Hasret ile İlgili Şiirler

Adını anınca akşam yavaşlar, İçimde bir kapı sessizce aralanır, Uzakta olsan da kalbim seni duyar, Özlem, avuçlarımda sıcak bir iz bırakır.

Bir tren geçer gecenin içinden, Sesin kalır rayların serinliğinde, Gözlerim yolu beklerken dalar, Hasret büyür, suskun bir cümlede.

Bugün de sandalye boş kaldı, Perdede akşamın gölgesi gezindi, Söyleyemediğim bütün sözler İçimde sana doğru derinleşti. Bir gün dönersin diye sakladım Çocukluğumuzdan kalan o resmi, Zaman geçse de eksilmedi Kalbimdeki yerinin sessiz sesi.

Yağmur cama ince ince vurdu, Sokaklar senin adınla ıslandı, Bir an kapıyı açacakmışsın gibi Evde eski bir sevinç uyandı. Yollar uzasa da bil ki burada Bir ışık yanıyor geceleri, Ben seni beklerken çoğaltıyorum Geçmişten kalan güzel günleri.

Sabahın ilk kuşu öterken Uyandım, seni düşündüm yine, Gün ışığı doldu odaya Ama sen gelmedin pencereme. Çekmecemde duran mektubun Kâğıdında ellerinin izi var, Her okuyuşumda uzaklık Biraz daha ağırlaşır, susar. Yine de kırgın değilim sana, Kavuşmak düşü ayakta tutar, Hasret dediğin uzun bir yolsa Sevda o yolda bana ışık tutar.

İskelede dalgaları saydım, Deniz her seferinde seni andı, Giden gemilerin ardından Ufukta ince bir boşluk kaldı. Bir fincan çay soğudu masada, Yanındaki yerin dokunulmadı, Anılar sessizce oturup Gece boyunca beni dinledi. Belki başka bir mevsim gelir, Rüzgâr haberini taşır bana, Ben yine aynı içtenlikle Yer açarım dönecek adımlara.

Şehrin ışıkları yanarken Adımlarım eski sokağa döndü, Duvarlarda kalan gölgeler Bana seni anlatıp durdu. Bir dükkânın önünde durdum, Vitrinde tanıdık bir renk vardı, Geçmişin küçük ayrıntısı Koca bir geceyi uyandırdı. Takvim yaprakları eksildi, Mevsimler birbirini kovaladı, Fakat içimdeki bekleyiş Tek bir güne bağlı kaldı. Dönersen anlatacak çok şey, Susarsan paylaşacak gözler var, Hasretin en uzun gecesinde Sana ayrılmış hâlâ baharlar var.

Kıyıya vuran köpüklerle Adını yazdım ıslak kuma, Dalga gelip silse de onu Yeniden çizdim her defa. Uzak şehirlerin yolları Haritada ince çizgilerdi, Bana senin bulunduğun yere Giden bütün yönler birdi. Bir fotoğraf düştü kitabımdan, Gülüşün zamana meydan okudu, Sanki dün ayrılmışız gibi Oda birden sesinle doldu. Hasret ağır bir taş değildir, Sevgiyle taşınan bir emanettir, Kavuşmanın kapısına varınca İlk sarılış her şeyi affeder.

Gece, damların üstüne inerken Sokak lambaları titredi, Ben uyumadım; uzaklarda Seni düşünen biri var mı, diye. Radyoda eski bir şarkı çaldı, Sözleri içime dokundu, Birlikte sustuğumuz anlar Odanın içinde yeniden doğdu. Günler bazen ağır yürüdü, Saatler yerinden kıpırdamadı, Sensiz geçen her küçük vakit Kalbimde uzun bir kış bıraktı. Yine de umudu sakladım, Bir mendil gibi cebimde, Ne zaman adın geçse senin İçim ısındı sessizce. Kavuşacağımız güne kadar Yolları sevgiyle bekleyeceğim, Hasretin öğrettiği sabırla Sana doğru büyüyeceğim.

Sabah, boş odanın duvarına Solgun bir renk bıraktı, Seninle konuşmaya alışan ev Bugün yalnızca sustu kaldı. Pencereyi açtım; serin hava Perdeyi hafifçe savurdu, Bir an senin gelişin sandım, Sonra sessizlik geri durdu. Defterimin kenarına yazdım Sana söyleyemediğim cümleyi, Mürekkep kururken anladım Özlemin de sever beklemeyi. Yolunu gözleyen taşlar gibi Ben de yerimde sabit kaldım, Anıların sıcak gölgesinde Kendime yeni bir güç aldım. Bir gün kapım çalınırsa Bütün kırgınlıklar çözülür, Hasretle geçen uzun zaman Tek bir bakışta küçülür.