Namaz ile İlgili Şiirler

Secdeye inince susar içimdeki telaş Alnımda serin bir sabah, gönlümde yumuşak bir ışık Her rükûda biraz daha hafifler dünya Namaz, kalbime açılan sessiz bir pencere

Ezan yükselirken gökyüzünün rengi değişir Adımlarım seccadeye, düşüncelerim sükûna varır Bir dua kadar duru olur içimde zaman Namazla yeniden başlar günün temiz yanı

Sabahın eşiğinde ellerimi kaldırırım Uykudan kalan gölgeler çekilir yavaşça Kıbleye dönünce yönünü bulur kalbim Bir huzur konar sessizce omuzlarıma Akşam iner, sokaklarda ışıklar yanar Ben günün yükünü secdede bırakırım Her tesbihte içimden bir düğüm çözülür Namazla kendime daha yakın yaşarım

Temizlenir avuçlarım, serin suyla birlikte Günün gürültüsü geride kalır bir an Seccade üzerinde uzanan ince bir sükût Ruhuma dinlenmesi için yer açar Rükûda eğilir kibirli yanlarım Secdede çoğalır şükreden sesim Kalktığımda aynı kişi değilim artık İçimde iyiliğe uzanan yeni bir adım var

Ezanın sesi değince uzak damlara Kalabalık düşüncelerim yavaşlar Bir çağrı gibi iner gönlümün ortasına İçimde unutulmuş bir kapı aralanır Kıble, yalnız yönümü değil içimi de toplar Dilimde ayetler, gözlerimde sakinlik Her hareket ölçülü bir nehir gibi akar Vakit, anlamını bulur ibadetin içinde Secdeden kalkınca dünya yine yerindedir Fakat bakışımda başka bir açıklık vardır Namaz, günün ortasına bırakılmış Görünmeyen ama güçlü bir serinliktir

Öğle güneşi duvarlara vururken Bir gölge ararım kalbimde dinlenmek için Seccadem serilir, sessizlik derinleşir Ruhum kendi sesini yeniden işitir İkindi vakti göğe ince renkler yayılır Avuçlarımda dua, dilimde şükür belirir Geçip giden saatlerin ardından Namaz bana kalıcı olanı hatırlatır Gece, pencerelerde yıldızlarla durur Ben içimdeki karanlığı Rabbime açarım Son secdede ağırlaşan bütün yükler Sabaha bırakılacak bir umuda dönüşür

Güneş doğmadan önce dünya daha sessiz Perdelerin ardından mavi bir ürperti süzülür Abdestin suyu yüzümde uyanış olur Sabah namazı kalbime ilk sözü verir Gün içinde yollar, işler ve sesler çoğalır İnsan kendi sesini bile duyamaz bazen Vakit gelince durur aceleci adımlar Bir secde, dağılmış düşünceleri toplar Akşamın kızıllığı çatılardan çekilir Sofralar kurulup evler yavaşça susar Günün hesabı gönlümde ağırlaşırken Namaz, affa açılan bir umut gibi parlar Yatsıyla birlikte gecenin kapısı kapanır Dilimde dua, içimde emanet bir huzur Uykuya varmadan önce bilirim ki Rabbime yönelen kalp yalnız kalmaz

Bir ezan sesi dolaşır mahallenin üstünde Pencerelerden içeri görünmez bir çağrı girer Kimi işini bırakır, kimi yolunu yavaşlatır Vakit, herkesi aynı huzura davet eder Seccadenin deseninde küçücük bir dünya Alnım değdiğinde büyür içimde anlam Dilimdeki kelimeler göğe yükselirken Sessizliğin de bir ibadet olduğunu anlarım Rükûda eğilir gün boyu taşınan gurur Secdede erir kırgınlıkların keskin yanı Kalkınca gönlümde ince bir merhamet İnsanlara uzanacak sıcak bir el kalır Namaz biter, fakat tesiri sürer Kapıdan çıkarken daha yavaş bakarım hayata Bir kuşun kanadında, bir çocuğun gülüşünde Şükrün çoğalan izlerini bulurum

Sabahın ilk serinliği alnıma dokunur Henüz uyanmamış sokaklarda ayak sesim Karanlığın içinden aydınlığa yürürüm Namazla başlar içimde yeni bir gün Ellerimi yıkarken dünün izleri çözülür Su, yalnız yüzümü değil niyetimi de arıtır Kıbleye dönünce dağınık kalbim Bir bütün olur, sessizce yerini bulur Günün ortasında zaman ağırlaşır İşler, haberler, telaş birbirine karışır Vakit girince dünya biraz geride kalır Dua, içimde soluklanacak bir alan açar İkindi göğü sarıya çevirirken Geçmiş saatleri düşünürüm derinden Her rekâtta eksiklerimi fark eder Her şükürde yeniden güçlenirim Geceye varınca kandiller azalır Seccademde günün son izleri kalır Namaz, yorgun ruhuma şöyle der: Yarın için temiz bir kalp taşı

Ezan, uzak tepelerden gelen bir nehir Sesinin kıyısında bekler bütün telaş Dünyanın ağır kapıları kapanırken Gönlümde ibadete açılan yol belirir Abdest suyunda parlar niyetin berraklığı Parmaklarımda serinlik, içimde derin bir duruş İnsan bazen kendinden uzak düşer Namaz onu yeniden özüne çağırır Kelimeler yükselir, kalp onları izler Her ayette başka bir anlamın eşiği vardır Rükûda baş eğmek yalnız bedene ait değil Ruh da teslimiyetle genişler o anda Secde, en alçak yerde en büyük yakınlık Alnım toprağa değdikçe korkularım diner Dışarıda hayat bütün hızıyla sürse de İçimde sakin bir göl oluşur Son selamla çevreme yeniden bakarım Dünya aynı dünya, fakat ben biraz değişmişim Namazdan kalan aydınlıkla yürürken İyiliği çoğaltmak isterim her adımda