Rize ile İlgili Şiirler

Sis çökerken çayın üstüne, Bir kuş uyanır ıslak dalda. Rize, yeşil bir nefes gibi Saklanır içimde her sabah.

Köprüden geçer köpüklü su, Uzakta deniz parlar mavi. Bir fincan çayın buğusunda Rize’ye döner gönül yolu.

Yamaç boyunca dizilir evler, Pencerelerde gün ışığı titrer. Çay sepetleri ağırlaşırken Toprak, çalışan elleri över. Fırtına’nın kıvrımlı yatağında Çakıl taşları susmadan döner. Şehrin adı değince dilime İçimde eski bir kapı açılır.

Islak kaldırımlarda ayak sesleri, Akşam dükkânlarına karışır. Sıcacık bir bardak çayın yanında Uzaklık bir anda kısalır. Denizden yükselen serinlikle Dağlardan inen koku buluşur. Rize, insanın kalbine sessizce Bir memleket duygusu bırakır.

Günün ilk rengi yaprakta parlar, Sepetler yola çıkar erkenden. Çaylığın dar patikasında Neşeli sesler yükselir evlerden. Karadeniz köpürür açıkta, Kıyı taşlarına ritim verir. Bir martı geçer alçaktan, Çocukluk düşümü geri getirir. Vadinin içinden çağlayan su Köprü ayaklarına güç katar. Nereye savrulsam bu şehir Adını kalbimde çoğaltır.

Bulutlar tepelerde ağır ağır, Kestane dalları ıslak ve parlak. Kıvrılan yolun her dönüşünde Yeni bir manzara çıkar ortaya. Akşam inerken mahalle içine Kapılarda çorba kokusu yayılır. Bir komşunun içten merhabası Günün bütün yükünü alır. Dere kenarında dinlerim suyu, Kendi türküsünü taşır aşağı. Rize’den uzak kalınca anlarım, Özlenen yalnız şehir değil, yaşantıdır.

Dağların alnında ince bir sis, Çözülür güneşle parça parça. Çay filizleri avuçta parlar, Emek siner yeşil yaprağa. Yamaçta uzanan dar patika Bir evin avlusuna bağlanır. Tahta kapının ardında neşeyle Günün hikâyesi paylaşılır. Fırtına kabarır yağmur sonrası, Kayalara vurur gümüş köpüğü. Suyun coşkun sesi doldurur Vadinin derin sessizliğini. Kıyıda akşam renk değiştirir, Ufukta mor bir çizgi kalır. Rize diye başlayan özlem Dönüş yolunu içimde bulur.

Gece boyunca çatıya vuran Damla, eski bir ezgi kurar. Deniz kokusu perde aralığından Uyuyan odaya kadar uzanır. Çay bahçesinde eğilen başlar, Sabahın serinliğini karşılar. Her toplanan yaprakla birlikte Bir evin sofrası bereketlenir. Yokuşlu sokakların sonunda Bir bakkal ışığı yanar hâlâ. Tanıdık bir ses çağırır beni, Mahalle ısınır tek selamla. Uzaktan Fırtına’nın uğultusu Akşamın koynunda büyür gider. Bu şehirden çıkan her yolcu Ardında yeşil bir iz götürür.

Gün doğmadan belirir tepeler, Sisin arkasından ağır ağır. Çay dallarında biriken damla Sessizce ışığa dönüşür. Kıyıda tekneler ipte sallanır, Dalgalar mendereğe vurur. Karadeniz’in geniş göğsünde Sabırla bekleyen sabah durur. Avlularda mısır kokusu, Ocak üstünde kaynayan çay. Bir tabak uzatılır komşuya, Paylaşmakla güzelleşir hayat. Fırtına, kayalık geçitlerde Kendi kudretini duyurur. Suyun peşine düşen bakışlar Vadinin kalbine doğru yürür. Akşam ışıkları yamaçlarda Tek tek yıldız gibi belirir. Rize’den ayrılan bir yürekte Dönüş düşüncesi büyür.

Yağışın ardından toprak kokar, Bulutlar sırtını dağa yaslar. Çay dalları rüzgârla eğilir, Sabahın serinliği içe akar. Eski bir yol kıvrılır yukarı, Bir yanı orman, bir yanı ufuk. Her viraj ardında başka bir ses, Her manzarada yeni bir duygu. Taş köprünün altından geçen su Kıyıdaki yosunları okşar. Fırtına’nın canlı akışı Sessiz vadilere haber taşır. Gün uzar çay toplayanlarla, Sepetlerde çoğalır yeşil. Alın teriyle büyüyen umut Evlerin ışığında görünür. Gece deniz koyulaşırken Rüzgâr saçaklarda gezinir. Rize adı anılınca içimde Uzak bir kapı yeniden açılır.