Kütahya ile İlgili Şiirler

Gökte ince bir akşam, taşta eski iz, Fırınlardan yükselir renk renk bir deniz, İç Ege’nin esintisi değince yüzüme, Kütahya der kalbim, susmadan ve sessiz.

Ahşap saçak altında uyur gün ışığı, Bir fincan çay ısıtır mahallenin dışını, Çiniye düşen desen, avucumda hatıra, Kütahya saklar bende çocukluk bakışını.

Hisar’ın taşlarına düşerken sabah, Çam kokusuyla dolar yokuşlu hava, Kapılar aralanır, selamlar çoğalır, Şehir uyanır ağır, telaştan uzakça. Bir atölye içinde döner sessiz çark, Toprağın bağrından çıkar ince bir fark, Lacivert, sarı, yeşil yan yana durunca, Kütahya’nın dili olur renklerle ılık.

Germiyan’da yağmur dinmiş, taşlar parlar, Saçaklardan damla damla serinlik akar, Pencere önlerinde sardunyalar bekler, Akşamın yorgunluğu avlulara konar. Bir usta eğilir, fırça susar elde, İnce bir dal açar beyaz seramikte, Emekle güzelleşen her küçük parçada, Memleketin sesi var sakin bir renkte.

Yamaçlardan ovaya süzülür aydınlık, Kavakların ucunda titreşir açıklık, Sabahın serinliği kapıdan içeri, Güne başlar şehir, dingin ve uyanık. Eski bir konakta gıcırdar döşeme, Duvarlar tanıktır nice beklemeye, Germiyan’ın dar yolu anlatır usulca, Geçmişin hâlâ yakın olduğunu söylemeye. Çini üzerinde açar göğün çiçeği, Ateş sabırla taşır ustanın emeği, Her kıvrımda çoğalan renklerin içinden, Kütahya seslenir, kendine özgü neşeyle.

Sabah treni geçer uzak tepelerden, Sis çözülür yavaşça kızıl kiremitlerden, Bir simitçinin sesi karışır rüzgâra, Gün kurulur sessizce eski evlerden. Döner çark, biçim alır avuçta toprak, Ustanın parmakları ölçülüdür, sakin ve berrak, Fırından çıkınca her desen konuşur, Bir şehrin sabrı olur tabakta parlayan. Akşam, duvar boyu uzatır gölgeleri, Dükkânlar kapansa da sürer renkleri, Kütahya’dan ayrılan yolcu yanında taşır, Bir sokağın sesini, bir evin perdeleri.

Gün, kalenin ardında ağır ağır eğilir, Çatılarda bakır bir parıltı belirir, Avlulardan taşan çocuk kahkahasıyla, Şehrin yorgun yüzü birden dirilir. Germiyan evlerinde ahşap kokusu, Eşiklerde bekler yılların uykusu, Bir kapı tokmağında, solmuş bir duvarda, Mahallenin saklı kalır eski türküsü. Atölyede ateşin kızıl soluğu var, Usta, sessizliğe desenler bırakır, Turkuazla mercan aynı yüzeyde buluşup, Soğuk gün ortasında içimizi ısıtır. Uzak tepelerden iner akşam yeli, Sokak lambasında parlar taşın eli, Kütahya yalnız bir manzara değildir, İnsanın içinde büyüyen bir memleket dili.

Çeşme başında bölünür sabahın sesi, Yokuşlarda ağırlaşır günün nefesi, Her pencerede başka bir hayat görünür, Sokaklar taşır evlerin neşesi. Bir tezgâh üstünde şekillenir toprak, İnce fırça gezdikçe yüz olur yaprak, Ateşten geçen desen, usta eliyle, Şehrin hatırasını saklar parlak parlak. Gökyüzü geniştir, tepeler derin, Ovada ışık var, dallarda serinlik, İçten söylenen tek bir hoş geldin bile, Kütahya’da büyütür insana yakınlık. Yol ayrılır, geride kalır bir çan sesi, Kaldırımda uzar akşamın gölgesi, Nereye savrulsa da insan yıllar sonra, İçinde yeniden yanar dönüş hevesi.

Bahar, yamaçlara yeşil bir sır serer, Çiçek kokusu taşar sessiz evlerden, Bacaların üstünde ince duman yükselir, Sabah kendini toplar serin tepelerden. Hisar yolunda eskir adımlar, Taş duvar boyunca uzar hatıralar, Bir çeşmenin başında duran sessizlik, Geçmişten bugüne gizli kapılar açar. Germiyan’da gölgelenir öğle vakti, Ahşap pencerelerde uyur güneş, İçeriden gelen çay ve ekmek kokusu, Mahalleye yayılır tanıdık bir sevinç. Çini üstünde dallanır renkli bir bahçe, Kobalt göğe değer, mercan güle, Ustanın sabrı fırında tamamlanınca, Şehrin ruhu sığar küçücük bir yüzeye. Akşam serinliği ovaya doğru iner, Günün gürültüsü yavaşça söner, Kütahya, uzaklarda yaşansa bile, İnsanın içinde kendi ışığıyla döner.

Kış, beyaz bir örtü bırakır damlara, Soba çıtırtısı karışır akşamlara, Uzak bir evden yükselen ninniyle, Gece yumuşakça yayılır sokaklara. Vitrinlerde bekler fırından çıkmış renk, Her motifte saklı sabırlı bir emek, Bir kuş kanadında göğü taşıyan mavi, Sessizce anlatır şehrin ince yüreğini. Yağmurdan sonra parlar Germiyan yolu, Saçaklarda birikir göğün duru soluğu, Duvar dibinde filizlenen küçük otlar, Yıllara direnen toprağın umudu. Kapı önünde çoğalır içten sözler, Bir selamla ısınır uzak yüzler, İnsan burada kendini misafir değil, Uzun zamandır beklenen biri hisseder. Yıllar değiştirir yolları, evleri, Ama kalır bazı kokuların izleri, Kütahya, çocukluk sandığında saklanan, Açıldıkça içimizi aydınlatan günleri.