Osmaniye ile İlgili Şiirler

Ovada uyuyan sabahı uyandırır kuşlar, Portakal kokusuna karışır ince rüzgâr. Adını duyduğumda içimde kapı açılır, Osmaniye, gönlümde dinmeyen bir bahar.

Karatepe’de suskun kayalar göğe bakar, Uzak geçmişten bir işaret düşer yola. Ceyhan’ın sesiyle hafifler içimde gurbet, Osmaniye, sıcak bir selamdır uzaklara.

Gün ağarırken bağlara serpilir ışık, Toprakta taze bir başlangıç belirir. Ekin başlarında eğilen ellerle, Her mevsim yeniden umut yeşerir. Aslantaş’ın ardında ağırbaşlı tepeler, Rüzgâr taş kabartmalara dokunur. Bu şehirden geçen her eski hikâye, Bugünün yüreğinde yeniden okunur.

Çarşıda kepenkler gümüş bir sesle açılır, Fırınlardan yükselir sabahın kokusu. Bir selam, yabancı yüzleri yakın eder, Sokaklara siner insanların doğrusu. Ceyhan’ın kıyısında durulur akşam, Su, günün renklerini usulca taşır. Osmaniye diye anınca memleketi, İçimde uzun bir dönüş yolu başlar.

Ovanın genişliğinde ağır ağır büyür gün, Saban izlerinde parlar yeni umut. Bir çiftçinin avucunda sessizce, Yarınlara ayrılmış bereket bulunur. Karatepe Aslantaş çevresinde serinlik, Kuru otlara eski zaman kokusu verir. Taşa kazınmış her derin çizgi, Unutulmuş sesleri bugüne getirir. Ceyhan’ın kıvrımında akşam uslanır, Kıyıya ince bir gölge yayılır. Osmaniye’yi geride bırakan gönül, Her uzaklıkta ona biraz daha sarılır.

Pencerelerde akşam lambaları yanar, Mutfaklardan ev sıcaklığı taşar. Bir çocuğun gülüşü sokağı doldurur, Yorgun gün, dost bir kapıda yavaşlar. Bahçelerde nar taneleri gibi çoğalır renk, Dallar gökyüzüne küçük sırlar asar. Akdeniz’den gelen yumuşak esinti, Duvarlarda unutulmuş yazı arar. Ay, Ceyhan’ın üzerinde incecik parlar, Geceye gümüşten bir patika çizer. Geçmişiyle yarını yan yana taşıyan şehir, Her sabah kendini yeniden söyler.

Tarlaların üstünde çiy çözülürken, Uzak köy yolları güne kavuşur. Emeğin sessiz, sabırlı adımları, Günün ilk türküsünü toprağa duyurur. Akdeniz’den süzülen aydınlıkla, Turunç dalları gölgeler saçar. Bir avluya bırakılan tahta sandalye, Uzun sohbetlere akşamı açar. Karatepe Aslantaş’ın taş yüzünde, Nice çağın solmayan izi durur. Rüzgâr, o derin geçmişin içinden, Bugüne dokunan bir hikâye kurar. Ceyhan boyunca renk değiştirir gök, Kıyıda dinlenir aceleci sesler. Osmaniye adı içimde büyürken, Memleket, her adımda yeniden belirir.

Sabahın ilk çanı çarşıya yayılır, Taze ekmek kokar taş döşeli yol. Dükkan önlerinde çoğalan merhaba, Şehri birbirine bağlayan görünmez kol. Nar çiçekleri duvarları süsler, Bahçe kapılarında gölgeler uzar. Akdeniz’in ılık nefesiyle, Uyuyan yapraklar birden canlanır. Ceyhan’da çocuklar taş sektirirken, Güneş suyun üstünde parça parça gezer. Kıyıda unutulan küçük telaşlar, Akşamın serinliğiyle sessizce çözer. Karatepe Aslantaş dimdik karşıda, Zaman onun yanında ağır akar. Osmaniye, geçmişinden aldığı güçle, Yarının eşiğinde umutla durur.

Kızıl tepelerden süzülür gün, Ova yavaşça altın renge bürünür. Toprağa bırakılan sabırlı emek, Akşam sofrasında sevince dönüşür. Pencere aralığından giren ılık hava, Perdeleri küçük bir dansa çağırır. Yeni günün sade sevinci, Ev ev dolaşıp yüzlerde çoğalır. Ceyhan, kıvrımlı bir gümüş yol gibi, Kıyısında söğütleri serinletir. Suyun taşıdığı her uzak parıltı, Şehrin bir anısını geri getirir. Karatepe Aslantaş’ın gölgesinde, Sessiz taşlar geçmişi korur. Eski ustaların bıraktığı izler, Bugünün adımlarına yön bulur. Gece çökerken sokaklar yumuşar, Uzaktan bir kapı kapanır, sonra susar. Nereye savrulsam içimde bir ışık, Osmaniye’ye açılan yolu bulur.

Dağlardan ovaya iner serin sabah, Bahçe yollarında çiğ damlaları parlar. Uykudan yeni kalkan evlerin üstünde, Güneş, sarı bir örtü gibi uzanır. Çarşının içinde ses sesine karışır, Terazi, selam ve gülüş yan yana. İnsan insana omuz verir burada, Yalnızlık barınamaz aynı sokakta. Ceyhan’ın yüzü akşamla koyulaşır, Kıyıya uzun bir sessizlik serilir. Bir ezgi, uzak bir pencereden süzülüp, Suyun titreşiminde kendine yer bulur. Karatepe Aslantaş’ın yüksek sessizliği, Rüzgârla eski bir dil konuşur. Köklerini bilen bu güzel şehir, Her yeni güne daha sağlam ulaşır. Akdeniz ışığı geceye karışırken, Evlerde yarının hazırlığı başlar. Osmaniye denince kalbimde, Geri dönmeyi bekleyen yollar uyanır.