Kars ile İlgili Şiirler

Kars’ta akşam, taş duvarlara mor bir gölge bırakır Doğu’nun rüzgârı uzak çocuklukları usulca çağırır Sarıkamış’tan gelen beyazlık geceye serilir Bir şehir, tek adımla insanın içine yerleşir

Sabah, buz tutmuş camlarda ince bir nakış açar Kars’ın adı soba başında eski bir türkü saçar Uzak tepeler susar, gökyüzü mavisini giyer Memleket dediğin bazen tek bir kokuda büyür

Ani’nin taşlarında yüzyıllar ağır ağır uyur Kırık kemerlerden geçen ışık toprağa dokunur Bir zamanlar kalabalık olan meydan şimdi sessiz Yine de her taş, unutulmuş bir sesi duyurur Kars’a inen akşam, pencerelerde sarı parlar Sokak boyunca yürüyen gölgeler eve bağlanır Sarıkamış’ın karı gibi temizdir bu bağlılık İnsan nerede doğduysa kalbi oraya çağrılır

Doğu Anadolu’da genişler göğün mavisi Kars’ın soğuğunda bile saklıdır yaz hevesi Bir tren düdüğü bölünür gecenin koynundan Uzaklık, tanıdık bir yüz gibi geçer avludan Ani Harabeleri ufka sessiz bir mühür basar Taşların arasından eski bir zaman yükselir Bugünün çocukları koşar yıkık duvarlarda Tarih, onların neşesiyle yeniden nefeslenir

Kars sabahı ağır ağır iner damların üstüne Beyaz bir örtü serilir mahallenin bütün yüzüne Kapılarda ayak izleri, bacalarda duman vardır Soğuk bile bu şehirde sıcak bir anı taşır Sarıkamış ormanları sessizliğe bürünür Çam dallarında kar, göğe doğru savrulur Rüzgâr, geçmişten kalan duaları gezdirir Her ağaç, sabrın nasıl yeşerdiğini bildirir Ani’de gün batarken taşlar kızıl renge döner Uzak bir kuş, boş kemerlerin içinden geçer Kars adı dudakta değil, göğsün derinindedir Memleket bazen susarak en çok şey söyler

Kars sokaklarında akşam erken kurulur Eski evlerin camında birer ışık vurur Atların soluğu beyaz bulutlara karışır Gece, şehrin omzuna sessizce yakışır Doğu’nun geniş ovası ufka kadar uzanır Toprak, kar altında bile baharı hatırlar Bir çocuk avucunda küçük bir taş taşır Belki o taş, Ani’den kalma bir düş saklar Gidenin ardından yollar uzun görünür İstasyon çevresinde rüzgâr daha derin esinir Kars, uzak kalanlara içten bir mektuptur Okunmasa bile kalbin içinde sürdürülür

Güneş, Kars’ın damlarına solgun bir renk serer Kışın uzun gecesi pencerelerde bekler Soba başında anlatılan her eski hikâye Şehrin hafızasında yeni bir kapı açar Ani Harabeleri’nde taşla gökyüzü konuşur Kırılmış bir duvarın ardında zaman durur Uzak çağlardan kalan sessiz bir selam Bugünün kalbine ince bir iz bırakır Sarıkamış yollarında kar derindir, gök geniş Çamların arasında yürür insan, ağır ve sessiz Bazen bir dağın yamacı, bazen bir dua Geçmişi koruyan beyaz bir nöbetçidir Kars akşamı inerken ışıklar çoğalır Her ev, uzak bir dosta yakılan kandil olur Şehir susar; fakat suskunluğunda bile Dönmek isteyenlere açık bir yol bulur

Bir tren geçer Kars’ın kıraç sabahından Dumanı çözülür göğün soğuk mavisinden Rayların sesi uzak diyarlara uzanır Şehir, yolcunun ardında uzun süre kalır Taş evlerin duvarında yüzyıllık renkler Kapı tokmaklarında bekleyen eller Bir avluya girince değişir dünyanın sesi Kars, küçük ayrıntılarla büyür içimizde Sarıkamış’ta kar, dallara ağır bir örtüdür Toprağın altında uyuyan nice hatıradır Rüzgâr geçer; çamlar başlarını eğer Sessizlik, burada bir anma biçimidir Ani’nin ufkunda kızarır son ışık Gölgeler uzar, taşlar parlar bir anlık Kars’a bakmak, geçmişle bugünü yan yana Aynı gökyüzünde seyretmektir artık

Kars’a varan yol, ovada yavaşlar Uzak tepeler akşamla birlikte beyazlaşır Bir köyün bacasından yükselen duman Yolcuya ev sıcaklığını hatırlatır Şehrin taş sokaklarında ayak sesleri Kışın içinde bile canlıdır pencereleri Bir kapı açılır, çay kokusu yayılır Soğuk dışarıda kalır, sohbet içeri alınır Ani Harabeleri, rüzgârın eski durağı Kemerlerinde saklıdır çağların uğultusu Yıkıntılar arasında yürüyen her insan Kendi geçmişine de rastlar biraz Sarıkamış’ta karın rengi değişmez Fakat her beyazlık aynı sessizliği taşımaz Ormanın derininde ağır ağır büyür Hatırlamanın ve saygının yankısı Gece çöker, Kars yıldızlara yaklaşır Uzaklık burada bile kalbe sığar Bir şehirden ayrılmak kolay görünse de İnsan, Kars’tan çıkınca Kars’ı taşır

Doğu Anadolu’nun sert göğünde Kars, rüzgâra karşı duran bir evdir Taş duvarları, karlı çatılarıyla Yıllara rağmen yerini bilen bir sestir Sabah pazarında renklenir sokak Ekmek kokusu karla yarışır Bir selam, bir gülüş, bir sıcak bakış Şehrin soğuğunu içten içe aşırır Ani’nin suskun taşları arasında Güneş, kırık bir kemerden süzülür Geçmişin gölgesi yere düşerken Bugünün çocukları orada büyür Sarıkamış’ın çamları altında Rüzgâr eski bir nöbeti sürdürür Karın örttüğü her iz, toprağın değil İnsan hafızasının derinliğidir Kars akşamı mor bir örtü gibi iner Uzak pencerelerde ışıklar yanar Memleket, bazen dönülen bir yer değil İçinde ömür boyu taşınan bir duygudur