Anadolu ile İlgili Şiirler

Bozkırın alnında gün doğar, Bir türkü yükselir taş evlerden, Toprak avuçta ılık bir söz, Anadolu kalır insanın içinde.

Dağların ardında duman tüter, Kervan yollarında sabır yürür, Bir çocuk gülüşüyle genişler yurt, Anadolu akşamı kalbe konar.

Kuru çeşmenin başında bekler Günün yorgunluğunu taşıyan eller, Uzakta harman kokusu yayılır, Sessizce birleşir evler ve yollar. Bir bayrak dalgalanır tepede, Gölgesi düşer eski avluya, Geçmişten kalan sıcak bir nefes Yarınlara ses verir Anadolu’da.

Kışın beyazı iner yaylalara, Ocak başı ışır uzun gecede, Ninemin anlattığı masallardan Bir vatan büyür küçücük odada. Sabah, taş sokaklara serpilir, Çoban düdüğü deler sessizliği, Her adımda yeniden hatırlanır Bu toprağın dayanıklı kalbi.

Güneş, sarı tarlaların üstünde Bakır bir tepsi gibi parlar, Orak sesleri karışır rüzgâra, Ekmek kokusuyla uyanır köyler. Bir yol uzanır eski kervanlardan, Kervansaray susar, taşlar konuşur, Nice ayak izinin arasından Geçmiş bugüne ince bir köprü kurar. Akşam olunca meydanda toplanır Yüzleri emekle aydınlanan insanlar, Anadolu, ortak bir nefes gibi Gönülden gönüle usulca yayılır.

Turnalar geçer göç mevsiminde, Kanatlarında uzaklık ve haber, Bir anne pencereye yaslanarak Giden yola dua bırakır. Dağın eteğinde küçük bir okul, Çocuk sesleriyle ışık kazanır, Tebeşir tozuna karışan düşler Ufku çoğaltır, zamanı aşar. Ne kadar uzak düşse de insan, Dönüşünü bilir bu topraklara, Çünkü Anadolu, içte taşınan Sessiz bir evdir bütün ömürce.

Sabah sisinden sıyrılır köy, Çatılarda serçe telaşı, Bir kapı açılır gıcırtıyla, Gün başlar tandırın kokusuyla. Yamaçta keçiler iz bırakır, Çıplak kayalar güneşe döner, Çocuklar dereden su taşırken Kahkaha düşer çakıl taşlarına. Uzak şehirlerin ışıkları bile Bu sessizliği örtemez geceleyin, Her yıldız bir eski hikâyeyi Gökyüzünün defterine yazar. Sabırla yoğrulan bu hayatın Adı bazen ekmek, bazen türkü, Anadolu, insanın elinde büyüyen Kocaman ve sıcak bir iyiliktir.

Kale duvarlarında rüzgâr gezer, Taşların dili geçmişi anlatır, Bir zamanın izleri arasında Bugünün adımları yankılanır. Çarşıda bakır sesleri çınlar, Baharat kokusu sarar sokağı, Her dükkânın gölgesinde saklı Bir ustanın yıllara direnci vardır. Akşam, minarelerin çevresinde Mor bir örtü gibi ağırlaşırken, Evlerde demlenen çayın buğusu Komşulukları birbirine bağlar. Gece boyunca susmaz hatıralar, Ay vurur kemerli pencerelere, Anadolu, zamanın içinden geçip Kendini yeniden kurar her sabah.

Düz ovada sabahın serinliği, Buğday başaklarına değer önce, Uzakta trenin ince düdüğü Yeni bir günü çağırır sessizce. Tarlaya iner güneşle birlikte Yüzünde yılların çizgisi duranlar, Toprağa emanet edilen her tohum Bir sonraki mevsimi bekler. Öğle vakti gölgeler kısalır, Kavaklar altında dinlenir zaman, Bir testi elden ele dolaşırken Sohbet koyulaşır, susuzluk diner. Akşam, tepelerin arkasına çekilir, Duman tüter kerpiç bacalardan, Gurbetten dönen bir haber gibi Sevinç yayılır kapı aralarına. Gece, geniş göğsünü açar yurda, Yıldızlar çoğalır koyu mavide, Anadolu’nun sabırlı yüreği Atar uzaklarda ve içimizde.

Bir kervan gölgesi düşer yola, Taş köprü altında su ağır akar, Geçenlerin bıraktığı sessizlik Bugün de vadilerde yankılanır. Köy meydanında yaşlı bir çınar, Dallarında nice mevsim taşır, Altında buluşan farklı hayatlar Aynı gölgede birbirini anlar. Yaylada akşam serinliği başlar, Keçe çadırda ateş parlar, Dost eli uzandığında uzaklık Bir anda küçülür, gönül ısınır. Şehirde yükselen yeni binalar Eski taş duvarlara bakar hâlâ, Dün ile bugün yan yana durur, İkisi de bu yurdun sesidir. Sabahın ilk kuşları öterken Yollar yine dört yana açılır, Anadolu, değişse de yüzü, İnsan sevgisini içinde saklar.