İlkbahar ile İlgili Şiirler

Tomurcuk uyandı dalın ucunda Güneş ince bir türkü söyledi Kıştan kalan gölge çekildi yavaşça Dünya yeniden gülümsemeyi öğrendi

Yağmur sustu, toprak koktu Bir serçe kondu pencereye İçimde yeşil bir kapı açıldı Bahar değdi günün yüzüne

Sabah, pembe bir ışıkla uyandı Çiçekler serildi taş duvarlara Arılar dolaştı uyanan dallarda Gülüşler karıştı sokaklara Bir dere hızlandı çimen boyunca Bulutlar maviliğe bıraktı yerini İlkbahar usulca tuttu elimden Tazeledi içimde bekleyen umudu

Kırlarda sarı bir sevinç vardı Rüzgâr papatyaları eğip kaldırdı Her adımda başka bir renk belirdi Gün, uzun zamandır ilk kez ısındı Uzak tepeler yeşile büründü Kuşlar yuvalarına haber taşıdı Baharın aydınlık nefesiyle Yorgun kalpler yeniden canlandı

Gecenin serinliği çekilirken Çatılara altın bir ışık düştü Dün sustuğu yerden kuşlar öttü Sabah, yeni bir söz gibi büyüdü Islak kaldırımlarda gökyüzü vardı Ağaçlar maviliğe doğru uzandı Bir çocuk avucunda çiçeklerle Sokağın sessizliğini şenlendirdi Bahar yalnız mevsim değildi İçimizde açılan temiz bir pencereydi Eski kederler ardımızda kaldı Her nefes biraz daha ferahladı

Nisan rüzgârı geçti bahçeden Dallar hafifçe birbirine değdi Toprak, yağmurdan kalan kokuyla Uzak bir çocukluğu geri getirdi Göçmen kuşlar döndü göğe çizerek Güneş bulutların arasından baktı Kırık bir dalın yanında bile Yepyeni bir filiz yükselmekteydi İnsan, baharı görünce anlar Beklemek de çiçeklenebilir bazen Bir ışık yeter karanlık odaya Bir umut yeter değişsin diye gün

Sabahın kıyısında uyandı şehir Pencerelerde çoğaldı aydınlık Çiçek satan eller, renk renk demetlerle Sokaklara taşıdı baharı artık Parklarda çocuk sesleri yükseldi Çimenler güneşe serildi Kaldırım kenarında küçük bir ot Taşların arasından başını eğdi Yağmur geçip gümüş izler bıraktı Damlalar yapraklarda parladı Bir serinlik kaldı havanın içinde Ardından ılık bir gün başladı Baharın en güzel armağanı buydu İnsana yeniden başlama gücü Dün ne kadar uzak görünürse görünsün Yarın için yeşerdi içimizdeki duygu

Gün erken doğdu, perde aralandı Odaya taze bir rüzgâr doldu Masanın üstündeki eski defter İlk kez umutla açıldı bugün Bahçede erik çiçekleri vardı Beyaz kanatlar gibi dallarda Arılar küçük bir çalışma şarkısıyla Dolaştı kokuların arasında Tepenin ardında eridi sisler Patika, yosun kokusuyla uzandı Ayakkabılarımıza bulaşan çamur Baharın gelişinden söz açtı Akşam olunca gökyüzü kızardı Kırlangıçlar saçaklara kondu Günün yorgunluğu tatlı bir sessizliğe Dönüşüp kalbimizin yanında durdu

Kışın kapattığı kapılar açıldı Güneş düştü taş evlerin yüzüne Bir ıslak toprak kokusu yayıldı Uzak bahçelerin derinliklerine Dallar, ince yeşil eller çıkardı Tomurcuklar sabrı çatlatıp güldü Rüzgâr, boş sokakların içinden geçerek Günleri yumuşak bir renge bürüdü Çocuklar ceplerine papatya doldurdu Köpekler çimenlerde koşturdu Her köşe başında başka bir neşe Sessizce kendine yer buldu Dağların karı küçüldü günbegün Dereler taşlara ışık serpti Bir kuşun kanadında uzak yollar Evimize kadar geri geldi İlkbahar, yalnız dallarda değil İnsanın sesinde de filizlendi Kırgınlıklar yerini sıcaklığa verdi Dünya bir kez daha yaşanır göründü

Sabah, yağmurun ardından berraktı Gökyüzü yıkanmış bir cam gibiydi Çatılardan düşen son damlalarla Sokak yeni bir masala döndü Bahçenin köşesinde mor menekşeler Sessizce çoğaldı taşların yanında Güneş, sarı bir iplik uzattı Karanlıkta kalmış dallara Köy yolunda traktör izleri vardı Toprak ekime hazırlanıyordu Uzakta bir değirmen dönerken Rüzgâr tarlaları selamlıyordu Şehirde de bahar kendini duyurdu Açık pencereler, hafif perdeler Otobüs bekleyen insanların yüzünde Uzun bir kıştan kalan sevinç vardı Akşam, kızıl bir örtüyle indi Kuşlar yuvalarında sustu Baharın bıraktığı o taze duyguyla İçimizde yeni yollar oluştu