Hakkari ile İlgili Şiirler

Yükseklerde akşam kızarır, Cilo susar, gök dinlenir. Zap’ın serin soluğuyla Hakkari içimde belirir.

Bir ay asılır yamaçlara, Taş yollarda izim kalır. Uzak denilen o şehir Kalbimde her gün yakınlaşır.

Sabah, doruklardan süzülür, Karlı yüzlere renk bırakır. Bir pencere açılır sessizce, Evlerin içine gün akar. Zap’ın kıyısında taşlar Suyun türküsünü dinler. Hakkari adı geçince İnsan kendi yurduna döner.

Rüzgâr geçer dar geçitten, Kepenekler hafifçe dalar. Doğu’nun serin yüreğinde Eski dostluklar uyanır. Akşam, tepeleri boyarken Yollar sessizliğe varır. Bu şehirden çıkan herkes Ardında bir özlem taşır.

Cilo’nun buzlu sırtında Gün ışığı ince yanar. Kayalara vuran aydınlık Uzak gökleri uyandırır. Zap, vadinin derininde Kendi yolunu sabırla çizer. Suyun kıyısında duran kalp Biriken yılları sezer. Hakkari’nin yokuşlarında Ayak sesim yankı bulur. Nereye savrulsam dünyada Bu şehir içimde durur.

Gün, damların üstüne konar, Çarşıda sesler çoğalır. Bir fincan çayın buğusunda Sabahın sıcaklığı kalır. Bir tarafta taşlı patikalar, Öte yanda uzanan dere. Hakkari, sert rüzgârının Ardında saklar şefkatini. Gece, berrak göğe serilir, Yıldızlar yakın görünür. Memleket sözü fısıldayınca Dağlar içimde büyür.

Hakkari’de gün doğarken Doruklar bakıra döner. Cilo’nun sessiz alnında Yeni bir sabah filizlenir. Taş duvarlı evlerin önünde Seslenir komşu komşuya. Bir selam, uzun yolları Kısaltır aynı anda. Zap, kıvrımlarını saklamaz, Vadide parlayan bir izdir. Kıyısında duran düşünce Bir süre kendine sessizdir. Uzakta yaşasam da bugün Adını içimde taşırım. Hakkari deyince gönlüm Kendi kapısını aralar.

Karanlık çekilir tepeden, Güneş yamaçları yoklar. Doğu Anadolu’nun sabahı Serin bir umutla parlar. Yükseklerde çan sesleri, Çarşıda hareket başlar. Günün sade telaşında Şehrin kalbi ritim tutar. Zap’ın duru kıyısında Taşlara değinir akış. Her dönüşünde suyun sesi Başka bir anıyı taşır. Mor bir akşam inerken Cilo sislerle örtünür. Hakkari’den ayrılan yürek Döner dönmez yine düşünür.

Sabah, camlara buğu bırakır, Evler uykudan ağır kalkar. Dağ aralığından gelen ışık Sessiz odalara süzülür. Cilo uzakta, karla örtülü, Göğe yaslanmış bir bekçi. Bakanın içine yerleşir O yüksekliğin heybeti. Zap boyunca ilerlerken Serinlik avuçta kalır. Suyun taşlara anlattığı Hikâye içimi durultur. Fırından yükselen kokular, Sokaklarda tanıdık sesler. Şehrin gösterişsiz iyiliği Yabancı gönülleri de besler. Yıllar başka yerlere götürse İçimde bir yol eksilmez. Hakkari’nin adı anılınca Çocukluğum yeniden gülümser.

Bir akşam adı geçer ansızın, Sohbetin yönü değişiverir. Taşlı yollar, serin yokuşlar Hatıralardan geri gelir. Doğu’nun geniş göğünde Bulutlar ağır ağır süzülür. Cilo’nun kar tutmuş tepesi Uzakta beyaz bir işaret olur. Zap’ın kıvrımlı kıyısında Adımlar suya eşlik eder. Akışın taşıdığı serinlik Eski dostları hatırlatır. Gece, lambaları çoğaltır, Duvarlarda gölgeler gezinir. Bir ezgi yükselir uzaktan, Sessizlik onunla derinleşir. Şimdi hangi şehirde olsam O dağlı ufuk bana bakar. Hakkari, dilimde anılınca İçimde memleket ışır.