Öğretmen ile İlgili Şiirler

Bir soru büyür tahtada, Siz dokunursunuz cevaba. Bilgi değil yalnız verdiğiniz, Cesaret kalır avuçlarımda.

Kalemim ürkekken bir gün, Sesiniz oldu bana yön. Her harfte emeğiniz var, Teşekkürüm size bugün.

Sabah kapısından girince sınıfa, Uyanır merak, susar telaş. Bir kelimeyi sabırla işler, Gönlümüzde açarsınız yavaş yavaş. Yıllar geçse de bir ders kalır, Defter kapanır, iziniz kalır. Bize yalnız yol göstermediniz, Kendimize inancı da verdiniz.

Tebeşir tozu konar ceketinizin koluna, Gün boyu yetişirsiniz her soruya. Küçük bir başarı görünce gözünüzde, Bütün sınıf sığar sessiz bir sevince. Ders biter, koridorlar dinlenir, Sözleriniz içimizde yeniden belirir. Bir gün kendi yolumuzu bulursak, Bunda sizin sabrınızın payı bilinir.

İlk harfin kıvrımında eliniz vardı, Çekingen sesime güven bağladınız. Yanlışlarımı kızmadan dinleyip, Bana yeniden denemeyi anlattınız. Sınıfın penceresinden ışık süzülür, Sorular çoğalır, düşünceler yürür. Bir kitabın sayfası açıldığında, Dünyanın sandığımdan geniş olduğunu görürüm. Şimdi önümde uzun yollar var, Her adımda öğrettikleriniz yaşar. Adınız bir çiçek gibi sessizce, Hatıramın en aydınlık yerinde açar.

Bazen bir cümleniz yeter, Dağınık aklım toparlanır. Korkuyla baktığım uzaklar, Anlatınca yakınlaşır. Siz sorulara kapı açtınız, Cevabı hazır vermediniz. Kendi düşüncemin sesini, Bulmam için beklediniz. Bugün bildiğim her şeyde, Paylaştığınız emek gezinir. Öğretmenim, iyi ki vardınız, İnsan kendini sizinle keşfeder.

Sınıfa girdiğiniz anda, Dağılır sabahın ağırlığı. Bir harita serilir önümüze, Uyanır içimizde yolculuk duygusu. Kimi zaman bir sayı anlatır, Kimi zaman eski bir hikâye. Her dersin sonunda biraz daha, Yaklaşırız kendi gerçeğimize. Bir arkadaş düşerse teneffüste, Eliniz önce ona uzanır. Bilginin yanına iyiliği koyup, İnsanın insanla çoğaldığını savunursunuz. Zil çalar, gün eve taşınır, Çantanızda yüzlerce soru kalır. Biz büyüdükçe anlarız ki, Öğretmen sevgisi yıllarca yaşar.

Tahtaya çizdiğiniz ince çizgi, Bize ufuk kadar geniş görünürdü. Bir konuyu anlatırken sesiniz, En uzak düşünceyi bile getirirdi. Defterimde kırmızı bir işaret, Bazen yeni bir başlangıçtı. Eksik kalan yanımı gösterirken, İçimdeki gücü de hatırlatırdı. Koridorda rastlanan kısa bir gülüş, Günün bütün rengini değiştirirdi. Sizce başarı yalnız not değil, İyi kalabilmekti, bunu öğretirdiniz. Yarın başka şehirlerde olsak da, Sözleriniz bizimle yürür. Bir öğretmenin verdiği ışık, Öğrencisinin yolunda sürer.

Günün ilk ışığı camlara vururken, Okul yavaşça sesle dolar. Siz gelince sıralar arasında, Umut kendine bir yer bulur. Bir çocuğun suskun gözlerinde, Gizli kalan düşü sezdiniz. Bazen tek bir yüreklendirmeyle, Koca bir gökyüzü gösterdiniz. Bilmediğimiz sözcükleri değil yalnız, Düşünmenin tadını anlattınız. Hazır yollar yerine ellerimize, Kendi pusulamızı bıraktınız. Yorulduğunuz günler de oldu, Yine de gülüşünüz eksilmedi. Bize ayrılan her dakikada, Sevginiz sessizce büyüdü. Şimdi teşekkür etmek az gelir, Bu duygu cümlelere sığmaz. Öğretmenim, ardınızdan yürüyen, Her güzel adım sizi biraz anlatır.

Bir sınıf, farklı düşlerle dolu, Siz hepsine ayrı ayrı baktınız. Küçük bir kıvılcımı fark edip, Onu sabırla alev yaptınız. Kimi resim çizdi, kimi hesapladı, Kimi sözcüklerde kendini buldu. Sizin inancınız sayesinde, Her yetenek cesaretle doğruldu. Ders kitapları kapanıp gitse de, Bazı öğütler bizimle kaldı. Paylaşmak, dinlemek, vazgeçmemek, Kalbimizde sağlam bir yer aldı. Yıllar sonra okulun önünden, Geçerken durur belki adımlar. Bir pencerenin ardında hâlâ, Sesinizle aydınlanır anılar. Size uzanan bu teşekkür, Bir çocuğun içten selamıdır. Öğretmenim, verdiğiniz emek, Hayatımıza bırakılmış armağandır.