Aile ile İlgili Şiirler

Annemin duası, babamın eli, Kardeş gülüşleri evin neşesi. Nereye gitsem yanımda taşırım, Ailem, hayatımın en sıcak nefesi.

Bir çatı altında birleşir yollar, Küçük bir sofrada diner tüm yorgunluklar. Adını söylemeden anlaşır gönüller, Aile varsa uzaklar bile yakın olur.

Bir evin duvarında çoğalır sesimiz, Aynı sevince açılır kalbimiz. Dünya yorarsa sığınırız birbirimize, Aile, içimizde hiç sönmeyen yıldızımız.

Çocukluğum saklı eski çekmecede, Bir fotoğraf parlar sararmış köşede. Yan yana duran yüzlere bakınca, Geçmiş yeniden büyür içimde. Yıllar bizi başka yollara savursa, Her kalp kendi yönüne doğru koşsa, Bir haberle yeniden buluşuruz, Aile bağı mesafeyi aşar daima.

Sofrada bölüşülen ekmek kadar, Kardeş sözü insanı içten sarar. Kırgınlıklar kapıda kalıp gider, Evde sevgi varsa umut çoğalır. Bazen sessizlik konuşur gözlerle, Bazen dertler paylaşılır dizlerde. Ne kadar değişse de dünya dışarıda, Aile kalır insanın en güvenli yerinde.

Sabahın ilk ışığı perdeye vurunca, Ev uyanır tanıdık bir telaşla. Birinin çayı, diğerinin gülüşü, Gün başlar sevgiyle, sessiz bir şarkıyla. Akşam olunca toplanırız yine, Günün yükü dağılır tek bir cümleyle. Bazen bir sarılma yeter anlatmaya, Aile dediğin, kalbin döndüğü yerdir.

Bir evin içinde farklı düşler, Aynı kapıya çıkar bütün yollar. Her sesin kendine ait rengi var, Yine de tek yürek olur duvarlar. Anne şefkatiyle yumuşar akşam, Baba sözü verir yarına sağlam adım. Kardeş kahkahası yayılır odaya, Gönlümüzde genişler yaşadığımız hanım. Vakit geçer, eşyalar değişir, Fotoğraflarda yüzler gençleşir. Aileden kalan o derin sıcaklık, Her yeni günde yeniden yeşerir.

Kış gecesinde soba başı anısı, Dilimde annemin güzel ninnisi. Bir battaniyeye sığan çocukluk, Kalbimin en eski armağanı. Babamın avucunda nasırlı emek, Evin geleceğine atılmış destek. Bize bırakırken sabrı ve dürüstlüğü, Sessizce öğretti yaşamı sevmek. Kardeşler dağılsa dört bir yana, Bir özlem konar her telefona. Aile, uzaklığın içinden geçip Yeniden ışık yakar ruhumuza.

Köy yolunda bıraktığım ayak izleri, Babamın sesinde saklı eski günleri. Annem pencere önünde beklerken, Çocukluğum çağırır uzak evleri. Kardeşimle paylaştığım oyuncaklar, Bir avuç gökyüzüne sığan yazlar. Kavga edip sonra barıştığımız, Şimdi gülümseten küçük zamanlar. Bugün başka şehirlerde yaşasak da, Aynı sevgi büyür aramızda. Aile, yılların silemediği İçten bir imzadır hayatımızda.

Güneş doğmadan başlardı evde hareket, Bir yanda ekmek, bir yanda küçük telaş. Annemin elleri günümüze bereket, Babamın bakışı verirdi güvenli bir sırdaş. Kardeşler arasında paylaşılırdı oda, Bazen oyuncak, bazen gizli bir düş. Kırgınlıklar uzun sürmezdi asla, Bir gülüşle yeniden kurulurdu barış. Bayram sabahları başka kokardı ev, Kapıda ayakkabılar çoğalırdı birden. Büyüklerin duası sarardı hepimizi, Sevgi taşardı avuçlardan, gözlerden. Yıllar şimdi bizi farklı yerlere taşıdı, Her birimiz kendi göğünde kanatlandı. Ama çocukluğun o tanıdık kapısı, Aile adıyla içimizde hep açık kaldı.

Bir haber beklenirken susar telefon, Gecenin içinde uzar her saniye. Sonra tanıdık bir ses duyulunca, Huzur iner usulca yorgun kalbe. Kimi zaman bir mektuptur özlediğimiz, Kimi zaman eski bir resim elimizde. Aynı geçmişten gelen küçük ayrıntılar, Bizi buluşturur uzak günlerde. Evde herkesin ayrı bir hikâyesi, Aynı sevginin altında birleşir. Dertler bölününce hafifler yükler, Sevinç paylaşıldıkça göğe yükselir. İnsan nereye varırsa varsın sonunda, İçinde bir kapı arar çocukluğuna. Aile, o kapının ardında bekleyen Kırılmayan en güzel hatıradır.

Sabahları annemin sesiyle açılırdı gün, Perdelerde dans ederdi altın renkli güneş. Mutfağın kokusuna karışırdı umut, Küçük bir evde büyürdü kocaman neşe. Babam akşam dönerken kapı dinlerdik, Yorgun yüzünde yine de gülümseme. Getirdiği ekmekten önce sevgisini, Bırakırdı sessizce evin her köşesine. Kardeşimle bölüşürdük düşlerimizi, Bir kalem, bir kitap, bazen tek bir battaniye. Dargınlığımız yağmur kadar kısa sürer, Barışırdık aynı oyunun neşesiyle. Zaman geçti, eşyalar eskidi, Duvarlarda çocuk sesleri yankılandı. Her fotoğraf başka bir mevsim taşısa da, İçimizde aynı sıcaklık saklandı. Şimdi yollar ayrı düşse bile, Bir selam yeter yeniden yakınlaşmaya. Aile, ömrün değişmeyen türküsü, İnsana güç verir yeniden başlamaya.

Bir pazar sabahı kurulurdu sofra, Zeytin, peynir, ekmek ve açık pencere. Herkes kendi derdini bırakırdı dışarı, Gülüşler yayılırdı ince bir örtüye. Anne, geçmişten bir hikâye anlatır, Baba dinlerken dalardı uzaklara. Kardeşler birbirinin sözünü keser, Sonra aynı anda gülerdi masada. Akşamları çay buharı yükselirken, Günün hesabı yapılırdı sakince. Birimizin hüznü diğerine dokunur, Dertler küçülürdü ortak cümlelerle. Büyüdükçe öğrendik hayatın yönünü, Kimi denizlere, kimi dağlara vardı. Fakat içimizde değişmeyen bir ses, Eve dönmeyi her zaman hatırlattı. Bir gün kendi evimizi kursak bile, Çocukluğun izi kalır avuçlarımızda. Aile, geçmişten geleceğe uzanan Sevgiyle örülmüş görünmez bir bağdır.