Mevlana ile İlgili Şiirler

Bir kandil gibi yanar gönülde adın, Karanlıkta yol olur bıraktığın söz. Sevgiyle yumuşar insanın kalbi, Dünyaya sığmayan bir iyilik büyür.

Dönen her yaprakta başka bir ders, Sessiz bir akşamda duyulur çağrın. Kırılan kalplere merhem olur sabır, Gönül kapısında eksilmez ışığın.

Bir ney sesi yükselir uzak odadan, İçimde susmuş yollar yeniden uyanır. Adını anınca ağırlaşmaz dünya, Her dert, anlayışla biraz hafifler. Bir lokma bölünür dostların arasında, Sofrada çoğalır ekmeğin bereketi. Mevlana’dan kalan geniş gönülle, İnsan insana yeniden emanet olur.

Gecenin koynunda yıldızlar susarken, Bir öğüt konar yorgun düşünceme. Kibirden arınmış bir kalp taşıyan, Kendi içindeki baharı bulur. Ne uzaklık kalır ne de kırgınlık, Sevgi değdiğinde aşılır duvarlar. Bir selam yeter bazen barışmaya, Gönül gönle değince çoğalır yollar.

Eski bir avluda güller açılır, Rüzgâr taşır sabır kokusunu. Mevlana’nın adı geçince, İnsan dinler kendi iç sesini. Bir çocuk gülüşü kadar duru, Bir annenin duası kadar sıcak. Dostlukla bakılan her yüzde, Dünyanın rengi değişir. Yol uzun olsa da korku azalır, Çünkü iyilik yürür yanımızda. Her adımda biraz daha öğreniriz, Sevmenin insanı çoğalttığını.

Sabahın ilk çizgisi düşerken cama, İçimde bir kapı açılır sessizce. Kırgınlıklar geride kalır, Yeni bir söz doğar dilimde. Neyin ince sızısı gibi, Uzaklardan gelir merhamet. Bir gönlü incitmemek için, Yavaşlar bütün aceleler. Akşam olur, şehir dinlenir, Avuçlarda günün yorgunluğu. Mevlana’dan kalan sevgiyle, Huzura varır insanın yolu.

Bir taş köprünün altında akar su, Yüzyılları taşıyan serin bir anlatı. Adın anıldıkça gönül genişler, Sessizlik bile anlam kazanır. Kimi zaman bir yetimin bakışında, Kimi zaman suskun bir dostun yanında, Sevginin görünmeyen elleriyle, İyilik dokunur hayata. Karanlık çökerse geceye, Bir kandil yeter yolu seçmeye. İnsan içindeki umudu korursa, Sabah mutlaka kendini gösterir. Ne mal kalır ne de şöhret geriye, İnsandan insana geçen güzel söz kalır. Mevlana’nın öğrettiği o derinlikte, Kalpler birbirine yuva olur.

Rüzgâr, çınarın dallarını yoklar, Toprakta eski bir mevsim kokusu. Her dönüşte yeniden hatırlanır, Sabırla büyüyen gönül bahçesi. Bir yabancı kapıya vardığında, Soru sormadan açılır sıcaklık. Paylaşılmış bir tas su bile, Dünyayı daha yaşanır kılar. Kırıcı sözler savrulsa da, İyilik kendine yol bulur. Yumuşak bir bakışın içinde, Nice sert taş eriyip gider. Gece, kubbelerin üstüne iner, Uzakta bir ışık titrer. Mevlana’nın izinde yürüyenler, Kendi kalbinde huzur bulur.

Bir sabah güvercinleri izlerken, Şehrin gürültüsü uzaklaşır. İçimde ağır duran ne varsa, Şefkatin nefesiyle hafifler. Bir dostun omzuna bırakılan dert, Paylaşılınca küçülür sessizce. Mevlana’nın gönül sofrasında, Hiç kimse yalnız kalmaz. Kırık bir testi gibi olsak da, İçimizden sızar bazen güzellik. Eksiklerimizi saklamadan, Sevgiye açılırız yeniden. Yollar ayrılır, mevsimler değişir, Fakat iyi söz unutulmaz. Bir kalbe umut veren insan, Kendi ömrünü aşan iz bırakır. Akşamın mor gölgesi inerken, Dua yükselir içimizden. Mevlana’nın aydınlık mirasıyla, Barış çoğalır sessizce.

Ney susar, fakat içindeki yankı, Uzak bir geçmişten seslenir. İnsan kendine döndüğü anda, Gerçek yolculuk başlar. Bir gülün dikenine kızmadan, Kokuyu aramayı öğretir hayat. Sabırla bekleyen gönüllerde, En güzel mevsimler yeşerir. Küçük bir iyilik bırak kapıya, Kim bilir kimin gecesidir. Bir tebessüm, unutulmuş bir kalbi, Yeniden hayata bağlayabilir. Gözlerde biriken yaşlar bile, Temizlenmiş bir pencere gibidir. Acının ardından bakmayı bilen, Uzağı daha berrak görür. Adını taşıyan her güzel düşünce, Bir başka gönülde filizlenir. Sevgiyle atılan son adımda, İnsan kendini bütünde bulur.