Düzce ile İlgili Şiirler

Ovada akşam, ince bir mora bürünür Düzce’nin adı içimde yuva kurar Uzakta Karadeniz, serin bir türkü söyler Bir şehir, kalbime usulca sığar

Akçakoca kıyısında tuz kokar rüzgâr Melen Çayı geceye gümüş iz bırakır Düzce, yeşil bir düş gibi önümde durur İnsan memleketini anınca içi ısınır

Sabah, dağların ardından süzülür ovaya Pencerelerde taze ekmek kokusu yayılır Düzce’nin yolları sessizce uyanırken Bir kuş, eski bir bahçenin üstünde döner Akşam olunca Melen Çayı ağırlaşır Kıyısında gölgeler suya eğilir Karadeniz’den gelen serinlik uzanır şehre Memleket sevgisi içimde derinleşir

Düzce sokaklarında yağmur yeni dinmiş Kaldırımlar gökyüzünü parça parça taşır Bir dükkân önünde dostça yükselen sesler Şehrin kalbine gündelik bir neşe katar Akçakoca kıyısına vurur günün son ışığı Ufuk, maviyi bakır rengine çevirir Nerede olsam Düzce düşer aklıma İçimde bir kapı açılır, eve benzer

Yeşil tepelerden iner sabahın soluğu Ova, çiy damlalarıyla parlar sessizce Düzce’nin uzak köylerinde ocaklar tüter Günün ilk ışığı toprağa değince Melen Çayı boyunca uzayan patikada Suyun dilini dinler taşlar ve söğütler Bir çocuk, elindeki küçük uçurtmayla Göğe kendi sevincini bırakır Öğleden sonra şehir biraz yavaşlar Gölgelere çekilir eski duvarlar Karadeniz’in tuzlu nefesi ulaşınca Düzce, akşamı kollarıyla karşılar

Bir tren geçer içimden, rayları ışıklı Düzce istasyonunda bekler çocukluğum Sırtında yağmur taşıyan bulutlar gibi Dönüş yollarını özler yorgun ruhum Akçakoca kıyısında köpürür dalgalar Kayalıklar sabırla dinler denizi Her köpükte başka bir anı belirir Ufuk saklar yüreğin eski sesini Gece, pazar yerinin üstüne iner Sokak lambaları sarı yıldızlara döner Düzce adı, karanlıkta bile İçimde sıcak bir pencere açar

Bahar gelince ova çiçeklenir Erik dallarında beyaz bir telaş Düzce, yağmurla yıkanmış yüzüyle Güneşe ilk gülümseyen şehir olur Melen Çayı kıvrılarak yol alır Kıyısında söğütler suya saç tarar Bir avuç sessizlik bulur insan Düşüncelerini akışa bırakır Karadeniz’in uzak uğultusu Akşam rüzgârına karışıp gelir Kıyıdan kopan serin bir haber Şehrin sıcak taşlarına değer Sonra gece, evlerin ışıklarıyla Yumuşak bir harita çizer ovaya Düzce’yi anmak bile yetebilir Gurbette üşüyen bir kalbe

Düzce’de sabahın başka bir rengi var Kaldırım taşlarında su lekesi Fırından çıkan ekmek buharında Mahalleler bulur eski neşesini Çarşıdan geçen adımlar çoğalır Bir selam, iki kapı arasında kalmaz Şehir dediğin bazen küçük bir iyilikle Koca bir güne ışık saçar Akçakoca sahilinde deniz kabarır Kumlara yazılan isimleri siler Yine de kıyıda kalan her iz Hatırlamanın gücünü gösterir Dönüşte tepeler kararır yavaşça Yol kenarında ağaçlar nöbet tutar Düzce, gecenin koyu sessizliğinde İnsana kendini buldurur

Ovanın üstünde ince bir sis Sabahı pamuk gibi sarar Düzce, uykusundan kalkarken Toprak sessizce nefes alır Köy yollarında teker izleri Islak zeminde kıvrılıp gider Bir çiftçi günün yükünü Güneş doğmadan omzuna alır Melen Çayı’nın serin yanında Söğüt dalları suya uzanır Akıp giden her damla Dünden bugüne bir haber taşır Öğle vakti şehir canlanır Pencerelerden hayat taşar Bir simitçinin sesi uzakta Sokağın kalbine dokunur Akşam, tepelerin ardında söner Gökte ilk yıldız görünür Düzce’yi seven bir yürek Her dönüşte yeniden büyür

Karadeniz kıyısından esen yel Düzce’ye tuzlu bir selam getirir Akçakoca’nın köpüklü ufkunda Gün, mavilik içinde erir Sahilde taşlara vuran dalga Kıyının hafızasını tazeler Uzakta kalan nice yolcu Bu sesle evini hatırlar Şehrin içinden geçen akşam Dükkân camlarında renklenir Bir kahve fincanının buğusunda Yorgun gün usulca dinlenir Melen Çayı, ay ışığında Gümüş bir çizgi gibi parlar Gece boyunca Düzce’nin Sessiz düşlerine yol açar Sabah yeniden doğduğunda Yollar başka bir ışık taşır İnsan memleketini sevince Dünyanın her köşesi eve benzer