Kelebek ile İlgili Şiirler

Bir kelebek kondu sabahın avucuna Renk bıraktı sessizce açan gül dalına Uçtu, göğe ince bir merhaba çizdi Küçük kanatlarıyla günü güzelleştirdi

Kozasından çıkan minik gezgin Bahçeye serpti mor bir sevinç Bir an durdu, sonra yükseldi Rüzgâra emanet etti rengini

Sabah çiği dururken yaprak ucunda Bir çift kanat göründü çalılıktan Dün kapalı duran küçücük dünya Bugün ışık topladı gökyüzünden Kelebek geçti, çiçekler eğildi Sanki bahçe onu uğurladı Özgürlük bazen sessizce gelir Bir renk gibi kalbe konar

Penceremde dönen sarı kelebek Çocukluğumdan bir kapı araladı Tozlu bir yaz, çıplak ayaklar Ve avuçta saklanan tatlı heyecan Sonra kanat çırptı usulca Eski günleri göğe taşıdı Bazı hatıralar böyledir Dokunmadan da içimizi ısıtır

Karanlık bir kozanın içinde Günleri sabırla ördü kelebek Dışarıda yağmur, içeride düş Sessizce büyüdü yeni bir yürek Kabuk çatladı, ışık sızdı İncecik gövde dünyaya baktı Korkusunu geride bırakarak İlk kanadı havaya kalktı Şimdi her çiçek bir durak ona Her esinti uzak bir çağrı Kelebek bilir, değişen ruhun Kendi göğünde vardır yarını

Mor bir kelebek süzüldü Lavanta kokan yamaçlardan Güneş, kanadında ince bir sır Sakladı uzak akşamlardan Bir çocuğun gülüşüne kondu Oyunu bir anda durdurdu Kısacık ömrüne rağmen Koca bir sevinç uyandırdı Sonra yeniden göğe karıştı Ardında renkli bir sessizlik Bazen en küçük canlı bile Kalpte bırakır büyük bir eksiklik

Günün ilk ışığı vurunca Bahçe uyandı derin uykudan Bir kelebek çıktı ortaya İnci gibi parlayan kozasından Kanatlarında mavi bir göl Kenarında kızıl bir ateş Her dönüşünde başka görünür Sanki uçan bir resim, bir güneş Çiçekten çiçeğe konarken Arılara selam verdi geçip Dünya kocaman olsa bile Kendi yolunu buldu seçip Akşam serinliği çökünce Bir yaprağın altına sindi Kelebekten kalan o renk Gecenin koynunda bile göründü

Kırık bir dalın yanında Tek başına buldum kelebeği Kanadında küçük bir çizik Yine de saklamadı neşeyi Bir damla suyla dinlendi Güneş dokundu yarasına Uçmak için kusursuz olmak Gerekmezmiş meğer insana Rüzgâr sert esti o gün Çimenler yere kadar eğildi Kelebek, titreyen kanadıyla Fırtınanın içinden geçildi Sonunda gök açıldı yeniden Uzakta bir gökkuşağı belirdi Dayanan her kırılgan kalp Kendi baharına erişirdi

Kozanın dar sessizliğinde Bir düş sakladı küçük beden Dışarıda dünya bekliyordu İçeride değişiyordu zaman Günler geçti, renkler oluştu Kanatlara işlendi sabır Kelebek, karanlığın bile Yeni bir başlangıç taşıdığını duydu Kabuk açıldı, gök göründü İlk adım biraz ürkek kaldı Sonra hafif bir esintiyle Bütün gövdesi ışığa daldı Kır çiçekleri yol gösterdi Dere şarkısını ona verdi Her konduğu yerde kelebek Bir parça güzellik büyüttü Akşam olunca ay yükseldi Kanatlarında günün izi Kısacık ömrüyle öğretti Değişimdir yaşamın özü

Bir yaz öğlesi, taş duvarın Üzerine gölge düştü ince Oradan geçti beyaz kelebek Sanki bulut inmişti sessizce Gözleriyle onu izleyen çocuk Elini uzattı, vazgeçti sonra Sevgi bazen tutmak değil Özgür bırakmaktır aslında Kelebek uçtu incir dalına Yapraklar kıpırdadı peşinden Bahçenin bütün yeşilliği Daha canlı göründü gözümden Uzakta deniz parıldarken Kanatları kıyıya yöneldi Bir ömür kadar kısa uçuşu İçimde uzun bir iz bıraktı Gün batımı renge büründü Gökyüzü morla turuncu arasında Kelebek kayboldu ufukta Ama umudu kaldı havada