Bayburt ile İlgili Şiirler

Taş duvarlarda akşamın sıcak izi, Bayburt, içimde susmayan bir türkü. Çoruh geçer, serinletir yüreğimi, Adınla aydınlanır uzak günlerim.

Kalen görünür sabah sislerinin ardından, Bir selam yükselir eski evlerden. Karadeniz kokusu değince rüzgâra, Bayburt düşer yeniden gönlüme.

Çoruh’un kıyısında ağır ağır gün, Suyun aynasında çoğalır gökyüzü. Bir taş köprüden geçerken sessizce, Memleket olur içimde her adım. Akşam, kalenin omzuna yaslanır, Sokak lambaları ürkekçe yanar. Bayburt’un adı uzakta duyulsa, İçimde bir kapı eve açılır.

Kışın beyazlığı iner damlara, Duman tüter yorgun bacalardan. Bir çocuk sesi karı bölerken, Şehir ısınır eski masallarla. Baharda tepeler yeşile döner, Çoruh kıvrılır ışıklı taşlardan. Bayburt, hangi yöne gitsem, Beni çağırır tanıdık rüzgârla.

Bayburt Kalesi yüksekten bakar, Yüzyıllar geçer, taşları susmaz. Her burcunda başka bir hatıra, Her gölgesinde yurt sevgisi var. Çoruh’un sesi düşer avlulara, Akşamın rengi suda erirken. Kıyıda yürüyen yalnız bir insan, Kendi geçmişini bulur nehirde. Karadeniz’den süzülen serinlik, Dağ yollarında ince bir şarkı. Bayburt adı anıldığında, Uzaklık bile kısalır bir anda.

Sabah, taş sokaklara altın serper, Pencerelerde uyanır eski evler. Fırından yükselen ekmek kokusu, Günün ilk sevincini haber verir. Kalenin altında ağırbaşlı şehir, Sessizliğini bozmaz boş yere. Çoruh, kıyısında konuşan bir dost, Suyuyla taşır anıları denize. Bir gün ayrılık düşerse yollara, Gözüm arkada kalır Bayburt’ta. İnsan memleketini yanında taşır, Kalbin en derin, görünmez yerinde.

Bayburt’un sabahı serindir önce, Dağlardan iner ince bir aydınlık. Çatıların üstünde bekleyen gece, Güneşle çözülür, kalmaz karanlık. Çarşıda selamlaşır tanıdık yüzler, Bir kapı aralanır, çay demlenir. Şehrin küçük sesi büyür içimde, Her köşe geçmişten haber verir. Uzakta yükselir kalenin gövdesi, Taşında zamanın ağır soluğu. Çoruh, vadilere bıraktığı izlerle, Birleştirir dün ile bugünü. Karadeniz’in rüzgârı değince, Bayburt daha derin görünür gözüme. Nereye savrulsam, hangi yola gitsem, Memleket ışık olur gönlüme.

Bir avuç gökyüzü düşer avluya, Sessizce büyür akşamın mavisi. Bayburt’ta her taşın altında saklı, Bir büyük yolculuğun hatırası. Çoruh, kıvrılarak geçer ovadan, Kıyısında söğütler eğilir suya. Suyun taşıdığı serin bir haber, Ulaşır uzaklarda kalan dosta. Kale, gün batımında kızıl bir duvar, Gölgeleri uzar eski yollara. Taşların dilini dinleyen gönül, Başka türlü bakar yarınlara. Şehirden ayrılan her yolcu bilir, Bayburt kolay silinmez akıldan. Bir türkü gibi döner adı, Yıllar sonra bile aynı sıcaklıkla.

Bayburt’a varınca değişir zaman, Saatler ağırlaşır, yollar dinlenir. Tepelerin ardında açılan ufuk, İnsana kendi sesini yeniden verir. Sabahın buğusu iner taş eve, Kapılar önünde ayak sesleri. Bir tas çorba, içten bir merhaba, Şehrin en sade zenginlikleri. Çoruh, kayaların arasından geçer, Gümüş bir çizgi bırakır ovaya. Onu izleyen bulur yüreğinde, Çocukluktan kalma temiz bir rüya. Bayburt Kalesi, göğe karşı dimdik, Susarak anlatır nice mevsimi. Her taşında saklı duran direnç, Korur şehrin vakur nefesini. Karadeniz’den dönen serin rüzgâr, Geceyi yıldızlarla doldurur. Bayburt’tan uzak kalan her gönül, Bir gün dönmek için yolunu bulur.

Yolum düştü Bayburt’un eşiğine, Bulutlar tepelerde ağır ağırdı. Bir sessizlik vardı geniş ovada, Sanki şehir eski bir mektuptu. Sokaklarında yürüdüm ikindi, Duvarlarda güneşin son rengi. Pencereden uzanan sıcak bir ses, Hatırlattı bana evin kendini. Çoruh’un kıyısında durup dinledim, Su, taşlara sabır öğretiyordu. Geçip giden her dalga ardında, Başka bir hatırayı büyütüyordu. Kalenin burçlarında akşam kondu, Ufukta kızardı uzak dağlar. Bayburt, geçmişini saklamadan, Yarına bakan gözlerle yaşar. Şimdi nerede olsam içimde, O serin rüzgâr dolaşır yine. Bir şehir yalnız haritada kalmaz, Memleket olur insanın içinde.