovaya Yozgat’ın sesi karışır kuşların kanadına Akşam olunca şehir lambaları tek tek yanar Günün telaşı çekilir, sokaklarda huzur kalır Yıllar geçse de değişmez içimdeki duygu Yozgat, adını anınca yurduma dönüşür

Yozgat’ın taş evleri sabaha karşı suskundur Güneş yükselince duvarlarda bal rengi bir ışıktır Kapı önlerinde başlayan küçük sohbetler Şehrin asıl zenginliğini sessizce duyurur Bozok’un yamaçlarında otlar rüzgârla eğilir Göç yollarını bilen kuşlar gökyüzünde süzülür Bir çeşmenin başında dinlenir yolcu Toprak, yorgun kalbe serinlik verir Çamlık’tan aşağı inerken değişir manzara Uzak tepeler, ovaya açılan bir pencere olur Yozgat’ın her köşesinde başka bir mevsim Her bakışta yeni bir hatıra doğar Gece, şehrin üzerine lacivert bir örtü serer Ay ışığı kaldırımlarda ince izler bırakır İnsan memleketini bazen bir koku kadar sever Yozgat, içimde hiç eksilmeyen o duygudur

Yozgat’a varan yol, tepelerden kıvrılarak iner Bozkırın sarı rengi ufukta göğe değer Bir selamla açılır evlerin kapıları Şehir, yabancıyı bile tanıdık eder Sabah pazarında sesler birbirine karışır Taze ekmek, elma ve toprak kokusu yayılır Günün bereketi tezgâhlarda renklenirken İnsanların yüzünde sade bir sevinç parıldar Çamlık Milli Parkı’nda öğle serinliği vardır Çamların arasında zaman yavaşlar, dünya daralır Dalların süzdüğü ışık omzuma konar Bir an, bütün yorgunluk geride kalır Bozok yaylasında akşam rüzgârı dolaşır Uzak ağıllardan çan sesleri yükselir Güneş, tarlaların ardında usulca kaybolurken Yeryüzü kızıl bir duaya benzer Yıllar sonra dönsem değişmiş olsa da yollar Bir çeşme başında çocukluğum beni bulur Yozgat, yalnız haritada duran bir şehir değildir İnsanın ömrüne yerleşen güzel bir yurttur

Yozgat denince önce serin bir sabah gelir Dağların ardında yeni bir gün belirir Bozkırın ortasında dimdik duran şehir Sessizliğiyle bile kalbime seslenir Kışın karı örter eski kaldırımları Bahar, uyandırır bahçelerde gülleri Yazın tozlu yollar, sonbaharın sarı yaprakları Her mevsim başka bir yüzünü gösterir Çamlık Milli Parkı, şehrin yeşil nefesidir Çocuk kahkahalarıyla dolan patikaları vardır Gölgesinde dinlenen her yolcu bilir Doğa bazen en güzel şiiri kendisi kurar Bozok yaylası akşamları geniş ve açıktır Gökyüzü, yıldızlarını toprağa yaklaştırır Bir türkü dolaşır rüzgârın kanadında Gece bile memleket kokusuyla parlar Uzakta yaşasam da adın bende saklıdır Bir haberin, yılları aşan bir sevinçtir Yozgat, dönülecek yerden daha fazlası İçimde ışığı hiç sönmeyen bir evdir