Umut ile İlgili Şiirler

Bir tohum uykudadır, toprağın altında dirençli Yağmurun ardından gökyüzü olur daha renkli Beklemek bazen yürümektir, görünmeyen bir yolda Umut, en sessiz anda bile kalır insanın yanında

Sabahın eşiğinde ince bir serçe öter Gecenin ağırlığı yavaşça omuzlardan düşer Bir adım atınca uzak sandığın yol kısalır Umut, yürüyene kendini yeniden hatırlatır

Karanlık çekilir, duvarda ince bir aydınlık belirir Kırılmış dallardan bile yeşil bir ses yükselir İnsan, içindeki küçük kıvılcımla yeniden doğrulur Yarın dediğin, bugün susan kalbe usulca seslenir

Yağmur indi, taş sokaklar parladı birden Uzakta bir çocuk güldü, ses yayıldı evlerden Bulutların ardında saklı duran mavi Bana yeniden kurmayı öğretti yarını Bir dalın ucunda tomurcuk bekliyordu Rüzgâr onu eğse de kökünden kopmuyordu İnsan da böyledir, kırılır fakat kalır İçindeki ışıkla karanlığı aşar

Bazen bir söz yeter, dağılır içteki sis Bazen uzanan eldir en büyük mucize Gönülde açılan yol taşlı olsa bile İlk adım atılınca değişir bütün gece Akşamın ardından kuşlar döner yuvaya Her dönüş, sessiz bir haber taşır dünyaya Kaybolan ne varsa bulunur sabırla Umut, bekleyen kalbi buluşturur yarınla

Dün ağır bir taş gibi avuçlarımda kaldı Yine de içimde bir pencere sabaha açıldı Küçük bir cesaret büyüdü sessizliğin içinde Kalbim, yarını çağırdı kendi temiz dilinde Yolun kıvrımında kurumuş yapraklar vardı Her biri geçmişten kalan bir işaretti sanki Adımlarım çoğaldıkça gölgem geride kaldı Umut, yürüdüğüm yerde yeni bir iz bıraktı

Yorgun bir kalbin de dinlenmeye hakkı var Her yenilgi ardında saklı bir ders taşır Kapanan kapıların ardında başka yollar İnsana güç verirken sessizce açılır Kışın ortasında bile kökler çalışır derinde Görünmeyen yaşam sürer toprağın kalbinde Bir gün kar çözülür, dallar çiçeklenir Sabreden gönülde sevinç yeniden belirir Bugün küçük olabilir attığım adım Fakat yarına uzanır içimdeki kararım Kendime inandıkça çoğalır nefesim Umutla yürüyünce aydınlanır hevesim

Bir mendil gibi sallandı uzak istasyon Giden tren ardında bıraktı uzun bir suskunluk Ben boş peronda değil, yeni bir başlangıçta Aradım kaybettiğim cesareti yeniden Güneş, çatılara bal rengiyle dokundu Sokaklarda dünün telaşı yavaşça unutuldu Her evin içinde başka bir dilek büyürken Ben de kendi payıma bir ışık sakladım Yol uzun olabilir, gölgeler çoğalabilir İnsan bazen kendi sesini bile duyamayabilir Ama kalbin derininde sönmeyen bir yön vardır O yön, bizi her defasında hayata çağırır

Göğün rengi kurşundu, deniz suskun dururdu Kıyıda eski bir sandal dalgalarla savruldu Ben yine ufka baktım, gözlerimde bir kıvılcım Çünkü her uzaklıkta saklıdır başka bir başlangıç Bir taşın çatlağından ot uzanmış göğe İnce gövdesiyle meydan okuyordu soğuğa Onu görünce anladım, güç gürültüde değil Sabırla tutunmaktadır hayat dediğin şey Gece sona ererken lambalar tek tek söndü Doğunun kıyısında pembemsi bir çizgi göründü İçimde susan bütün cümleler dile geldi Umut, yeni günle birlikte yerini buldu

İçimde kapanmış bir bahçe vardı Kapısında yılların pası dururdu Bir gün avucuma düşen tek damla yağmur Toprağın unuttuğu kokuyu uyandırdı Sonra gökyüzü ağır mavisini giydi Duvarlarda sarmaşıklar büyümeye başladı Kırgın dallar sessizce birbirine uzandı Bahçe, bekleyenin de çiçek açacağını anlattı Yollar bazen taşla, bazen sisle örülür Her viraj ardında yeni bir manzara saklar Geri dönmek kolaydır, yürümek cesaret ister İnsan ilerledikçe kendini yeniden tanır Şimdi içimde genişleyen bir sabah var Dünün gölgesi eskisi kadar uzun değil Ne yaşarsam yaşayayım bilirim artık Umut, insanın kendine verdiği sözdür

Kırık bir saatin yanında bekledim Zaman durmuş sandım, dünya susmuş sandım Oysa duvarın ötesinde hayat akıyordu Bir kuş kanadıyla sessizliği yardı Perdeyi araladım, sokak ışık içindeydi Islak kaldırımlarda yeni izler vardı Dün kapanan dükkânın önünde bile Sabah, kimseye sormadan yerini almıştı İçimde biriken korkular küçüldü o anda Adını koyamadığım bir güç belirdi Bazen mucize, gökten inen bir işaret değil Ayağa kalkmayı seçen kalbin kendisidir Şimdi her başlangıca daha sakin bakarım Karanlığı yok saymam, fakat ona teslim olmam Çünkü en uzun gecenin içinde bile Güne ulaşan görünmez bir yol bulunur

Köy yolunda akşam erken inerdi Çatılardan duman, ocaklardan sıcaklık yükselirdi Uzak tepeler mora çalarken İnsan, yuvasının ışığını daha iyi anlardı Bir ninemin sandığında saklıydı mektuplar Her kâğıtta bekleyişin sabırlı izi vardı Yıllar geçse de silinmeyen o yazılar Sevginin zamana karşı durduğunu söylerdi Baharda dere taşar, köprüleri sınardı Kimi dalları sürükler, kimi taşları aşındırırdı Yine de su, denize varacağına inanır gibi Durmadan kendi yatağını arardı Ben de hayatın önünde böyle öğrendim Kaybın içinden geçip yeniden sevmeyi Düşsem bile ellerimi toprağa bastırıp Kalkacak gücü içimde büyütmeyi Şimdi hangi mevsim kapımı çalarsa çalsın Kalbimde saklı bir bahar bulundururum Umut, uzak bir dilek değil yalnızca Her gün yeniden seçtiğim yaşamdır

Sabah olmadan yola çıkan bir yolcuydum Ay, çantamın üstünde solgun bir izdi Arkamda sustuğunu sandığım anılar Önümde bilinmeyen bir ufuk gizliydi Bir köprüden geçerken nehir kabarmıştı Sular, taşlara çarparak yolunu anlatıyordu Bana da korkunun durmak olmadığını Akışın içinde yön bulmak olduğunu öğretti Öğle vakti bir tarlaya vardım Toprak, güneş altında derin derin kokuyordu Çiftçinin avucundaki nasırlı çizgiler Emekle beklemenin kardeş olduğunu söylüyordu Akşam yaklaşınca uzaklarda ışıklar yandı Her ışık bir ev, her ev bir dilek gibiydi Kendime ait bir kapı bulamasam bile İçimde bir yuva taşıdığımı hissettim Gece yeniden inse de korkmadım artık Yolun karanlığı yıldızları görünür kılıyordu Umut, varılacak bir durak değilmiş meğer İnsanı yolda tutan sessiz kuvvetmiş