Kırıkkale ile İlgili Şiirler

Kırıkkale’de gün, kızıl bir pencereyle iner Uzakta Kızılırmak, akşamı sessizce taşır Bozkır yolunda büyür içimde memleket Bir şehir, kalbimde sıcak bir iz bırakır

Kırıkkale sabahı serçelerle uyanır Sokaklarda ekmek, rüzgârda toprak kokusu İç Anadolu göğü başımın üstünde parlar Şehrim, gönlümde dinmeyen bir türküdür

Kızılırmak ağır ağır geçer ovadan Kıyısında söğütler suya eğilir Kırıkkale’nin adı anılınca Çocukluğumun kapıları açılır Bozkır yolu uzar, ufuk incelir Bir tren sesi geceyi bölüp geçer Nereye gitsem yanımda taşırım Şehrimin sessiz, dirençli sesini

Kırıkkale sokaklarında akşam Pencerelere yumuşak ışık dolar Bir selam yeter eski dostlara Şehir, tanıdık bir yüz gibi bakar İç Anadolu’nun serin rüzgârı Tozlu yolları usulca süpürür Kızılırmak’tan gelen uzak serinlik Gönlümde yeni umutlar büyütür

Sabah, bozkırın alnına düşer Güneş sarı tepeleri okşar Kırıkkale bir avuç aydınlıkla Günün kapısını aralar Kızılırmak kıvrılır ovada Suyunda bulutlar yürür Şehrin yorgun taşlarına rağmen Hayat yeniden kendini kurar Akşam olunca yollar susar Gökyüzünde ilk yıldız görünür Kırıkkale, uzakta kalsan bile İçimde ev sıcaklığıyla büyür

Bir otobüs camından bakarken Bozkır renk değiştirir yavaşça Kırıkkale tabelası görünür Özlem konar insanın omzuna Kızılırmak’ın kıyısında Rüzgâr eski günleri anlatır Her taşın, her yolun içinde Bir tanıdık hikâye yaşar Şimdi başka şehirlerde olsam Adını anınca içim ısınır Kırıkkale, senin göğün altında Kalbim kendine yer bulur

Geniş göğün altında sabah Kırıkkale’ye ağır ağır yayılır Fırınlardan yükselen sıcaklık Soğuk havayı yumuşatır Bozkır yolu, tepelere doğru İnce bir çizgi gibi uzanır Yol kenarında yalnız çiçekler Rüzgârla başını kaldırır Kızılırmak’ın duru kıyısında Gün kendi yüzünü seyreder Suyun taşıdığı her parıltı Şehre başka bir renk verir Gece, damların üzerine iner Uzak ışıklar birer birer yanar Kırıkkale’nin sade güzelliği Sessizlikte daha çok parlar

Kırıkkale’de bir öğle vakti Gölgelere çekilir insanlar Duvarlarda güneşin sıcak izi Kapı önlerinde eski sohbetler Çarşıdan geçen ayak sesleri Günün ritmini taşır meydana Bir çocuk kahkahası karışır Uçuşan bozkır tozlarına Akşamüstü Kızılırmak uzakta Bakır bir şerit gibi görünür Şehir, yorgun yüzünü dinlendirip Yeni düşlere doğru yürür Ben bu toprakları anınca İçimde uzaklık kalmaz artık Kırıkkale’nin adı bile Dönüş yolunu gösterir bana

Bir sabah düşerim yollara Ufukta açık mavi bir deniz Oysa önümde İç Anadolu Ve güneşle parlayan tepeler Kırıkkale görünür uzaktan Çatılara serpilmiş bir sevinç Her ev, her pencere fısıldar Burada bekleyen bir hayat var Kızılırmak kıyısında durup Suyun ağır türküsünü dinlerim Geçip giden yılların izini Dalgaların içinde seçerim Bozkır yolu akşama varırken Kuşlar alçaktan döner yuvaya Şehrin üstüne serilen kızıllık Bir dua gibi iner ovaya Geceyle birlikte anlarım Memleket yalnız bir yer değil Kırıkkale, içimde taşıdığım Sessiz ve vazgeçilmez bir evdir

Kırıkkale’nin kış sabahında Camları buğu kaplar önce Sonra bir soba sıcaklığı Yayılır odadan odaya Sokak başında kar izleri Güneş değince gümüşlenir Bozkırın sert görünen yüzü Bir anda masala dönüşür Öğleden sonra rüzgâr diner Kızılırmak uzakta parlar Şehrin içinden geçen zaman Her evde başka anı saklar Bir dost kapıyı çaldığında Uzun geceler kısalır hemen Kırıkkale’nin insan sıcaklığı Soğukları unutturur erken Yıllar beni uzaklara salsa Yolum yine bu şehre varır Adını kalbimde taşıdığım Kırıkkale, beni kendine çağırır