Gitmek ile İlgili Şiirler

Kapıda bekleyen valiz gibi ağırdı kararım Bir kuş havalandı, sustu avlunun sesi Ardımda kalan ev küçüldü adım adım Yol, içimde yeni bir sabah besledi

Bir tren düdüğü böldü geceyi El sallayan gölgeler kaldı peronda Gitmek, kalbin ürkek ama kararlı eylemi Uzaklık büyürken umut doğdu içimde

Ayakkabımda toz, cebimde eski bir bilet Sokağın lambaları ardımdan söndü Bir vedayı taşımak kolay değil elbet Ama bazen insan, kendine dönmek için yürür Köprüden geçerken suya baktım uzun uzun Şehir, omuzlarımda sessizce eridi Yeni bir ufuk açıldı sislerin ardından Geride kalan acı, rüzgârla hafifledi

Masada yarım kalmış bir fincan duruyordu Perde, sabahın serinliğini içeri aldı Benim için zaman çoktan yön değiştiriyordu Bir adım attım, içimdeki düğüm çözüldü Uzak tepeler mor bir çizgiye dönüştü Yol kenarında çiçekler sessizce eğildi Bıraktığım her şey kalbimde yer tuttu Gittiğim her yerde başka bir ben belirdi

Çantama birkaç gömlek, biraz cesaret koydum Duvarlarda asılı günlere son kez baktım Kendi sesimi duymak için evden ayrıldım Kapı kapanınca içimde uzun bir yankı kaldı Otobüs ilerledikçe mahalle geride kaldı Camda yüzüm, yolda değişen renkler vardı Her viraj bir düşünceyi benden uzaklaştırdı Gökyüzü, korkularımdan daha genişti artık Akşam, bilmediğim bir kasabaya indi Bir pansiyon odasında sessizce dinlendim Gitmek yalnızca uzaklaşmak değildi benim için Kendime varmanın başka bir biçimiydi

Sabahın ilk ışığında kapıyı örttüm Anahtarı, eski günlerin yanına bıraktım Söylenecek sözleri içimde büyütmedim Bazen susmak da bir vedayı tamamlar Yol boyunca tarlalar altın gibi uzandı Bir dere, taşların arasından şarkı söyledi İçimdeki kırgınlık yavaşça inceldi Uzakta beliren dağlar beni çağırdı Akşam olunca göğe uzun süre baktım Yeni bir yerde ilk gecem başladı Giden bendim, fakat yalnızca bedenim değil Eski alışkanlıklarım da arkamda kaldı

Bir sabah bütün saatler aynı anda sustu Penceremde solgun bir kış ışığı vardı Kader değil, kendi seçimimdi bu yolculuk Kalmakla gitmek arasında içim parçalandı Elimde küçücük bir harita taşıdım Üzerinde adını bilmediğim yollar vardı Her çizgi, başka bir ihtimali gösterdi Her durak, içimde yeni bir kapı açtı Bıraktığım evin bacası uzakta tüttü Çocukluğum, çatının altında kaldı Anılar peşimden koşmadı bu kez Onları sevgiyle yerlerine bıraktım Gece, yıldızlarını yoluma serpti Karanlık bile artık düşman görünmedi Gitmek, sandığım gibi yok olmak değilmiş Bazen insan yürüyünce kendini bulur

Sana son kez baktığımda yağmur yağıyordu Kaldırım taşlarında çoğalan ışıklar vardı İçimde tutulmuş cümleler ağırlaşıyordu Bir adım, bütün geçmişi geride bıraktı Gemi kıyıdan ayrılırken martılar döndü İskele küçüldü, sesler birbirine karıştı Deniz, aramızdaki mesafeyi büyüttü Ben ufka bakıp kalbimi sakinleştirdim Yeni sokaklarda yabancı yüzler gördüm Bir fırından sıcak ekmek kokusu yükseldi Dünya, ayrılıktan ibaret değilmiş meğer Hayat başka kapılardan da içeri girermiş Aradan zaman geçti, yara kabuk bağladı Eski günleri artık suçlamadan anıyorum Gitmek, senden eksilmek kadar zor olsa da Beni kendime yaklaştıran yolu seçiyorum

Valizimin fermuarı kapanırken akşam indi Odamda tanıdık eşyalar sessizce bekledi Bir ömrün küçük parçalarını geride bıraktım Yola çıkmak, içimdeki korkuyu uyandırdı İstasyonda insanlar farklı yönlere dağıldı Kimi bir kavuşmaya, kimi bilinmeze gidiyordu Ben avuçlarımda titreyen bileti sıktım Kalbim, kararımın ardından güç buluyordu Pencereden geçen köyler geceye karıştı Tarlaların üstünde ay ışığı gezindi Her uzaklaşan ev, bir düşünceyi azalttı İçimde hafifleyen bir boşluk oluştu Sabah, dağların ardında renkli bir çizgi açtı Bilmediğim bir kent beni gürültüsüyle karşıladı Yürüdüm; adımlarım yabancılığı kırdı Yeni bir başlangıç, yavaşça sesini duyurdu Şimdi geriye dönüp o geceyi hatırlıyorum Gitmek, yalnız bırakmak sanılırdı eskiden Oysa bazı yollar insanı kendine taşır Bazen en uzun veda, en gerçek dönüşü başlatır

Kıyıda duran sandal ipini çözdü Su, gövdesini usulca ileri taşıdı Arkamda kalan liman sisin içine gömüldü İçimde eski bir korku kıpırdadı Rüzgâr yönünü değiştirince yelken doldu Gökyüzü, mavi bir cesaret gibi açıldı Bilinmeyen denizlere bakarken anladım Her ayrılık biraz da özgürlük taşıyordu Günler geçti, dalgalar dinmedi Bazen içimi özlem kapladı ansızın Yine de geri dönmekten önce düşündüm İnsan alıştığı kıyıda sonsuza dek kalamaz Bir adada küçük bir ışık gördüm Geceyi yaran o parıltıya yöneldim Yolun sonunu bilmeden ilerlemek Karanlığa rağmen yaşamayı öğretti Sabah kıyıya vardığımda dünya değişmemişti Değişen, ona bakan gözlerimdi yalnızca Gitmek, ardımda bir boşluk bıraksa da O boşluğun içinde kendime yer açıldı