Karaman ile İlgili Şiirler

Bozkırın alnında ince bir ışık, Adını fısıldar eski taş duvar. Karaman, gönlümde tüten bir sıcaklık, Uzakta olsan bile evime doğar.

Toros’tan inerken akşamın sesi, Kervanlar geçer gibi dalar düşüme. Karamanoğlu’ndan kalan nefesi, Bir yurt türküsü olur içimde.

Geniş ovaya serilir sabah, Buğday başaklarında altın bir haber. Taş sokak boyunca yürürken insan, Geçmişten bugüne uzanan izler görür. Toros etekleri mora çalınca, Şehir lambaları yanar usulca. Karaman, adını anan her kalpte, Bir memleket kapısı açar sonsuza.

Bir çeşme başında dinlenir zaman, Suyunda çocukluk, yüzünde sevinç. Karamanoğlu’nun bıraktığı nişan, Bugüne taşınmış sessiz bir bilinç. Akşam, avlularda çoğalır yavaş, Kuşlar dam üstünde bulur yuvasını. Karaman denince içimde bir güneş, Aydınlatır yıllardır dönüş yolunu.

İç Anadolu’nun açık göğünde, Rüzgârla konuşur sarı tarlalar. Bir eski minarenin gölgesinde, Çocukluk sesleri yeniden çağlar. Taş kapılarda tarih uyumaz, Her eşik başka bir hikâye söyler. Karamanoğlu’nun bıraktığı yaz, Şehrin belleğinde hâlâ ışık döker. Toroslar uzaktan nöbet tutarken, Geceye serpilir evlerin feri. Karaman, kalbimde yer edinirken, Memleket olur her adımın yeri.

Bozkırda akşamın rengi koyulaşır, Kervan gölgeleri düşer yollara. Bir şehir, sessizce kendini anlatır, Eski bir mühür gibi taş duvarlara. Sokaklarda tandır kokusu yayılır, Pencerelerde akşam çiçeklenir. Gurbette kalan her yürek sayılır, Karaman adıyla eve yönelir. Toros’un eteğinde serin bir nefes, Ovada sabırla bekler toprağı. Bu şehir, insana bırakır bir ses: Koru içinde taşıdığın otağı.

Gün doğar, ovanın rengi değişir, Başaklar usulca eğilir rüzgâra. Karaman’da her sabah bir ses yetişir, Umut bırakır yorgun kaldırımlara. Taş işçiliğinde sabrın izi var, Kemerlerde geçmiş, duvarlarda dua. Karamanoğlu’ndan kalan o diyar, Bugünü bağlar köklü bir yarına. Öğle vakti susar gölgeli avlu, Bir serçe kanadında dinlenir şehir. Toros’tan süzülen serinlik sanki, Yolcunun alnına serinlik verir. Akşamla birlikte ışır pencereler, Uzakta bir türkü yükselir yoldan. Karaman, adını taşıyan gönüller, Dönüş bekleyen bir evdir her zaman.

Sabahın buğusu iner bağlara, Toprakta yeni bir mevsim uyanır. İç Anadolu’nun geniş yollarında, Sessiz bir sevda gibi şehir tanınır. Eski konaklarda kapılar ağır, Eşiklerde nice ayak izi var. Her taşın altında saklı bir çağır, Her duvar geçmişten bugüne bakar. Toros etekleri akşam kızılı, Ufukta yorgun bir bakışa döner. Karaman’ın sade, derin güzelliği, Gurbette bulunan kalbe güç verir. Gece serinliği sarınca meydanı, Yıldızlar damlara yakın görünür. Bu şehir, korur insanın vicdanı, Hatırası yıllar geçse de sürer.

Bir sabah ovaya düşer aydınlık, Başakların ucunda titrer çiğler. Karaman’da büyür sade bir varlık, Toprakla konuşan çalışkan eller. Sokak aralarında eski bir koku, Tandırdan yükselir, eve yol bulur. Çocukluk, kapının önünde uykulu, Akşamın serinliğiyle doğrulur. Karamanoğlu’nun bıraktığı taşlar, Sessizce anlatır hükmün izini. Kemerlerde saklı nice çağlar, Şehrin alnında taşır geçmişini. Toros etekleri mora bürünürken, Çoban yıldızını seçer karanlık. Uzakta kalanlar bile düşünürken, Karaman’a çevrilir içteki yön. Bir gün dönülür mü bilinmez belki, Yollar uzar, takvim değişir yine. Fakat bu şehirden kalan tek gerçek, Bir ev sıcaklığıdır insanın içinde.

Karaman, rüzgârın yoğurduğu yer, Ovada sabırla bekleyen toprak. Güneş her sabah yeniden söz verir, Köy yollarında yürür sessiz merak. Taş yapılarda yankılanır zaman, Bir kitabe göğe kaldırır yüzünü. Karamanoğlu’ndan kalan her nişan, Bugüne bağlayan köklü bir sözdür. Çarşıda seslenir esnafın dili, Pencereden sokağa süzülür koku. Şehrin en yalın ve sıcak hali, Bir selamla tamamlar uzun yolu. Toroslar uzakta mavi bir duvar, Akşamın ardında ağır ağır solar. Karaman, gönülde büyüyen diyar, Özleyen kalplere ışığını yollar. Yıllar başka başka yönlere itse, İnsan kendi kökünü unutmaz kolay. Bir isim yetiyor içimde bitse: Karaman, dönülecek en güzel durak.