Artvin ile İlgili Şiirler

Dağ başında akşam iner, Artvin’in sesi susmaz. Çoruh uzaklardan geçer, Gönlüm bu şehirden kopmaz.

Karagöl’de gök dinlenir, Çamlar suya eğilir. Artvin deyince içimde Eski bir yaz dirilir.

Yokuşlardan iner serinlik, Taş duvarlarda gün kalır. Çoruh’un kıvrılan sesinde Şehrin kalbi ağır ağır çalar. Karadeniz’in yeşil soluğu Pencereme kadar uzanır. Artvin adı anıldıkça Uzaklık eve dönüşür.

Bir patika çıkar ormana, Sis dallarda gümüşlenir. Karagöl’ün duru yüzünde Günün yorgunluğu silinir. Akşam, damlara kızıl serper, Kuşlar yuvasına döner. Artvin’i seven bir yürek Nereye gitse onu söyler.

Çoruh kıyısında taşlar Güneşle ısınır bir bir. Köprüden geçen rüzgârda Çocukluğum yeniden belirir. Dağların ardında Karadeniz, Yeşil bir ufuk gibi parlar. Artvin’in her dar sokağı Bir hatırayı saklar. Karagöl geceye yaklaşır, Ay suyun üstünde gezinir. Bu şehrin adı kalbimde Sessiz bir türküye dönüşür.

Sabah sisleri çekilirken Çatılara ışık düşer. Artvin’in yüksek yamaçları Güne yeni bir yüz gösterir. Bir yayla yolu boyunca Kekik kokusu yayılır. Uzakta akan Çoruh’la İçimde umut çoğalır. Akşam olunca penceremde Dağların gölgesi büyür. Memleket dediğim o şehir İçimde yeniden yürür.

Artvin’de sabahın rengi Bulutların arasından doğar. Yamaçlarda uyanan evler Güneşle birlikte parlar. Çoruh, vadinin içinden Kendi türküsünü taşır. Kıyısında duran her insan Biraz geçmişini düşünür. Karadeniz’in nemli soluğu Çam dallarına sinerken, Dar yollarda yürüyen şehir Yeşil bir masala döner. Karagöl’ün sessizliğinde Kalbim yerini bulur. Artvin’den ayrı geçen gün Bir eksik sayfa olur.

Dağların koynunda kurulmuş Bir şehir var, adı Artvin. Her taşında başka mevsim, Her yokuşunda eski bir ses. Sabah erken, köy yolları Çiğ damlalarıyla parlar. Karadeniz’den gelen rüzgâr Yapraklarda iz bırakır. Çoruh’un kıyısında akşam Bakır renge boyar suyu. Köprülerden geçen ışıklar Uyandırır şehir uykusunu. Karagöl’e vuran ayla Gece daha derinleşir. Artvin’i anan gönüller Uzakta bile yakınlaşır.

Bir sabah çıktım yola, Sis omuzuma kondu. Artvin’in dağ yolları Beni kendime döndürdü. Yamaçlarda evler vardı, Duman tüter bacalardan. Her pencere bir selam verdi Uzak kalan insanlara. Çoruh, kayaların arasından Gür bir ezgiyle akıyordu. Suyun taşıdığı köpükte Güneş parçaları yüzüyordu. Karadeniz’in yeşil sesi Ormanlarda çoğalıyordu. Bir kuş, dalların üstünden Gizli baharı söylüyordu. Karagöl’e vardığım vakit Dünya bir an duruldu. Artvin’in mavi sessizliği Kalbimde yurt kurdu.

Artvin akşamları başka, Gölge erken düşer dağa. Kızıl bir çizgi uzanır Uzakta kalan buluta. Sokaklarda ayak sesleri, Fırınlardan sıcak koku. Bir şehir böyle anlatılır: İnsan, ekmek ve dostlukla. Çoruh’un hızlı akışında Yolculuk eden yıllarım var. Her dönüşte aynı kıyı Bana tanıdık kapılar açar. Karadeniz yağmuru iner, Toprak derin nefes alır. Artvin’in yeşil örtüsü Her bahar yeniden parlar. Karagöl kıyısında gece Yıldızları suya dizer. Bu şehirden uzak olsam da Adı içimde ışık gezer.