Sinop ile İlgili Şiirler

Karadeniz kıyısında mavi bir iz, Sinop, rüzgârın söylediği temiz söz. Kale taşlarında akşamın rengi, Yüreğimde kalır denizin dengesi.

İnceburun’da ufuk ışıkla parlar, Martılar sessizce göğe yol alır. Sinop’un adı düşer içime, Bir kıyı selamı gibi derinliğime.

Sabah, limana gümüşten bir örtü serer, Balıkçı tekneleri usulca ilerler. Sinop Kalesi uyanır taş taş, Tarihin kalbinde başlar yeni bir telaş. Akşam olunca kıyı susar biraz, Karadeniz uzaklarda mavi bir niyaz. Bir şehrin sıcaklığı kalır avuçta, Sinop, hatıra olur her dönüşte.

Sokaklarında tuz kokusu dolaşır, Eski evlerin penceresi ışıkla buluşur. Sinop, ağırbaşlı bir türkü gibi, Kıyıya yaslanır günün her vakti. İnceburun’dan esen serin yel, Düşüncelere açar görünmez bir tünel. Bir yanım denizde, bir yanım sende, Şehrin adı büyür içimde.

İnceburun’da dünya biraz daha geniş, Ufuk, maviliğe bırakır kendini sessiz. Dalgalar kıyıya vurdukça ağır ağır, Sinop’un kalbi denizle çarpar. Kale burçlarında geçmişin izi, Taşlar saklar nice eski sözü. Güneş çekilirken duvarlardan yana, Bir tarih düşer akşamın koynuna. Karadeniz’in köpüklü sesiyle, Şehir sarılır kendi nefesiyle. Sinop’tan ayrılan hangi yolcu, İçinde bir kıyı taşımaz ki?

Bir vapur düdüğü böler sabahı, Liman karşılar uykulu şehri. Çatıların üstünde ince bir ışık, Güne başlar Sinop, sakin ve açık. Dar sokaklardan geçer taze koku, Fırınlarda ısınır günün uykusu. Kale gölgesi uzarken yere, Çocuk sesleri karışır denize. İnceburun’da akşam kızarırken, Martı süzülür sessizce göklerden. Bu şehir, uzak kalsa bile, Bir deniz gibi çağırır kalbe.

Karadeniz, kıyıya koyu bir ezgi bırakır, Dalgalar taşlara eski bir haber çakar. Sinop, tuzlu rüzgârın serin yüzünde, Güneşi saklar mavi bir günde. Sinop Kalesi yükselir ağırbaşlı, Duvarlarında yüzyılların bakışı. Her burçta başka bir zaman uyur, Her taşta bir yolcunun sesi duyulur. İnceburun, gecenin kapısını aralar, Uzak fenerler suya yıldız saçar. Ufukta birleşir gök ile deniz, Sessizce çoğalır içimizde iz. Şehirden ayrılırken dönüp bakarım, Kıyıda kalan ışığı yanıma alırım. Sinop, bir ad değil yalnızca, Yol boyunca taşınan sıcak bir anı.

Sabahın serinliği iner meydana, Güvercinler konar taş basamaklara. Eski kapılar açılır yavaşça, Sinop uyanır deniz kokusuyla. Liman boyunca uzanan tekneler, Suya çizilmiş renkli cümleler. Balıkçıların ellerinde gün, Kıyıda başlar sade bir düğün. Kalenin ardında akşam kızılı, Duvarlara işler günün yazısı. Tarihle bugün aynı gölgede, Buluşur sessizce taş ve insan. İnceburun’dan dönünce gece, Ay serpilir karanlık denize. Sinop’un dinginliği kalır bende, Bir kıyı türküsü gibi her nefeste.

Karadeniz, köpük köpük konuşur, Kıyıda her dalga başka bir iz bulur. Sinop, maviliğin kıyısında, Güneşle yıkanır sabah ışığında. Sokaklarda eski zamanın kokusu, Ahşap evlerde yaşar dünün uykusu. Pencerelerden süzülen aydınlık, Şehre verir yumuşak bir tanışıklık. Sinop Kalesi, göğe karşı duran, Nice mevsimi içinde barındıran. Taşlarında suskun bir hikâye, Gölgesinde serinler öğle. İnceburun’da rüzgâr keskinleşir, Uzak denizler gözlerde birleşir. Ufuk, bir davet gibi uzanır, İçimde yeni yollar uyanır. Dönüş vaktinde liman geride kalır, Yine de kıyı içimde yaşar. Sinop, deniz kadar açık bir duygu, Kalbimde saklanan güzel bir yurt.

Akşam, liman üzerine mor bir perde çeker, Teknelerin gövdesi suda titrer. Kıyıdaki sesler azalırken birer birer, Sinop, gecenin içinden geçer. Kale duvarlarında kızıl bir parıltı, Günün son armağanı, sessiz bir anlatı. Taşlar dile gelmez; fakat bilen anlar, Geçmiş, gölgelerle bugün arasında yaşar. İnceburun’da deniz daha uzak görünür, Gökyüzü lacivert bir kapıya dönüşür. Rüzgâr, saçlara tuz serperken, İnsan kendini ufka emanet eder. Karadeniz’in hırçınlığı diner, Ay ışığı dalgaların üstüne iner. Şehrin her köşesi başka bir hatıra, Her adım bırakır içimde bir seda. Sabah yeniden kurulur kıyıda, Martılar yükselir aydınlık havaya. Sinop, uzaklıkta bile yakın kalır, Adı anılınca yüreğim kıyıya varır.