Trabzon ile İlgili Şiirler

Denizden yükselir yeşil bir türkü, Yağmurla parlar Trabzon’un yüzü, Uzungöl susarken dağların ardında, Kalbimde büyür memleketin özü.

Yokuşlarında çocukluğum yürür, Kıyıda köpüren dalga beni görür, Sümela’dan düşen eski bir ışıkla, Trabzon adımda yeniden duyulur.

Karadeniz sabahı sisini serer, Çınarlar altında kuşlar ses verir, Dar sokak boyunca taze ekmek kokusu, Eski bir kapıyı hatırama çevirir. Sümela Manastırı kayaya tutunmuş, Yüzyıllar içinden bakar usulca, Trabzon’u anınca içimde bir pencere, Açılır denize, dağa ve buluta.

Uzungöl kıyısında zaman yavaşlar, Çamların gölgesi suya bağlanır, Bir taşın üstünde dinlenen akşam, İçimde uzun bir huzura dönüşür. Kemençenin sesi yamaçtan iner, Yayla yollarında sevincim gezer, Trabzon, adını söyleyen her gönülde, Uzaklığı yakın eden bir yuva.

Yağmurun incecik dokunduğu evler, Pencerelerinde akşamı bekler, Deniz, köpüklü avuçlarıyla, Şehrin taşlarına masal söyler. Sümela Manastırı yükseklerde nöbet, Altında çağlayan, yanında heybet, Geçmişin izleri yosunlu duvarlarda, Bugüne uzanır sessiz bir emanet. Uzungöl çevresinde sis çözülürken, Dağlar görünür yeşile bürünürken, Trabzon diye çarpar içimde bir ses, Yolum yine sana dönerken.

Limanın ucunda kızıl bir akşam, Ufukta ağırlaşır köpüklü zaman, Martılar bölüşür göğün mavisini, Şehirden yükselir sıcak bir selam. Yaylada ot kokar, rüzgâr serindir, Uzakta bir türkü geceye siner, Taş duvar dibinde dinlenen anılar, Her adımda başka bir geçmiş söyler. Trabzon, yağmurun incittiği değil, Yeşille iyileşen bir şehir gibidir, Kalbime bıraktığın o canlı renk, Yıllar geçse bile eksilmez, silinmez.

Kıyıya vuran dalgalarla başlar, Sabahın mavisi evlere taşar, Balıkçı tekneleri sessizce döner, Gün, ıslak kaldırımlarda parlar. Yokuşlar ardında çay bahçeleri, Rüzgârla sallanır ince dalları, Bir fincan buğusunda toplanır sanki, Şehrin sabırlı ve sıcak yılları. Sümela Manastırı kayalıkta beyaz, Bulutlar çevresinde ağır ve biraz, Orada susar insan, tarih konuşur, Taşların dilinde saklıdır niyaz. Uzungöl akşamı gümüşe boyanır, Suyun kıyısında düşünce oyalanır, Trabzon’un adı dilimde kalınca, Gurbette bile evim tamamlanır.

Bir yağmur başlar, sokaklar parlar, Saçaklardan düşen damlalar sayar, Eski bir dükkânda dost sesleri yükselir, Şehir, akşamını ışıkla bağlar. Kemerli köprüden geçen su gibi, Günler akar, değişir her biri, Fakat aynı kalır yamaçlardaki yeşil, Aynı sıcaklıkla çağırır denizi. Sümela’nın taşında zamanın izi, Manastır avlusunda sessiz bir sızı, Kayanın göğsünde duran o yapı, Dağlara emanet eder şehrin sözünü. Uzungöl sabahı pusla uyanır, Çamların ucunda serinlik yanar, Trabzon’u seven bir kalbin içinde, Her mevsim yeniden bahar yaşanır.

Deniz kıyısında başlayan yolum, Bulutlara varır yeşil bir kolum, Trabzon, sesini dalgaya verince, Uzak şehirlerde seni ararım. Taş merdivenlerde akşam izleri, Duvarlarda kalmış çocukluk sesleri, Bir pencere açılır eski günlere, İçeri dolar yağmurun nefesi. Sümela Manastırı dağın kalbinde, Sisler dolaşırken sessiz çevrende, Bir zamanın duası gibi durursun, Kayaların ördüğü yüksek gövdede. Uzungöl kıyısında durur gölgem, Suya değmeden de dinlenir özlem, Çamların arasından süzülen ışık, Bana memleketi anlatır her dem. Kemençe yükselir geceye doğru, Yayla ateşinde yüzler aydınlık, Trabzon, adını taşıyan gönülde, Hem deniz kadar geniş hem dağ kadar yakın.

Sabahı tuz kokar, akşamı yağmur, Yamaçta uyuklar sisli bir huzur, Kıyı boyunca yürüyen ayaklar, Şehrin kalbine varır ağır ağır. Bahçelerde çaylar filizlenirken, Kuşlar yeşil dallar üzerinde öter, Bir evin önünde bekleyen taşlar, Nice ayrılığı sessizce söyler. Sümela’nın gölgesi düşer vadime, Çağlayanlar karışır eski ezgime, Manastırın duvarında duran zaman, Beni geçmişten bugüne getirir. Uzungöl çevresinde akşam serinler, Suya eğilen ağaçlar ürperir, Dünyanın telaşı kıyıda kalırken, İnsan kendi içindeki sesi dinler. Ey Trabzon, adın bir yol haritası, Her köşen başka bir anı kapısı, Senden uzak düşsem de içimde sürer, Karadeniz’in bitmeyen çağrısı.