Tunceli ile İlgili Şiirler

Kaya gölgeleri serinletir öğleyi Munzur kıyısında parlar ince çakıl Tunceli, içimde açılan bir pencere Uzaklık susar, gönlüm ona akıl

Ovacık yolunda döner sarı toz Ufukta yükselir mor dağ sırası Doğu Anadolu’nun açık göğünde Tunceli’dir içimde kalan yankı

Munzur Vadisi, sabahı taşır Söğüt dallarında ürperir ışık Suyun kıyısında dinlenen kalbe Şehrin adı olur en güzel alışkanlık Yol kıvrıldıkça değişir manzara Bir yamaç, bir köprü, uzak bir oba Ovacık yönünde esen rüzgârla Memleket büyür usulca içimde

Pencerelerde erken bir gün parlar Sokaklar çayın buğusuyla uyanır Tunceli deyince eski bir sevinç Sessizce gelip omzuma dayanır Munzur’un aynasında gökyüzü durur Kıyıya serpilir dağların rengi Yüksek vadilerden geçen o serinlik Bana yeniden hatırlatır evimi

Yamaçta yabani kekik kokusu Bulutlar ağırbaşlı, gök geniş Bir dere, taşların arasından geçer Günün yorgunluğunu alır sessiz Patikalar eski adımları saklar Çıplak kayada güneşin izi var Her dönemeçte başka bir ufuk açılır Her ufukta bekleyen bir hatıra var Akşam kızılını vadiye serper Dağların alnında son ışık kalır Tunceli, kalbime değdiği anda Bütün uzak kentler geride kalır

Ovacık’a uzanan yol ağırbaşlı Bazen buluta, bazen suya yaklaşır Tekerlek sesine karışan rüzgâr İnsana toprağın dilini anlatır Köprü altında çoğalır serinlik Uzak doruklarda kışın izi var Tunceli’nin tenha bir köşesinde Dört mevsim aynı anda yaşar Akşam evlerinden ışıklar süzülür Bir kapı önünde uzar sohbetler Şehrin adı değil yalnızca duyduğum Çocukluğumdur orada ses veren

Gün doğmadan mavilenir yamaç Sis, vadinin üstünde ağır ağır gezer Munzur’dan yükselen ince serinlik Taş evlerin yüzünü okşar, geçer Kapı önlerinde çoğalır hayat Bir selam uzanır komşu avluya Tunceli, sessiz görünen yüzüyle Derin bir yakınlık kurar insana Ovacık yolunda çiçekler ürperir Kaya duvarlarda güneş gezinir Yolun her dönüşü başka bir öyküyü Sabırla gözler önüne serer Gece, yıldızları çoğaltır gökte Vadi karanlıkta nefes alır Adını ansam içimde bir ışık Uzak sandığım yerlere yol açar

Munzur kıyısında kırık bir dal Akıntıya kapılmadan suyu dinler Vadinin göğsünden geçen serin hava Yorgun düşünceleri birer birer siler Doğu Anadolu’nun yüksek sessizliği Göğe daha yakın kılar insanı Tunceli’nin sade, vakur duruşu İçimde yeniden kurar zamanı Ovacık yolunda otlar sararır Güneş kayalara bakır renk verir Geride bırakılan her eski bakış Yolcunun gönlünde uzun süre gezer Mor akşam inerken şehir üstüne Dağlar karanlıkta sınır çizer Tunceli adı, içimde uzaklara Açılan sakin bir kapıdan geçer

Sabah, yüksek tepelerden süzülür Vadinin taşlarına serin bir renk Munzur’un kıyısında uyanır dünya Güneşle hafifler geceden kalan denk Fırın önlerinde ekmek kokusu İlk sesler karışır sokaklara Tunceli’nin sade sabahlarında Küçük sevinçler sığar avuçlara Ovacık yolu çağırır uzaktan Çamların gölgesi düşer viraja Bir yanda sert kayaların susuşu Bir yanda yeşilin yaydığı huzur Öğleden sonra ışık incelir Yamaçta keçi çanları duyulur Memleketinden ayrı düşen gönle Bu görüntü eski bir mektup olur Ay yükselir, Munzur parlar gece Yıldızlar suyun üstünde çoğalır Tunceli diye başlayan her düşünce İçimde uzun bir yolculuk olur

Yol yeniden düşerse bu dağlara Kıyıda bir taş seçer, beklerim Munzur’un sabırlı akışından Unuttuğum ne varsa öğrenirim Ovacık virajlarında bulutlar Bazen alçalır, omzuma konar Geniş Doğu göğünün altında İçimde yeni başlangıçlar doğar Akşam olur, evler ışıklanır Perdelerde sıcak bir hayat görünür Uzakta kalan yolcunun kalbine Bir pencere kadar yakınlık yürür Sarp yamaçla yeşil vadi yan yana Rüzgâr, otların dilini çözer Tunceli’nin doğayla konuşmasını Dinleyen herkes biraz değişir Gece ayını Munzur’a bırakır Sessizlik taş köprülerden aşar Bu şehri seven hangi yola gitse Kalbinde ona ayrılmış yer taşır