Karabük ile İlgili Şiirler

Karadeniz’den iner serinlik, yokuşlara konar Safranbolu evlerinde akşam, eski bir türkü donar Yenice ormanları geceye yeşil bir düş dizer Karabük, kalbimde sessizce ışıklar yakar

Bir tren düdüğü bölünür demir kokulu sabaha Karabük’ün adı karışır emekle yoğrulan havaya Safranbolu çatılarında kızıl bir gün dinlenir Yenice’nin gölgesinde yorgun gönül serinlenir

Karabük’te sabah olur, bacaların ardında Çınar yaprakları titrer dar sokaklarında Safranbolu evlerinden tarih bakar bize Tahta kapılar açılır unutulmuş bir sese Yenice ormanlarında kuşlar yolu şaşırtır Karadeniz’in soluğu yamaçlara ulaşır Bir şehir, alın teriyle büyütür yarını Karabük saklar içinde memleket sevdasını

Akşam iner, taş duvarlar mora boyanırken Eski cumbalarda bir kandil uyanırken Safranbolu’nun sessizliği söyler geçmişi Karabük’ün kalbinde çoğalır bu şehir sesi Yenice’den gelen rüzgâr saçımı okşar Uzakta Karadeniz, mavi bir kapı açar Yolum nereye kaysa aynı duyguya varır Karabük, insana kendi evini hatırlatır

İlk ışık değince yamaçların taşına Bir umut serpilir kentin her köşesine İşçiler geçer, günün yükünü omuzlayıp Karabük başlar yeniden kendini kurmaya Safranbolu evlerinde zaman ağır yürür Pencerelerde eski gülüşler görünür Bir tokmak sesi düşer avlunun içine Geçmiş, bugünün elinden usulca tutar Yenice ormanları derin bir nefes gibi Saklar toprağında yağmuru, kuşu, çiçeği Karadeniz uzaktan mavi bir selam yollar Bu şehir, doğayla insanı aynı türküde buluşturur

Karabük sokaklarında akşam ağırlaşır Dükkan camlarında son ışıklar dolaşır Bir çocuk koşar, kaldırım neşeyle parlar Şehir, küçük sevinçlerle kendini anlatır Safranbolu’nun kiremitleri yağmurla parlar Cumbalı evlerde eski masallar uyanır Her taşın altında başka bir hatıra saklı Her kapı ardında sıcak bir hayat var Yenice’nin yeşili ufka doğru uzanır Karadeniz kokusu rüzgâra karışır Ben bu kenti düşündükçe içim genişler Karabük, uzaklığı bile yakınlaştırır

Sabahın ilk sesi raylarda yankılanır Dağların eteğinde şehir canlanır Duman değil yalnız, emek yükselir göğe Karabük alın teriyle adını yazar Sokak aralarında kestane kokusu Bir pencere önünde bekler eski uykusu Gidenlerin ardında kalan ayak sesleri Döner dolaşır, bulur çocukluk evini Safranbolu evleri kızıl güneşle parlar Ahşap gölgelerinde zaman usulca akar Cumbalardan sarkan çiçekler anlatır Geçmişin hâlâ bu şehirde yaşadığını Yenice ormanları akşamı kucaklar Karadeniz uzaklardan dalga salar Bir yanda tarih, bir yanda yeşil sonsuzluk Karabük’te her yol gönlüme çıkar

Kışın beyazı iner yüksek tepelerine Dumanlı bir örtü serilir evlerine Sobadan yükselen sıcaklıkla birlikte Karabük’te umut tüter gecelerine Bahar gelince dere kenarı çiçeklenir Çocuk sesleri taş duvarlardan geçer Safranbolu avlularında kapılar açılır Şehir, yeni bir güne gülümseyerek girer Yenice ormanları yağmurla can bulur Toprak, sessizce bin renge bürünür Karadeniz’in serinliği dallarda gezinir Kuşların kanadında uzak yollar görünür Yıllar geçse de değişmez içimdeki yerin Her mevsimde başka güzelsin, Karabük şehrim Seni anlatmak, bir ömrü anmak gibidir Adın geçince yüreğim yeniden sevinir

Karabük’e varınca dağlar karşılar beni Yamaçlarda saklıdır çocukluk izleri Bir tren geçer, demirden uzun bir ezgiyle Şehir uyanır, güne bağlar ellerini Çarşıda sesler birbirine karışır Fırından çıkan ekmek sabaha yakışır Eski bir selam, yıllardır tanıdık gibi Yolcunun yüreğinde sıcaklık bırakır Safranbolu evleri gölgeli cumbalarıyla Geçmişi taşır sessiz duvarlarıyla Kiremitlerde yağmur, kapılarda zaman Bir masal sürer ahşap ayrıntılarıyla Yenice ormanlarında kaybolur telaşım Dalların arasında dinlenir bakışım Karadeniz’den gelen serin rüzgârla Toprağa daha yakın olurum, yavaşlarım Şimdi nerede olsam içimde bir yol var Karabük’e çıkan, ışığı hiç solmayan Tarih, emek, orman ve deniz el ele Bu şehir gönlümde uzun uzun yaşar

Bir akşamüstü çıktım yokuşlarından Güneş çekiliyordu bacalarının ardından Kaldırım taşlarında günün telaşı Sakince dinleniyordu ayak seslerinden Uzakta bir pencere perdeyi araladı İçeride çay kokusu sokağa yayıldı Karabük’ün en sade hâliydi bu manzara Bir ev sıcaklığı bütün kenti sardı Safranbolu evleri gecede belirirken Cumbalar yıldızlarla sessizce söyleşirken Duvarlarda yaşayan nice eski hikâye Bugünün kalbine ince bir yol çizer Yenice’den yükselen koyu yeşil Ay ışığında bambaşka bir renge bürünür Karadeniz’in tuzu rüzgâra sinerken Dağlar, sabaha kadar düşler büyütür Ben bu şehri yalnız taşında aramam İnsanında, sesinde, sabrında tanırım Karabük dediğimde içimde açılan kapı Beni her defasında yeniden tamamlar