18 Mart ile İlgili Şiirler

Martın serinliğinde bir tarih parlar, Çanakkale susar, yürekler anlar. Bir avuç cesaret korudu yurdu, Minnetle eğilir bugün bütün gönüller.

Boğazda akşamın rengi değişir, Uzak bir hatıra içimize erişir. Özgür gök altında attığımız her adım, Şehitlerin sessiz armağanı, yadigârı.

Kıyıya yaslanmış eski bir taşta, Bir çağın izleri durur yavaşça. Rüzgâr, siperlerden taşıdığı sözle, Cesareti anlatır denize, göğe. Bugünün çocukları ışıklı yolda, Güvenle büyürken aynı yurtta. Çanakkale’den kalan derin öğüt, Birlik varsa aşılır en sert bulut.

Bir mart sabahıydı, ufuk kızıldı, Yorgun gözlerde umut yazıldı. Korkunun karşısında dimdik duranlar, Yurdun kaderine mühür bastılar. Şimdi anma günü geldiğinde, Çiçekler açar taşlı tepelerde. Her çocuk öğrenir sevginin gücünü, Korur kalbinde vatanın ülküsünü.

Dalgalar kıyıda eski bir ezgi, Taşır uzaklardan askerî sezgiyi. Gecenin içinden yükselen kararlılık, Sabaha çevrildi, doğdu aydınlık. Toprağın altında uyuyan isimler, Bugün dillerimizde kutlu sesler. Onların bıraktığı temiz izlerden, Yürürüz yarına güvenli hislerle. Çanakkale denince durur zaman, Birlikte güçlenen koca bir vatan. On sekiz Mart bize söyler her yıl: Emanet sevgiyle korunmalı, asıl.

Mart kapısını aralarken yavaş, Tarihin sayfası açılır birden. Boğazın mavisi anlatır bize, Nasıl doğdu büyük direnç içten. Bir mektup saklandı eski sandıkta, Bir anne bekledi sessiz odasında. Uzakta savaşan genç bir yüreğin, Adı kaldı milletin hafızasında. Bugün bayraklarla süslenir meydan, Çocuklar öğrenir geçmişten destan. Şehitlerin nuru yolumuzu aydınlatır, Barışla çoğalsın diye güzel zamanlar.

Karanlık denizin üstüne çökerken, Ufukta bir irade yükseldi erken. Kıyıda bekleyen yorgun askerler, Vatanı savundu geri çekilmeden. Bir tas sıcak çorba, bölüşülen ekmek, Dar günlerde bile büyüyen emek. Her çadır içinde başka bir hikâye, Her hikâyede aynı yurt dileği. Şehitlik yolunda sessiz servi, Göğe uzatır dallarını derin. Taşlara işlenen her bir ad, Milletin kalbinde sürer hayat. Bugün özgür esen rüzgârın sesi, Taşır geçmişten gelen emaneti. On sekiz Mart’ın öğrettiği gerçek: Yarını korumak en büyük görevdir.

Sis çökmüş denize, kıyı uykuda, Bir nöbetçi bekler soğuk kayada. Göğsünde taşıdığı sıcak inançla, Gecenin yönünü çevirir sabaha. Köylerden kentlere uzanan yollar, Aynı duada birleşti insanlar. Kimi el salladı, kimi gözledi, Her evde bir umut sessizce büyüdü. Çiçekler açınca şehitliklerde, Bahar dokunur taşlara ince ince. Geçmişin acısı, bugünün umudu, Aynı gökte bulur kendine yeri. Çanakkale adı anıldıkça bil ki, Birleşir kalplerin en temiz sesi. Bayrağın gölgesinde yaşatılan sevgi, Yarına bırakılan en güzel miras.

Gün daha doğmadan yola çıkanlar, Ardında bıraktı evini, bağını. Kimi gençti daha, kimi sakallı, Aynı amaç sardı bütün insanları. Uzak köylerden gelen ayak sesleri, Doldurdu yolları, dar geçitleri. Bir çantada azık, içte büyük umut, Yurt için atıldı her cesur adım. Siperin gölgesi uzarken güne, Sabırla direndiler zorlu güne. Bir yudum su bile bölündü kardeşçe, Dayanışma büyüdü her nefeste. Zaferin ışığı göründü ufuktan, Fakat eksik döndü nice ocaktan. Sevinçle hüznü yan yana taşıyan, Bir millet oldu o günü yaşayan. Bugün çocuklara düşen görevdir, Geçmişi bilip barışı büyütmek. On sekiz Mart’ın yaktığı meşale, Sevgiyle yarınlara yol göstermeli.

Kıyıya dokunan her ince köpük, Eski bir günü söyler ürkekçe. Mavi sularda kalan hatıralar, Döner mart rüzgârıyla ülkeye. Bir bayrak dikildi yorgun tepeye, Gölgesi yayıldı taşlı bölgeye. Omuz omuza duran nice yiğit, Güç kattı toprağa, denize, göğe. Evlerde bekleyiş, yollarda sessizlik, Dualarla örüldü uzun gecelik. Bir annenin sesi, bir kardeş bakışı, Ulaştı siperlerdeki her yüreğe. Şehitlik taşları konuşmaz belki, Ama anlatır bize en büyük dersi: İnsan, uğruna sevdiği değerle, Aşar en karanlık ve zorlu eşiği. Mart geldiğinde açılır defter, Saygıyla okunur geçmişteki haber. Çanakkale’nin emanet ettiği ışık, Birlik ve barışla çoğalsın her yer.