Bingöl ile İlgili Şiirler

Dağlardan iner suyun berrak sesi, Bingöl’de uyanır yurdumun hevesi. Yüzen Ada düş olur göl kıyısında, Bir şehir saklanır kalbimin yaylasında.

Doğu Anadolu’nun serin sabahında, Bingöl parlar uzak dağların ardında. Kaynaklar söyler taşlara eski bir türkü, Memleket dediğin, içte büyüyen ülkü.

Bingöl’e varınca değişir yolun rengi, Gökyüzü alçak, dağların soluğu dengeli. Bir pınar eğilir yosunlu taşa, Sessizlik dönüşür içten bir duaya. Yüzen Ada durur suyun koynunda, Bulutlar gezinir yeşil yamacında. Şehrin adı düşer akşamın izine, Özlem konar insanın kalbine.

Karlı tepelerden süzülür aydınlık, Bingöl sabahında çoğalır yakınlık. Sokaklarda eski bir selam dolaşır, Her pencere uzak bir anıyı taşır. Dağ kaynakları durmaz, türküsünü söyler, Yüzen Ada göl üstünde düş gibi seyreder. Bingöl’ün adıyla ısınır bu gönül, Yol biter, hatıra kalır; şehir dönülür.

Bingöl yollarında ince bir toz kalkar, Uzak tepelerde akşam kızıllığı parlar. Bir çocuk gülüşü karışır rüzgâra, Memleket yakın gelir yabancı diyara. Pınarlar taşların kalbini serinletir, Yayla kokusu bütün şehri dinlendirir. Doğu’nun göğünde yıldızlar çoğalır, Gece, eski dost gibi kapıyı çalar. Yüzen Ada görünür gölün aynasında, Sanki zaman uyur sazlıkların arasında. Bingöl’den ayrılan ardına bakar, Bir parça şehirle uzaklara akar.

Sabahın ilk ışığı düşer dağ başına, Serinlik yürür şehrin taşlı çarşısına. Bingöl’de her köşe bir öykü anlatır, Sessiz duran duvar bile geçmişi hatırlatır. Kaynaktan doğan su, ovaya can verir, Yolcunun yorgunluğunu bir damlada siler. Yüzen Ada uzakta, mavi bir bilmece, Göl üstünde süzülür gün boyunca sessizce. Akşam inerken kızarır yüksek yamaç, Ufukta ağır ağır kapanır her kapı, her taç. Şehrin özlemi kalır avuçlarımda, Bingöl, ışık gibi büyür hatıramda.

Bingöl’de gün doğar kar kokan ovada, Gümüş bir çizgi belirir uzak kayada. Çamların arasından geçer ince yel, Dağların gölgesinde dinlenir güzel el. Sokaklar sabahı karşılar ağır ağır, Bir kahve kokusuyla evlere bahar çağırır. Çeşmelerden dökülen su berrak ve serin, Şehir, gönlümde açan sessiz bir çiçek derin. Yüzen Ada salınır gölün üzerinde, Bulutların sureti kalır mavi derede. Bakan göz şaşırır bu eşsiz oyuna, Doğa kendi masalını yazar Bingöl koynuna. Akşamın kızılı sarar bütün dağı, Uzakta bir ışık bekler yolcuyu, durağı. Bingöl’den ne zaman ayrılsam bilirim, Bu şehirle birlikte kendimi taşırım.

Doğu’nun yükseklerinde esen rüzgâr, Bingöl’e eski çağlardan bir selam taşır. Tepelerde kar, vadilerde yeşil, Her mevsim burada başka türlü güzel. Dağ kaynakları gümüş iplik misali, Toprağa işler sabrın temiz hayali. Bir avuç suyla canlanır kır çiçeği, Bingöl saklar doğanın sade gerçeği. Göl kıyısında yüzer yeşil bir ada, Zaman yavaşlar o sessiz manzarada. Yüzen Ada, göğe açılan bir pencere, Düşünce bırakır gelen her seyre. Gece olunca yıldız dolar damlara, Ay ışığı vurur taşlı yollara. Bingöl’ün adı kalır dilimde, Bir sıcak yurt gibi kalbimin içinde.

Bingöl’ün sabahı başka doğar, Dağların ardından altın bir ışık doğar. Serin hava iner sessiz ovaya, Kuşlar kanat açar uzak yaylaya. Çeşme başlarında durulur zaman, Suyun sesi olur gönülde derman. Taşlara vuran her berrak damla, Bir eski türküyü söyler usulca. Yüzen Ada belirir durgun gölde, Yeşil bir düş gibi mavi bir özde. Kıyıda bekleyen sazların sesi, Gölün aynasında bulur nefesi. Sokaklardan geçer akşamın kokusu, Evlerde çoğalır sohbetin duygusu. Doğu Anadolu’nun geniş göğünde, Bingöl saklı kalır her güzel günde. Yollar uzaklara kıvrılsa bile, Şehir düşer insanın içindeki dile. Bir avuç toprak, bir serin pınar, Bingöl’ü sevenin kalbinde yaşar.

Karlı dağlar bekler şehrin üstünde, Güneş ağır ağır yükselir ufkunda. Yayla yollarında çiğ parlar, Bingöl’ün sabrı taşlara siner, kalır. Bir kaynak fısıldar yosunlu dibe, Sesi ulaşır yeşil tepeye. Su yürür ovaya, bereket olur, Toprak her damlayla yeniden doğurur. Yüzen Ada uzak bir rüya gibi, Gölün kalbinde sessiz, diri. Sazlıklar eğilir akşam yeline, Mavi bir huzur konar kıyılarına. Şehirde her yüzün ayrı bir hatırası, Her yolun geçmişten kalma işareti var sanki. Bir selam büyür kapı aralığında, Sıcaklık çoğalır komşu bakışında. Bingöl’den ayrılan yanında ne taşır? Bir dağ gölgesi, bir su sesi taşır. Nereye savrulsa hayatın yönü, İçinde saklar bu güzel memleketi.