Nevşehir ile İlgili Şiirler

Bozkırın göğünde ince bir mavi, Taşlara sinmiş eski bir türkü. Kapadokya’dan esen sabah yeli, Nevşehir, kalbimde sıcak bir ülke.

Peribacaları susar gün doğarken, Güvercinler kanat açar vadide. Nevşehir bir ışık gibi belirir, İçimde çoğalan güzel bir hecede.

Sabah, taş duvarlara altın serper, Uzakta tüter bağların kokusu. Kapadokya göğünde balonlar yükselir, Şehirle buluşur insanın duygusu. Akşam iner, sokaklarda huzur kalır, Çeşme başında dinlenir eski zaman. Nevşehir adını söyleyen her gönülde, Memlekete açılır sessiz bir liman.

İç Anadolu’nun genişliğinde, Bir şehir saklar taş renkli düşleri. Peribacaları nöbet tutar sanki, Rüzgâr taşır uzak geçmişin sesini. Bir bağ yolunda yürürken akşam, Mor gölgeler düşer yamaçlara. Nevşehir, özleyenlerin dilinde, Kavuşma umudu verir uzaklara.

Kapadokya’nın kıvrımlı yollarında, Güneş başka türlü doğar her gün. Kaya duvarlarda yüzyıllık sabır, Sessizce anlatır toprağın öyküsünü. Peribacaları göğe uzanırken, Vadilerde serinlik dolaşır ağır. Bir kuş sesi düşer boşluğun içine, Nevşehir’in kalbi derinden çarpar. Akşam olunca taş evlerin önünde, Gölgeyle ışık yan yana durur. Bu şehirden geçen herkesin içinde, Bir parça Kapadokya kalır.

Uçan balonlarla renklenir sabah, Bulutlara yaklaşır vadinin sesi. Gün ışığı değince sarı kayalara, Uyanır toprağın eski nefesi. Bağ bozumu vakti kokar yamaçlar, Eller emekle dolar, sepetler taşar. Nevşehir’in bereketli yüzünde, Her mevsim yeni bir hatıra başlar. Gece, yıldızları indirir damlara, Sokaklar dinlenir serin rüzgârla. İnsan uzak kalsa bile bu şehirden, Döner bir gün özleyen bir duyguyla.

Bozkırın ortasında bir renk yükselir, Kayaların ardında saklı bir masal. Kapadokya, sabahın ilk ışığında, Dünyaya açılan büyülü bir portal. Peribacaları gölgeli sütunlar, Yılların elinden geçmiş her biri. Bir zamanın izini korur taş duvar, Rüzgârla konuşur vadilerin dili. Nevşehir sokaklarında ağır adımlar, Kahve kokusuna karışır akşam. Bir pencere önünde eski bir ninni, Şehri sarar usulca, eksilmeden tamam. Gün biter, ufukta kızıl bir çizgi, Bağların üstüne serilir yavaşça. Bu toprak, adını taşıyan herkese, Dönüş için açık bırakır kapısını.

Güneşli tepelerde üzüm dalları, Sabırla beklerken hasat gününü. İç Anadolu’nun berrak havası, Dindirir insanın yorgun gönlünü. Göreme’ye uzanan taşlı patikada, Bir çocuk sevinci saklıdır hâlâ. Peribacaları masal anlatırken, Zaman eğilir eski kayalara. Akşamın serinliği iner ovaya, Duman tüter evlerin bacasında. Nevşehir, sade bir türküye dönüşür, İçten söylenen her insan sesinde. Uzakta yaşayan biri ansa şehri, Bir pencere açılır hatıralarda. Kapadokya’nın ışığı kalır geriye, Yol gösteren küçük yıldızlar kadar.

Bir sabah gökyüzü balonlarla dolar, Renkler süzülür vadilerin üstünden. Kayalar, güneşin değdiği yerlerde, Parlar yüzyılların sessizliğinden. İç Anadolu geniş, rüzgârı açık, Toprakta emek var, elde bereket. Bağların arasında yürüyen insan, Günün anlamını bulur nihayet. Peribacaları, uzak birer kule, Gölgeleri uzar kızıl zeminde. Kapadokya’nın her kıvrımında, Başka bir hikâye saklı derinde. Şehir merkezinde akşam telaşı, Bir çay buharında yumuşar gider. Taş evlerin duvarına vuran ışık, Eski günlerden haberler eder. Nevşehir adı düşerse dilime, Özlemim göğe doğru kanat açar. Nerede olursam olayım içimde, Bu şehir sessizce beni çağırır.

Gün doğmadan başlar vadinin rengi, Siyah taşlar pembeye çalar önce. Uzakta bir horoz böler sessizliği, Sabah yürür şehrin kalbine ince. Kayadan oyulmuş eski bir oda, Duvarında yılların izi durur. Bir kandil ışığı titrerken içeride, Geçmiş, bugünün elinden tutar. Kapadokya yolunda tozlu adımlar, Bazen bir kilise, bazen bir bağ. Peribacaları boyunca uzanan, Her patika başka bir düşe çağırır. Öğleden sonra kurulur gölgeler, Kuşlar döner yuvalarına yavaşça. Nevşehir’in sakin yüzü görünür, Bir dost gülümsemesi gibi uzakta. Gece iner, yıldızlar çoğalır gökte, Vadiler mavi bir sessizliğe bürünür. Bu toprağı bir kez gönülden seven, Ömrü boyunca ona geri dönülür.