Uçurtma ile İlgili Şiirler

Maviye değdi renkli kuyruğu, Rüzgârla hafifledi çocukluğum. İp avucumda, gök önümdeydi, Bir dilek gibi yükseldi uçurtmam.

Çatıların üstünden geçti, Güneşe küçük bir selam verdi. Ben aşağıda gülümserken, O, bulutlara masal söyledi.

Boş arsada açtık renkli kanadı, Toprakta yankılandı çocuk sesi. Bir koşuyla havalandı düşümüz, Göğe çizildi yaz gününün resmi. İp gerildikçe yürek cesaretlendi, Bulutlar yaklaştı sanki elime. Uçurtmam uzaklara giderken Özgürlük kondu avuçlarıma.

Kâğıttan gövdesinde bahar saklı, Kuyruğunda düğümlü renk renk umut. Rüzgâr onu çağırınca tepeden, Sokak bir anda dönüştü masala. Ne yüksek duvar durdurabildi onu, Ne de gölgeler örtebildi maviyi. İpini tutan küçük ellerde Kocaman bir gökyüzü büyüdü.

Sabahın serinliğinde çıktık yola, Koltuğumuzda tahta bir çıta. Renkli kâğıt, sağlam düğüm, Bir düş hazırladık göğe çıkmaya. İlk denemede yere kapandı, Rüzgâr sustu, kahkahamız kaldı. Sonra bekledik doğru anı, Bulutların arasından ışık doğdu. Bu kez kanadı göğü yakaladı, İp boyunca sevincim yürüdü. Uçurtma yükseldikçe anladım: Düş kuran kalp yere sığmıyordu.

Bir tepede durduğum akşam, Uzakta şehir, yakında rüzgâr. Uçurtmamın ince gölgesiyle Sessizce konuştu sarı ışıklar. Kuyruğuna bağladığım kurdele, Her savruluşta başka renk açtı. Sanki gökyüzünün geniş aynası Çocukluğumu yeniden çağırdı. İp elimden bir an boşansa da Düşlerim peşinden koştu uzun. Bazı yollar yere çizilmez, İnsan onları göğe bakarak bulur.

Pazar yerinden aldığım kâğıt Dizimde sabırla şekil buldu. İki çıta, biraz tutkal, bir düğüm; Akşamüstü düşüm hazır oldu. Çimenlere serildi renkli gövde, Güneş kanatlarında parladı. Koştum, nefesim kesilene dek, Rüzgâr bekledi, sonra sarıldı. Uçurtma yükseldi evlerin üstüne, Kiremitler küçüldü aşağıda. Ben ipteki ince titreşimle Kendime yeni bir pencere açtım. Gün inerken geri çağırdım onu, Kuyruğu akşamın kızılına değdi. Gökte kalan o kısa sevinç, Yıllar geçse de içimde büyüdü.

Rüzgârın yönünü dinledim önce, Tepenin ucunda bekledim biraz. Uçurtmam hazırdı, gök açıktı, Sessizlikte saklıydı ilk heyecan. Koşarken ayakkabım toza bulandı, İp parmaklarımda ince bir iz. Birden havalandı sarı kanat, Ardından maviye karıştı kırmızı. Aşağıda kaldı bütün telaşlar, Yukarıda genişledi dünya. Her dönüşünde uçurtmanın Bir parça ferahlık indi ruhuma. Akşam serinliği düşünce yere, Kanadı usulca katladım. Gökyüzünden aldığım cesareti Cebimde değil, içimde sakladım.

Çocukken her bahar başında Tepelere çıkardık arkadaşlarla. Kâğıttan yıldızlar taşırdık yanımızda, Güneş ısınırdı ellerimizde. Birimiz ipi, birimiz kuyruğu tutar, Koşular bölünürdü kahkahaya. Yere düşen her kanat yeniden kalkar, Rüzgâr öğrenirdi bizi tanımayı. Uçurtma göğe vardığı zaman Evler masadaki oyuncak olurdu. Uzakta duran bulut kümeleri Sanki ulaşılabilir bir yoldu. Yıllar sonra aynı yamaçta Tek başıma açtım eski bir düğümü. Gökyüzüne bıraktığım renklerle Geçmişten bir ses buldum kendimi. Şimdi her uçurtma gördüğümde İçimde bir çocuk el sallıyor. Kısa bir rüzgâr, uzun bir sevinç; Bazen insan böyle yeniden doğuyor.

Deniz kıyısında kurdum düşümü, Tahta direk, kâğıt ve ince ip. Dalgalar kıyıya vururken usulca Renkli bir kanat bekledi göğü. İlk rüzgâr tuz kokusuyla geldi, Kumlar ayaklarımda savruldu. Uçurtmam denizin üstüne eğilip Mavinin derinliğini yokladı. Martılar çevresinde dönerken Kuyruğu köpüklere selam verdi. Ufukla birleşen o ince çizgi İçimde saklı korkuyu eritti. İp gerildi, avuçlarım ısındı, Gökyüzü genişledi gözlerimde. Uzaklık artık ürküten bir şey değil, Bir çağrıydı önümde. Güneş suya yaslanınca akşam, Uçurtmamı sessizce indirdim. Denizden aldığım sonsuzluğu Kalbimin kıyısına serdim.