Paylaşmak ile İlgili Şiirler

Bir el uzanır soğuk güne, İki yürek ısınır hemen, Az sandığın bölününce, Dünya güzelleşir yeniden.

Çantamda kalan ekmeği, Dostumla yarıya böldüm. Bir lokmayla anladım ki, Sevinç vermekmiş asıl ödül.

Pencere önünde bir çiçek, Komşu kapısına renk saçar. Gönülden verilen küçücük, Koca bir günü aydınlatır. Bir tebessüm bırak yolda, Bir güzel söz söyle çekinmeden. İyilik çoğalır dünyada, Kalpten kalbe geçer görünmeden.

Yağmur indi kuru toprağa, Çocuklar koştu avluya. Bir şemsiye açıldı sonra, İki kişi sığdı altına. Ne mal eksildi ne de umut, Birlikte hafifledi yükler. Paylaşınca en uzun bulut, Ardında mavi gökler güler.

Akşam soframız küçüktü, Fakat herkes için yer vardı. Bir tabak uzanınca el, Evimizin içi bahardı. Kimi ekmek verdi, kimi su, Kimi sessizce dinledi. Böyle büyüdü insan ruhu, Böyle dostluk filizlendi. Giden günün ardında kaldı, Paylaşılan sıcak bir an. Birlikte gülen yüzler aldı, Yorgunluğu evimizden.

Bir kitabın sayfalarında, Tanımadığım dostlar buldum. Okudukça anladım sonra, Bilgi verince çoğalırmış. Bir arkadaş üzgünse eğer, Yanına sessizce otururum. Bazen sözden önce eller, Birbirine güç olurmuş. Gün biter, ışıklar söner, İyilik kalır avuçlarda. Paylaşan kalpler şunu söyler: Yalnız değiliz bu dünyada.

Sabah pazarı kurulurken, Bir ses yükseldi sokaktan. Yaşlı birine yardım ederken, Gülümseme geçti yüzlerden. Kasadaki son elmadan, Bir dilim ayırdı çocuk. Küçük avuçta kalan paydan, Büyüdü koskoca mutluluk. Birlikte taşındı ağır kasa, Birlikte dinlendi yorgunluk. İnsan insana omuz oldukça, Kısalırmış uzaklık. Gün akşamla buluştuğunda, Şehir daha başka görünür. İyilik elden ele konunca, Her pencere ışıkla süslenir.

Kış kapıda bekliyordu, Rüzgâr çatılara vurdu. Bir komşu battaniye verdi, Üşüyen ev huzur buldu. Bir başkası odun taşıdı, Çorba kaynadı tencerede. Dertler biraz uzaklaştı, Sıcaklık yayıldı her yere. Kimse adını sormadı, İyilik sessizce yapıldı. Bir kapı açılınca gece, Karanlık geri çekildi. Sabah olduğunda mahalle, Daha güçlü uyandı yine. Paylaşmanın ince eli, Umut bıraktı her evine.

Bir çocuğun kalemiydi, Sırasının altında duran. Yanındaki arkadaşına verdi, İki resim oldu çizilen. Teneffüste bölündü oyun, Top herkesin elinden geçti. Birlikte kurulan o neşeyle, Bahçe kahkahaya dönüştü. Öğretmen anlattı usulca, Bilgi saklanınca solar. Anlatılan her doğru düşünce, Başka zihinlerde parlar. Bir gün yardım isteyen biri, Kapımızda durdu sessizce. Verilen küçük bir destek, Dağ oldu onun önünde. Akşam eve dönerken çocuk, Dünyayı daha geniş gördü. Paylaşan her temiz yürek, Kendine bir kardeş buldu.

Köy yolunda sabah erken, Bir sepet üzüm taşındı. Hasadın bereketi bölününce, Her evde şarkı başlandı. Nine, eski masalını, Çocukların yanına serdi. Anlatılan her güzel hikâye, Yılları birbirine verdi. Bir genç, vaktini ayırdı, Yolunu kaybeden dosta. Bazen en değerli armağan, Yanında kalmaktır zorda. Deniz kıyısında bir balıkçı, Ağını paylaşmıştı kardeşiyle. Birlikte çekilen emek, Döndü akşam rızkına. Gecenin altında herkes, Aynı göğe baktı sessiz. Dünya paylaşınca genişler, İnsan kalmayınca kimsesiz.