Akşam ile İlgili Şiirler

Güneş sustu, gök mora döndü Penceremde ince bir serinlik Günün yorgunluğu kapıda kaldı İçime kondu akşamın sessizliği

Sokak lambası yandı usulca Çatıların üstünde kızıl bir iz Akşam, avuçlarıma huzur bıraktı Geceye açıldı gökyüzü temiz

Günün gürültüsü uzaklaştı Bir kuş yuvasına çekildi Mor bulutların altında şehir Yavaşça kendine döndü Mutfaktan yükselen sıcak koku Perdelerde altın bir parıltı Akşam, evlerin kalbine girip Dindirdi içimdeki dağınıklığı

Ufukta eridi güneşin izi Deniz, bakır bir aynaya benzedi Kıyıda bekleyen küçük tekneler Gecenin haberini sezdi Bir bankta kaldı günün gölgesi Yanımda rüzgâr, önümde yol Akşamın serin eli değince Daha hafif attı yorgun kalp

Dönüş saatinde uzadı kaldırımlar Adımlar çoğaldı, sesler azaldı Gökyüzü, lacivert bir örtü gibi Yorgun binaların üstüne serildi Bir çocuk camdan dışarı baktı Uzakta ilk yıldız titredi Akşam, onun gözlerinde büyüyen Meraklı bir masala dönüştü Ben de sustum pencere önünde Günün hesabını içimden geçirdim Kalan her güzel anın yanında Yeni bir sabaha yer verdim

Turuncu ışık düştü duvarlara Saatler ağırlaştı odalarda Gün, cebindeki son gülüşü Bıraktı sessizce masalarda Uzak bir tren duyuldu sonra Raylara karıştı akşam kokusu Bir yolcunun dalgın bakışında Uyandı eski bir özlem duygusu Gece henüz başlamamışken Kalbim kendine bir pencere açtı Akşamın bıraktığı o yumuşak iz Bütün kederimi usulca azalttı

Bulutların kenarı pembe Güneş tepelerin ardında Gün boyu koşan gölgeler Dinlendi taşlı yollarda Çeşmeler sustu avlularda Kapılar birer birer kapandı Akşam, eski mahallelerin Duvarlarına sıcaklık kattı Bir ninenin elinde örgü Bir babanın cebinde anahtar Her evde başka bir bekleyiş Her yüzde başka bir bahar Ben göğe bakıp düşündüm Zaman ne çabuk değişiyor Akşam giderken bile insana Sabırla yaşamayı öğretiyor

Kıyıya vuran son dalga Gümüş renginde dağıldı Güneşin yorgun yüzü Ufukta usulca saklandı Martılar döndü yuvalara Rüzgâr dinlendi kayalıkta Akşam, tuzlu bir şarkı gibi Kaldı sessiz kulaklarda Uzakta yanan pencereler Karanlığa serpilmiş çiçek Her ışıkta bir hayat vardı Her evde beklenen bir dilek Geceye yaklaşırken deniz İçimdeki telaşı aldı Akşam, suskun kıyısında Bana kendimi yeniden anlattı

Gün, dağların arkasına çekildi Göğün rengi bakırdan mora aktı Kırlarda dolaşan son serinlik Çimenlerin üzerine kondu Yol kenarında sarı çiçekler Akşamla birlikte başlarını eğdi Uzak evlerden yükselen duman Köyün yorgunluğunu örttü Bir çoban yıldızı göründü önce Sonra biri daha uyandı gökte Sessizlik, geniş bir nehir gibi Ağır ağır aktı her yönde Ben eski bir ağacın altında Günün kırık seslerini dinledim Geçip giden saatlerin içinden Kendime küçük bir umut seçtim Şimdi gece kapıda beklerken İçim artık eskisi kadar dar değil Akşamın öğrettiği sakinlikle Yarınlara bakmak güzel değil mi

Pazar yerinde son sesler kaldı Boş kasalar gölgeye çekildi Güneş, dükkân saçaklarından Kızıl bir mendil gibi süzüldü Kaldırımlarda uzayan adımlar Eve varmanın sevincini taşıdı Bir simitçinin sıcak sepeti Sokağa çocukluğu çağırdı Camların ardında yanan ışıklar Akşamın karanlığını böldü Her pencere, başka bir öykünün İlk cümlesini geceye söyledi Bir dostun sesi telefonda kaldı Uzaklık o anda küçülüverdi Akşam, hasretin sert yüzünü Yumuşak bir gülümsemeye çevirdi Sonra yıldızlar çoğaldı gökte Şehir derin bir uykuya vardı Günün bütün telaşı dinerken Kalbimde yeni bir sabah doğdu