Doğa ile İlgili Şiirler

Şelale kayalara türkü bıraktı, Kavaklar serin suya eğildi. Mor bir kelebek gün ışığına karıştı, Vadi, renk renk sessizce sevindi.

Tepelerin üstünde bulutlar gezindi, Gün, uzak tarlalara sarı vurdu. Kırık bir gövdeden taze yaprak yükseldi, İlkbahar eşiğe yeşil bir haber kurdu.

Sabah, yosun kokusuyla açıldı, Çimenlerde gümüş izler kaldı. Bir böcek yaprağı kendine ev bildi, Dünya avucumda usulca çaldı.

Kıyıda duran çakıl, suyla konuştu, Her dalga ona başka bir yüz verdi. Denizin derin mavisinde saklı, Nice uzak yolun izi belirdi. Bahçeye bırakılan küçücük fidan, Çocuk ellerinde can buldu bugün. Kökleri sessizce yarına uzanırken, Gölgesinde büyüdü güzel bir düşün.

Kar, sokakların sesini örttü, Pencerelerde sarı ışık uyandı. Soğuk, dışarıda uzun nöbet tutarken, İçeride sıcak bir akşam yaşandı. Güneş yükselince çözüldü beyazlık, Islak toprak yeni bir koku saldı. Dalların ucunda beliren tomurcuk, Kıştan kalan sessizliği dağıttı.

Ovada ince bir serinlik dolaştı, Yoncalar sabah ışığıyla parladı. Çiçekten çiçeğe konan çalışkan arı, Günün sessiz ritmini kanatladı. Akşam, tepelerin ardında dinlendi, Kırlangıçlar damlara doğru süzüldü. Gün boyu yorulan geniş yeryüzü, Kuş sesleriyle yumuşayıp küçüldü.

Yağmur, balkon demirlerine vurdu, Sokaklar parlak taşlara dönüştü. Saksıdaki nane kokusunu yaydı, Evimin içi serinlikle buluştu. Bir süre gök ağır bir sesle konuştu, Sonra damlalar seyrekleşti yavaşça. Üşüyen kuşlar saçaklara dizildi, Akşam su damlattı sessiz avluya. Sabahın ışığı duvarlara değdi, Yıkanmış yapraklar yeniden parladı. Kısa bir sağanak, içimdeki telaşı, Açılan gökyüzü gibi uzağa taşıdı.

Rüzgâr, buğday tarlasından geçti, Başaklar altın bir dalga kurdu. Tepelerin ardında kızaran güneş, Akşamı yumuşak renklerle doldurdu. Otların arasında bir cırcır böceği, Gizli ezgisini geceye bağladı. Çiçeklerin çevresinde dolaşan arılar, Yazın sıcak izini havaya kattı. Ay yükselince patika aydınlandı, Taşlar gümüş bir çizgiye dönüştü. Doğayı dinleyen insan, sonunda, Kendi kalbindeki yankıyı buldu.

Patikada ilerlerken kuru yapraklar, Adımlarımın altında küçük sesler çıkardı. Bir tavşan çalılıktan bakıp kaçtı, Ağaçlar gölgelerini yanıma bıraktı. Gölün yüzünde süzüldü bir bulut, Sazlıkta ince bir hışırtı duyuldu. Suya değen rüzgâr halka halka yayıldı, Uzakta yalnız bir balık göründü. Bu geniş yeryüzü hepimizin yuvası, Her dalın, her kanadın hakkı var. Çöpe değil, temizliğe uzanan eller, Yarına nefes olacak yollar açar.

Yamaçtan süzülen kar suları, Köyün çeşmesine serinlik taşıdı. Kavakların arasından doğan ışık, Sabahın yüzünü berraklaştırdı. Duvar diplerinde çiçekler çoğaldı, Arılar günün işine koyuldu. Avucuma konan benekli uğur böceği, Bir anlığına zamanı durdurdu. Öğle, vadinin gölgelerini kısalttı, Sürüler yeşil yamaçta yayıldı. Uzakta duyulan kaval ezgisi, Sessiz taşlara kadar ulaştı. Akşam serinliği inince düşündüm, Güzellik korunmazsa eksilir zamanla. Bir ağaca, bir kuşa sahip çıkan, Yarının ışığını büyütür dünyada.

Kıyıda gün, kızıl bir çizgiyle açtı, Kumda geceye ait izler duruyordu. Bir tekne ağır ağır uzaklaşırken, Ufukta bakır renkli ışık büyüyordu. Kayaların arasında yosunlar parladı, Deniz tuzunu rüzgâra emanet etti. Çocuklar kıyıda buldukları kabukları, Sessizce ait oldukları yere bıraktı. Öğle vakti yelkenler küçüldü, Dalgalar kıyıya düzenli biçimde vardı. Suyun tekrarlanan sakin sesi, İçimdeki dağınık düşünceleri sardı. Akşam sahil temiz bir nefes aldı, Kumda plastik değil, ayak izleri kaldı. Denizi sevmenin gerçek anlamı, Ona zarar vermeden yanında durmaktı.

Toprağın altında küçücük bir sır, Kışın uzun sessizliğini bekledi. Kabuğuna sarılmış narin bir düş, Baharın kapısını içinden dinledi. Günler ısınınca yarıldı tohum, Yeşil bir uç göğe doğru uzandı. Yağmurun serin dokunuşlarıyla, Sessiz filiz kendi yolunu buldu. Yazın genişleyen dalları arasında, Serçeler serin gölgelere sığındı. Çocukların kahkahası yükseldikçe, Ağaç daha güçlü bir canlılık kazandı. Sonbahar, yapraklara bakır serpti, Rüzgâr bazılarını uzaklara götürdü. Kökler toprağın derin belleğinde, Yeni mevsim için gücünü büyüttü. Biz o ağacın bekçileriyiz, Gövdesine çizik, toprağına yük olmayalım. Bir fidanın yarına uzanan hikâyesini, Sevgiyle koruyup dünyaya bırakalım.

Göl kıyısında sis ağır ağır dağıldı, Sazların ucunda gece çiyi vardı. Bir su kuşu kanadını açınca, Sabah ilk sesini kıyıya bıraktı. Yüzeyde beliren küçük halkalar, Saklanan balığın izini gösterdi. Kurbağa, yaprak gölgesinde susup, Suyun kıpırtısını dinledi. Güneş yükselince taşlar ısındı, Kertenkele düz bir kayaya uzandı. Bulut geçerken mavi su koyulaştı, Göl, göğün başka bir yüzü sanıldı. İnsan geride ne bırakırsa, Kıyı onu uzun zaman taşır. Temiz bir su, sazlıkta yaşayan, Sayısız küçük cana sığınak sağlar. Gün kızıllığa dönerken göl sustu, Sazların içinde hayat yeniden kıpırdadı. Dünyayı paylaşmayı bilen eller, En güzel sabahı yarına sakladı.